آیا کپکام می‌تواند «رزیدنت اویل» را از سایه نوستالژی بیرون بیاورد؟

فرنچایز Resident Evil همچنان یکی از محبوب‌ترین مجموعه‌های صنعت بازی است، اما موفقیت بازسازی‌ها و بازگشت شخصیت‌های قدیمی باعث شده این سؤال مطرح شود که آیا کپکام می‌تواند بدون تکیه مداوم بر نوستالژی، آینده‌ای تازه و خلاقانه برای این سری بسازد یا نه؟

کد خبر: ۴۲۶۲۰۰

تاریخ : ۰۸ تير ۱۴۰۵ - ۱۳:۱۴

نوشته

شهرآرانیوز؛ سری «رزیدنت اویل» (Resident Evil) در حال حاضر دوران بسیار موفقی را پشت سر می‌گذارد. از زمانی که این مجموعه ترسناک بقا با بازی Resident Evil ۷: Biohazard در سال ۲۰۱۷ بازگشت شکوهمندی داشت، شرکت کپکام به طور مداوم و منظم آنچه طرفداران از این سری دوست دارند را ارائه کرده است. چه عناوین جدیدی که به گذشته ادای احترام می‌کنند (مانند Village) و چه بازسازی کامل عناوین کلاسیک مانند Resident Evil ۴، هیچ کمبودی در تجربه‌های مناسب برای هر نوع طرفدار Resident Evil وجود ندارد. با این حال، به نظر می‌رسد این سری در سال‌های اخیر از کمبود ایده‌های نو و تازه رنج می‌برد. در این مطلب، با بررسی مقاله منتشرشده در GameSpot، قصد داریم این موضوع را دقیق‌تر مورد بررسی و موشکافی قرار دهیم.

شاید گفتن این حرف در میان موفقیت‌های پی‌درپی کپکام، جسورانه به نظر برسد، اما با انتشار اخیر Resident Evil: Requiem و اعلام بازی Resident Evil Veronica، این احساس ایجاد شده که این فرانچایز صرفاً روال همیشگی را تکرار می‌کند بدون اینکه در جهت معناداری پیش برود. اگر سری Resident Evil قرار است به عنوان یک فرانچایز موفق به حیات خود ادامه دهد، باید از ترس رها کردن بار گذشته و نوستالژی‌محوری دست بکشد. Resident Evil: Requiem هرچند یکی از بهترین قسمت‌های سری به شمار می‌رود، اما مشکل «نوستالژی بیش از حد» دارد. بخش‌های مربوط به Grace Ashcroft تجربه‌ای ترسناک و بقامحور را در فضایی ارائه می‌دهد که به نظر تکامل طبیعی عمارت اسپنسر و ایستگاه پلیس راکون سیتی است. اما بخش‌های Leon S. Kennedy ناگهان سرعت و جریان بازی را متوقف می‌کند. بخش زیادی از قسمت‌های لئون در خرابه‌های بمباران‌شده و ویران شهر راکون سیتی می‌گذرد تا حس نوستالژی را در بازیکن برانگیزد. بازیکن در مکان‌هایی مانند پمپ بنزین Stagla، خیابان‌های شهر و حتی خود ایستگاه پلیس راکون سیتی گشت‌وگذار می‌کند.

در حالی که استفاده از نوستالژی ذاتاً ایرادی ندارد، این بخش‌ها اغلب بیش از حد طولانی به نظر می‌رسند و احساس می‌شود دوباره همان مسیر‌هایی را طی می‌کنند که این مجموعه بار‌ها قبلاً به آنها پرداخته است. واقعاً لازم است یک بار دیگر شاهد باشیم که لئون برای پیدا کردن عکس ربکا چمبرز، دفتر S.T.A.R.S را جست‌و‌جو کند و آن را داخل میز وسکر پیدا کند؟ این ناتوانی در فاصله گرفتن از گذشته، در داستان Resident Evil Requiem نیز دیده می‌شود. داستان بازی درباره بیماری‌ای است که بازماندگان راکون سیتی را آلوده می‌کند، یک دانشمند مخفی آمبرلا و نبرد بر سر میراث آزوالد اسپنسر، بنیان‌گذار شرکت آمبرلا؛ موضوعات و ایده‌هایی است که این مجموعه بار‌ها در نسخه‌های قبلی به آنها پرداخته است.

اگرچه Requiem اثری بسیار خوش‌ساخت و صیقل‌خورده است و برخی از بهترین لحظات کل مجموعه را ارائه می‌دهد، اما هنگامی که آن را تجربه می‌کردم، به سختی می‌توانستم به این فکر نکنم که «این‌ها را قبلاً دیده‌ام».

{$sepehr_key_225751}

مشکل فقط به Resident Evil Requiem محدود نمی‌شود. زمانی که کپکام مشغول ساخت نسخه‌های جدید این مجموعه نیست، سراغ بازسازی آثار محبوب گذشته می‌رود. این شرکت در مراسم Summer Game Fest امسال از Resident Evil: Veronica رونمایی کرد؛ بازسازی Code: Veronica که جدیدترین نسخه کلاسیک این مجموعه است که با ظاهری مدرن بازمی‌گردد. البته کپکام تأکید کرده که این پروژه صرفاً یک بازسازی مستقیم نیست، بلکه بازآفرینی (Reimagining) خواهد بود و برخی بخش‌های آن برای هماهنگی بهتر با خط زمانی مجموعه تغییر خواهند کرد. هرچند در دسترس قرار گرفتن بازی‌های قدیمی اتفاق مثبتی است، اما نمی‌توان از تعداد زیاد بازسازی‌ها در این فرنچایز خسته نشد.

تا سال ۲۰۱۹ تنها یک بازسازی از Resident Evil وجود داشت، اما با عرضه Veronica، تعداد ریمیک‌های این مجموعه به پنج نسخه خواهد رسید. از هفت بازی‌ای که از زمان بازگشت Resident Evil در سال ۲۰۱۷ منتشر شده‌اند، بیش از نیمی از آنها بازسازی آثار قدیمی هستند.

منظور اصلی من این است که Resident Evil بیش از هر زمان دیگری به یک تحول اساسی نیاز دارد. مجموعه‌ای که مدام خودش را تکرار کند، در نهایت دیگر فرصت رشد نخواهد داشت. بسیاری از مهم‌ترین نسخه‌های این فرنچایز دقیقاً به این دلیل ماندگار شدند که ریسک‌های بزرگی را پذیرفتند. نخستین Resident Evil را می‌توان یکی از بنیان‌گذاران ژانر بقا و وحشت دانست. Resident Evil ۴ استاندارد بازی‌های اکشن سوم‌شخص با دوربین روی شانه را متحول کرد. Resident Evil ۵ با اضافه کردن بخش همکاری دونفره، ایده‌های نسخه چهارم را گسترش داد. Resident Evil ۷ نیز با تغییر زاویه دوربین به اول‌شخص و پشتیبانی کامل از واقعیت مجازی، جان تازه‌ای به این مجموعه بخشید. این سری همیشه زمانی تاریخ‌ساز بوده که از ریسک کردن نترسیده است.

Resident Evil نباید از فاصله گرفتن از گذشته واهمه داشته باشد. این مجموعه نمی‌تواند برای همیشه به نوستالژی تکیه کند. وقتی کپکام مدام نسخه‌های باکیفیت و بازسازی‌های موفق منتشر می‌کند، شاید به‌سختی بتوان این موضوع را دید، اما به‌عنوان طرفداران این مجموعه باید انتظار بیشتری داشته باشیم. پیش از این هم فرنچایز‌هایی وجود داشته‌اند که به‌دلیل ناتوانی در تحول، دچار رکود شده‌اند (مثل دنیای سینمایی مارول) و واقعاً حیف خواهد بود اگر Resident Evil نیز بار دیگر با چنین سرنوشتی در ژانر وحشت روبه‌رو شود.

{$sepehr_key_225752}