اعترافات مرد فرزندکش پس از دستگیری توسط پلیس مشهد: پسرم بیمار بود، به خاطر ترحم او را کشتم + عکس

مرد میانسالی که فرزند بیمار خود را با انگیزه «ترحم» به قتل رسانده است در اعترافات دردناک خود، زوایای دیگری از این ماجرای تکان دهنده را فاش کرد.

کد خبر: ۴۲۶۷۹۴

تاریخ : ۱۰ تير ۱۴۰۵ - ۱۰:۴۹

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، متهم این پرونده جنایی که ساعاتی بعد از وقوع قتل به شعبه ۲۵۵ دادسرای عمومی و انقلاب مشهد منتقل شده بود در حالی مقابل میز عدالت قرارگرفت که هنوزنمی توانست ازریزش اشک هایش جلوگیری کند. او به صراحت ارتکاب جنایت معروف به اُتانازی (قتل از روی ترحم) را پذیرفت و با بیان این که می‌تواند به سوالات مقام قضایی پاسخ دهد اشک‌های غلتان بر چهره اش را زدود وپس از تفهیم اتهام قتل عمدی فرزندش درماه حرام از سوی قاضی دکترصادق صفری (قاضی ویژه قتل عمد مشهد) در تشریح ماجرا گفت: پسرم تا ۵ سالگی هیچ مشکلی نداشت و مانند همه کودکان شاد بود و به بازی‌ها و رفتار‌های دوران کودکی ادامه می‌داد تا این که آن روز شوم فرا رسید.

او هنوز روز‌های خوش کودکانه را سپری می‌کرد که به طور ناگهانی به زمین افتاد. ما با نگرانی او را به مرکز درمانی بردیم و پزشکان به معاینات تخصصی و آزمایش‌های مختلف پرداختند.

طولی نکشید که نظر پزشکی کاخ آرزوهایمان را فروریخت و زندگی ما رنگ آشفتگی به خود گرفت. پزشکان که با تصویربرداری‌های درمانی متوجه تومور مغزی (غده سرطانی) در سر پسرم شده بودند تاکید کردند که باید به صورت فوری و اورژانسی به اتاق عمل برود. همه چیز به یک باره وناگهانی رخ داد و ماهم چاره‌ای جز پذیرش نظر پزشکان را نداشتیم. آن روز «آرتین» زیر تیغ جراحی قرار گرفت و آن‌ها غده را خارج کردند ولی صورت پسرم فلج شد و سوی چشمانش رو به کم بینایی رفت. ابتدا احساس می‌کردیم او با این عمل جراحی بهبود یافته است ولی خیلی زود دنیا در برابر چشمان من و همسرم دوباره تیره و تار شد چرا که تومور باز هم رشد کرد و ما چند بار دیگر تا سن ۷سالگی او را به اتاق عمل بردیم.

اوایل پسرم متوجه ماجرا نبود، چون سن و سالی نداشت و از این بیماری صعب العلاج چیزی نمی‌فهمید، اما آرام آرام متوجه موضوع شد و روزگار ما هم رنگ سیاهی گرفت. او خیلی دلخور و ناراحت بود. مدام دچار سردرد‌های وحشتناک می‌شد و ما هم به ناچار او را دربیمارستان بستری می‌کردیم تا این که بالاخره کم کم بینایی خود را ازدست داد. وقتی می‌گفت: «من کورشدم! بدبخت شدم! دیگر نمی‌توانم بازی کنم!» روح و روان من و همسرم به هم می‌ریخت. سعی می‌کردیم دلداری اش بدهیم. به او می‌گفتم: تو کور نمی‌شوی! اگر بینایی ات را از دست دادی من خودم راحتت می‌کنم! این روز‌های آخر می‌گفت: اگر می‌خواهید به من کمک کنید، کاش فقط مرگ بدهید! چرا مدام مرا عمل می‌کنید. بگذارید بمیرم! و ...

این جملات او قلب ما را به آتش می‌کشید ولی چاره‌ای برایمان باقی نمانده بود. زمانی که «آرتین» بینایی خود را به طور کامل از دست داد ما هم از روند درمان او ناامید شدیم. اگرچه تاکید می‌کردم که همه چیز درست می‌شود ولی دیگرهیچ راهی جز قتل برایم باقی نمانده بود. به همین خاطر تصمیم خودم را گرفتم تا پسرم را از این همه زجر و عذاب ناشی از بیماری نجات بدهم!

این گونه بود که شب هنگام، تعدادی قرص خواب آور درون شربت حل کردم و به او خوراندم. حدود یک ساعت بعد وقتی به خواب سنگین فرو رفت، پیکرش را به صورت طاق باز روی تخت گذاشتم و بعد پلاستیکی را درون جلد بالشت قرار دادم. در یک لحظه خودم را روی فرزندم انداختم و بالشت را هم به صورتش فشار دادم. چند دقیقه بعد که برای آن که ازمرگ او مطمئن شوم با تیغ رگ دستش را زدم، اما چون خون نیامد، متوجه شدم که دیگر فرزندم جان باخته است. البته قبل از این که فرزندم را خفه کنم، مادرش به داخل تراس رفت تا این صحنه دردناک را نبیند. در این هنگام همسرم را صدا زدم و به او گفتم: بیا! کارتمام شد!» همسرم وقتی به درون اتاق آمد به من گفت: بیا خودمان را هم بکشیم! او چند قرص خورد و بعد هم رگ دستش را زد و بی حال شد. من هم به صورت سطحی رگ دست چپم را زدم و قرص خوردم. با خودم می‌اندیشیدم چند ساعت بعد تمام می‌کنیم، اما خون دستمان بند آمده بود. رو به همسرم کردم و به او گفتم: این طور نمی‌میریم! بگذار به اورژانس زنگ بزنم که او هم موافقت کرد و بدین ترتیب من با گوشی تلفن با ۱۱۵ تماس گرفتم.

{$sepehr_key_226425}

*هنگام قتل چه کسانی درمنزل بودند؟

فقط من و همسرم و آرتین بودیم.

*آیا راهکار دیگری به ذهنتان نرسید؟

نه! ما می‌توانستیم دارو‌های او را قطع کنیم یا بعد از ارتکاب قتل، همه چیز را انکار کنیم ولی «آرتین» همه زندگی ما بود و فقط برای «ترحم» او را کشتیم به همین خاطر هم قصد داشتیم تا خودکشی کنیم.

* «آرتین» کار‌های شخصی خود را انجام می‌داد؟

خیر! مادرش در همه امور شخصی پسرم را یاری می‌کرد ولی این اواخر دیگر خیلی مشکلات بیشتری داشتیم.

*آیا مستندی هم دارید که فرزندتان از شما درخواست می‌کرد تا او را راحت کنید؟

نه! او فقط درمنزل خودمان این حرف‌ها را می‌گفت.

*همسرتان چه نقشی درمرگ «آرتین» داشت؟

او به خاطر دلسوزی‌های مادرانه اش که فرزندمان را در این شرایط دردناک می‌دید، موافق قتل بود ولی هیچ کاری نکرد. حتی نمی‌دانست به چه شیوه‌ای می‌خواهم جان فرزندم را بگیرم. به همین خاطرهم به داخل تراس رفت چرا که نمی‌توانست صحنه جان دادن جگر گوشه اش را تحمل کند.

*آیا کسی برای چگونگی ارتکاب قتل شما را راهنمایی کرد؟

نه! به ذهن خودم رسید.

*آرتین دوست صمیمی هم داشت؟

یک پسری بود که با او بازی کامپیوتری می‌کرد ولی حضوری نمی‌دید ...

*فرزندتان به مدرسه می‌رفت؟

سال آخر ترک تحصیل کرد، چون بیماری سختی داشت. حتی معلمان و مدیر مدرسه اش اصرار می‌کردند که «آنلاین» درس بخواند ولی او نمی‌توانست!

*پس با گوشی یا رایانه بازی می‌کرد؟

تا مدتی بازی «ماین کرفت» انجام می‌داد و خیلی چشمانش را نزدیک صفحه نمایش می‌گرفت با این وجود به همین سختی‌ها راضی بود، چون بالاخره بازی می‌کرد و سرگرم می‌شد، اما زمانی که نور چشمانش را از دست داد دیگر خیلی برایش سخت شد.

*چرا بالشت را درون کیسه پلاستیکی گذاشتید؟

چون هوا نداشته باشد و پسرم زودتر از دنیا برود که بیشتر از این زجر نکشد و اذیت نشود ...

به دنبال اعترافات صریح «م-و» (متهم به قتل) وی با صدور قرارقانونی از سوی مقام قضایی بازداشت شد تا این پرونده جنایی تلخ دیگر مراحل دادرسی را طی کند.

منبع: خراسان