جامی که ستاره‌ها را بلعید| روایت تلخ ۱۰ فوق‌ستاره‌

جام جهانی به مرحله یک چهارم نهایی رسیده و با یک سری ستاره که تصور قهرمانی جام داشتند خداحافظی کرده است.

کد خبر: ۴۲۸۹۰۱

تاریخ : ۱۷ تير ۱۴۰۵ - ۱۳:۵۴

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز، جام جهانی همیشه دو روایت موازی دارد؛ داستان قهرمانانی که تا آخرین روز زنده می‌مانند و قصه ستاره‌هایی که خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شد، با حسرت چمدان‌هایشان را می‌بندند. جام جهانی ۲۰۲۶ نیز از این قاعده مستثنی نبود؛ تورنمنتی که ثابت کرد نام‌های بزرگ، تضمینی برای ماندن نیستند و حتی درخشان‌ترین فوتبالیست‌های دنیا هم اگر در ساختاری ناکارآمد بازی کنند، سرنوشتشان چیزی جز حذف نخواهد بود.

این ۱۰ بازیکن، شاید همچنان جزو بهترین‌های فوتبال جهان باشند، اما جام جهانی برای آنها زودتر از موعد به پایان رسید.

۱- وینیسیوس جونیور؛ مردی که هرگز توپ کافی دریافت نکرد

برزیل با یکی از پرستاره‌ترین خطوط حمله جهان پا به جام گذاشت، اما تیمی که قرار بود مدافع عنوان قهرمانی را به چالش بکشد، مقابل نروژ متوقف شد و حذفی شوکه‌کننده را تجربه کرد. وینیسیوس در تمام مسابقات تلاش کرد با دریبل‌های انفجاری خود جریان بازی را تغییر دهد، اما فاصله زیاد خطوط، ضعف هافبک‌ها در انتقال توپ و کمبود حمایت تاکتیکی، او را به بازیکنی منزوی در جناح چپ تبدیل کرد.

{$sepehr_key_228889}

۲- رودریگو؛ قربانی آشفتگی تاکتیکی برزیل

اگر وینیسیوس در سمت چپ تنها بود، رودریگو در سمت راست وضعیت بهتری نداشت. او بار‌ها برای لمس توپ مجبور شد تا میانه میدان عقب بیاید و همین مسئله باعث شد خطر اصلی‌اش در حوالی محوطه جریمه از بین برود. حذف برزیل، بیش از آنکه شکست یک نسل باشد، شکست یک ایده تاکتیکی بود.

۳- رافینیا؛ ستاره‌ای که هرگز آزاد نشد

رافینیا در باشگاهش بار‌ها نشان داده که در فضا‌های باز کشنده است، اما در تیم ملی برزیل دائماً مقابل دفاع‌های متراکم قرار گرفت. او هرگز نتوانست همان بازیکنی باشد که فوتبال اروپا می‌شناسد و جام برایش خیلی زود تمام شد.

{$sepehr_key_228890}

۴- برونو فرناندز؛ مغزی که اسپانیا خاموشش کرد

شاید هیچ بازیکنی به اندازه برونو فرناندز قربانی نظم تاکتیکی اسپانیا نشد. هر بار که توپ به او می‌رسید، دو یا سه بازیکن اسپانیا فضای تصمیم‌گیری را از او می‌گرفتند. پرتغال بدون مغز متفکرش، عملاً توان خلق موقعیت را از دست داد و با شکست برابر اسپانیا از گردونه رقابت‌ها کنار رفت.

۵- برناردو سیلوا؛ نابغه‌ای که اسیر ریتم حریف شد

برناردو سیلوا استاد کنترل بازی در فضا‌های کوچک است، اما مقابل اسپانیا حتی او هم فرصت نفس کشیدن پیدا نکرد. پرس بی‌امان حریف باعث شد یکی از باهوش‌ترین هافبک‌های جهان، یکی از کم‌فروغ‌ترین بازی‌های ملی خود را تجربه کند.

{$sepehr_key_228891}

۶- رافائل لیائو؛ سرعتی که هرگز به کار نیامد

لیائو برای دویدن در فضا ساخته شده است، اما پرتغال مقابل تیمی بازی کرد که تقریباً هیچ فضایی باقی نمی‌گذاشت. او بار‌ها صاحب توپ شد، اما هر بار با دو یا سه مدافع روبه‌رو بود. نتیجه، حذفی بود که پایان نسل طلایی پرتغال را تلخ‌تر کرد.

۷- جمال موسیالا؛ پایان زودهنگام رؤیای آلمان

موسیالا یکی از جذاب‌ترین فوتبالیست‌های نسل جدید است؛ بازیکنی که می‌تواند با یک حرکت، دفاع هر تیمی را به هم بریزد. اما فوتبال همیشه به استعداد پاداش نمی‌دهد. آلمان در ضربات پنالتی برابر پاراگوئه شکست خورد و یکی از مهم‌ترین ستاره‌های آینده فوتبال جهان، خیلی زود جام را ترک کرد.

{$sepehr_key_228892}

۸- فلوریان ویرتس؛ نابغه‌ای که فرصت درخشش کامل پیدا نکرد

ویرتس با آمادگی فوق‌العاده وارد جام شد و بسیاری او را یکی از مدعیان عنوان بهترین بازیکن تورنمنت می‌دانستند. اما حذف غیرمنتظره آلمان، فرصت ادامه این نمایش را از او گرفت. شاید اگر آلمان چند بازی بیشتر در جام می‌ماند، امروز از ویرتس به عنوان پدیده اصلی مسابقات یاد می‌شد.

۹- کریستین پولیشیچ؛ امیدی که زیر فشار بلژیک شکست

آمریکا با هدایت مائوریسیو پوچتینو امیدوار بود بهترین نتیجه تاریخ خود را تکرار کند، اما برابر بلژیک اختلاف کیفیت کاملاً آشکار شد. پولیشیچ تلاش زیادی کرد، اما هرچه مسابقه جلوتر رفت، فاصله میان او و سایر بازیکنان تیم بیشتر به چشم آمد؛ شکافی که با استعداد فردی پر نمی‌شد.

۱۰- سون هیونگ مین؛ پایان آخرین مأموریت

شاید این آخرین جام جهانی سون باشد. کاپیتان کره‌جنوبی مثل همیشه جنگید، دوید و رهبری کرد، اما فوتبال امروز دیگر با اراده یک نفر تغییر نمی‌کند. کره‌جنوبی هرچه داشت در زمین گذاشت، اما فاصله فنی با مدعیان همچنان زیاد بود و رؤیای سون برای فتح جام، ناتمام باقی ماند.

جام جهانی ۲۰۲۶ یک حقیقت را دوباره ثابت کرد

{$sepehr_key_228893}

اگر جام جهانی ۲۰۲۲ را جام ستاره‌ها بنامیم، جام ۲۰۲۶ را باید جام سیستم‌ها بدانیم. برزیل با انبوهی از استعداد‌های هجومی حذف شد، پرتغال با یکی از بهترین خطوط میانی دنیا نتوانست از سد اسپانیا عبور کند، آلمان با دو نابغه جوان در ضربات پنالتی کنار رفت و آمریکا نیز با وجود نسل طلایی خود، برابر تیمی منسجم‌تر تسلیم شد.

شاید تلخ‌ترین درس این جام همین باشد؛ در فوتبال مدرن، حتی داشتن وینیسیوس، موسیالا، برونو فرناندز یا سون هم برای قهرمان شدن کافی نیست. جام جهانی دیگر متعلق به تیم‌هایی نیست که بهترین ستاره‌ها را دارند؛ متعلق به تیم‌هایی است که بهترین ساختار را ساخته‌اند؛ و این همان تفاوتی است که میان اشکِ ستاره‌های حذف‌شده و لبخند مدعیان باقی‌مانده رقم می‌زند.