اشتباهی که افراد مبتلا به وسواس تمیزی انجام می‌دهند، چیست؟

افراد مبتلا به وسواس تمیزی، اشتباه بزرگی را مرتکب می‌شوند که برخلاف تصور آنها این موضوع نه تنها مشکل را رفع نمی‌کند بلکه چرخه وسواس را محکم‌تر می‌کند!

کد خبر: ۴۳۱۵۱۶

تاریخ : ۲۸ تير ۱۴۰۵ - ۱۹:۰۵

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات افراد مبتلا به وسواس تمیزی، این باور است که «تا وقتی ذهنم آرام نشود، نباید دست از کار بکشم». اما این باور، درست برعکس، چرخه وسواس را محکم‌تر می‌کند. با روش «مواجهه و پیشگیری از پاسخ»، ظرفیت تحملتان را آن‌قدر بالا ببرید تا از دام وسواس خلاص شوید.

چرا شستن دست، وسواس را درمان نمی‌کند؟

هر بار که فردی برای رهایی از اضطراب، دست به شستشو می‌زند، در واقع به مغز خود این پیام را می‌دهد که «راست می‌گفتی که خطرناک بود و من با شستن خودم را نجات دادم». این کار باعث می‌شود مغز دفعه بعد باقدرت بیشتری هشدار بدهد.

در نظریه یادگیری به این پدیده، «تقویت منفی» می‌گویند. یعنی رفتاری که باعث کاهش موقتی اضطراب می‌شود به همان اندازه تقویت می‌شود و چرخه وسواس را محکم‌تر می‌کنند.

اضطراب مانند موج دریا است؛ اگر سعی کنید با دست‌وپازدن جلوی آن را بگیرید، غرق می‌شوید، اما اگر روی موج‌سوار شوید و صبر کنید تا خودش فروکش کند، می‌بینید که حداکثر ظرف ۲۰ تا ۳۰ دقیقه، قدرت اولیه‌اش را از دست می‌دهد. به این فرایند طبیعی، «خوگیری Habituation» می‌گویند. پس هدف درمان، ازبین‌بردن اضطراب نیست، بلکه بزرگ کردن ظرفیت تحمل ما در برابر حضور آن است؛ چیزی که در رویکرد درمان پذیرش و تعهد (ACT) به آن «انعطاف‌پذیری روانی» می‌گویند.

تمرینی که تحملتان را قوی می‌کند

یک روش ساده، اما مؤثر، «سلسله‌مراتب مواجهه» است؛ تمرینی عملی که در آن باید فهرستی از کار‌هایی که باعث اضطراب شما می‌شوند تهیه کنید؛ از کم نگران‌کننده

تا خیلی نگران‌کننده مثل لمس کلید خانه، لمس پول کاغذی، لمس کف کفش.

{$sepehr_key_231952}

سپس موردی را انتخاب کنید که اضطرابتان را مثلاً به حدود ۶ از ۱۰ می‌رساند و آن را انجام دهید. _خیلی پایین که باشد چالشی ندارد، خیلی بالا هم که باشد طاقت‌فرساست. _

نه یک دقیقه، نه پنج دقیقه، بلکه مثلاً ۳۰ تا ۴۵ دقیقه در برابر محرک بمانید، حتی اگر اضطرابتان بالا رفت. چرا که این افزایش موقتی است و اگر مقاومت کنید، در اکثر موارد از قلهٔ اضطراب عبور کرده‌اید. این یک قانون عصب‌شناختی است: مغز شما نمی‌تواند برای همیشه در حالت هشدار کامل بماند و سپس به طور طبیعی شروع به عادت‌کردن می‌کند.

پس کرونومتر را به‌جای احساساتتان باور کنید و دست‌هایتان را نشویید. این زمان مثل یک تمرین در باشگاه است و عضله تحملتان را قوی می‌کند.

در این مدت، مجبور نیستید به‌زور آرام باشید؛ فقط کافی است کار روزمره‌تان را ادامه دهید. مغزتان کم‌کم متوجه می‌شود که می‌توان هم با دست‌های «به نظر آلوده» زندگی کرد و هم آسیبی ندید. به این فرایند در روان‌شناسی بالینی، «پیشگیری از پاسخ» می‌گویند؛ یعنی یاد می‌گیرید در برابر اجبار قدیمی مقاومت کنید.

به جای تمیزی، به مقاومتتان جایزه بدهید

نکته کلیدی این است که در پایان روز که می‌خواهید عملکردتان را ارزیابی کنید، خودتان را به‌خاطر «تمیز بودن» تحسین نکنید، بلکه به‌خاطر «مقاومت در برابر شستن» به خودتان جایزه بدهید.

{$sepehr_key_231953}

بگویید: «امروز سه بار توانستم در برابر وسوسه بایستم و کارم را ادامه دهم، این یعنی پیروزی». این کار، پاداش مغز را از حالت کاهش اضطراب به حالت خودکارآمدی تغییر می‌دهد. در علم رفتار به این کار، «تقویت رفتار‌های سازگارانه» می‌گویند.

کم‌کم به این باور می‌رسید که حتی اگر ذهنتان آرام نباشد، می‌توانید یک روز کامل را باکیفیت خوبی سپری کنید و این، همان هدف نهایی درمان است.

منبع: فارس