مشخصات سوخو-۲۴؛ بمب‌افکنی که پس از سه دهه همچنان در خط مقدم قدرت تهاجمی نیروی هوایی ارتش قرار دارد

در میان جنگنده‌های عملیاتی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، کمتر هواپیمایی به اندازه سوخو-۲۴ با مأموریت‌های تهاجمی و عملیات‌های دوربرد شناخته می‌شود. این جنگنده بمب‌افکن که از دهه ۱۳۷۰ وارد ناوگان هوایی ایران شد، با وجود گذشت بیش از سه دهه از آغاز فعالیتش در کشور، همچنان یکی از مهم‌ترین ابزارهای قدرت هوایی ارتش به شمار می‌رود؛ هواپیمایی که فلسفه وجودی آن، اجرای حملات دقیق علیه اهداف زمینی و افزایش قدرت بازدارندگی است.

کد خبر: ۴۳۴۳۱۲

تاریخ : ۰۷ مرداد ۱۴۰۵ - ۱۲:۴۰

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ سوخو-۲۴ که در طبقه‌بندی ناتو با نام «فنسر» (Fencer) شناخته می‌شود، محصول صنایع هوایی اتحاد جماهیر شوروی سابق است. برخلاف بسیاری از جنگنده‌هایی که برای نبرد هوایی با هواپیماهای دشمن طراحی شده‌اند، این پرنده نظامی از ابتدا با هدف نفوذ به عمق قلمرو دشمن، عبور از لایه‌های دفاعی و اجرای عملیات علیه اهداف راهبردی ساخته شد؛ مأموریتی که آن را به یکی از شاخص‌ترین بمب‌افکن‌های تاکتیکی نسل خود تبدیل کرد.

آنچه سوخو-۲۴ را از بسیاری از هم‌نسلانش متمایز می‌کند، بهره‌گیری از فناوری بال‌های متغیر است. این سامانه به هواپیما اجازه می‌دهد زاویه بال‌ها را متناسب با شرایط پرواز تغییر دهد؛ در سرعت‌های پایین، بال‌ها بازتر می‌شوند تا برخاست و فرود آسان‌تر انجام شود و در سرعت‌های بالا، با جمع شدن بال‌ها، پایداری و کارایی آیرودینامیکی افزایش یابد. نتیجه این طراحی، توانایی انجام مأموریت در شرایط و سرعت‌های مختلف است.

این جنگنده دو سرنشین دارد؛ خلبان هدایت پرواز را بر عهده دارد و افسر سامانه‌های تسلیحاتی مسئول مدیریت تجهیزات ناوبری، راداری و هدایت مأموریت است. این تقسیم وظایف باعث می‌شود در مأموریت‌های پیچیده، هر یک از خدمه بتوانند با تمرکز بیشتری مسئولیت خود را انجام دهند.

از مهم‌ترین قابلیت‌های سوخو-۲۴، توان پرواز در ارتفاع پایین و در شرایط نامساعد جوی است. این هواپیما به گونه‌ای طراحی شده که بتواند در شب یا هوای نامناسب نیز مأموریت‌های خود را انجام دهد؛ ویژگی‌ای که در زمان ورود آن به خدمت، یک مزیت مهم عملیاتی محسوب می‌شد و همچنان نیز ارزش خود را حفظ کرده است.

سوخو-۲۴ همچنین از ظرفیت حمل محموله قابل توجهی از مهمات متعارف برخوردار است و می‌تواند متناسب با نوع مأموریت، ترکیب‌های مختلفی از مهمات هوا به سطح را حمل کند. همین ویژگی باعث شده این جنگنده برای پشتیبانی از عملیات‌های زمینی و اجرای مأموریت‌های تهاجمی دوربرد، همچنان جایگاه ویژه‌ای در ساختار رزمی نیروی هوایی داشته باشد.

ستون ماندگار قدرت تهاجمی نهاجا

پس از ورود سوخو-۲۴ به ایران، متخصصان نیروی هوایی ارتش و صنایع دفاعی کشور، بخش قابل توجهی از تعمیرات اساسی، نگهداری و بازآماد این هواپیما را با تکیه بر توان داخلی انجام داده‌اند. این روند موجب شده است ناوگان سوخو-۲۴ همچنان در وضعیت عملیاتی باقی بماند و نقش خود را در ساختار دفاعی کشور حفظ کند.

کارشناسان معتقدند هرچند امروز جنگنده‌های نسل جدید با فناوری‌های پیشرفته‌تر در جهان به خدمت گرفته شده‌اند، اما در بسیاری از ارتش‌ها، هواپیماهای اثبات‌شده‌ای مانند سوخو-۲۴ همچنان به دلیل برد مناسب، قابلیت اطمینان، توان حمل محموله سنگین و امکان اجرای مأموریت‌های تهاجمی، در خدمت باقی مانده‌اند.

چرا سوخو-۲۴ هنوز مهم است؟

در دکترین دفاعی جمهوری اسلامی ایران، توان هوایی تنها به نبردهای هوا به هوا محدود نمی‌شود، بلکه قدرت اجرای عملیات علیه اهداف زمینی، مراکز لجستیکی و زیرساخت‌های نظامی نیز بخشی از مؤلفه‌های بازدارندگی محسوب می‌شود. سوخو-۲۴ دقیقاً برای چنین مأموریتی طراحی شده است؛ هواپیمایی که می‌تواند در کنار سایر جنگنده‌ها و سامانه‌های دفاعی، نقش مهمی در افزایش توان تهاجمی نیروی هوایی ارتش ایفا کند.

به همین دلیل، با وجود گذشت سال‌ها از زمان طراحی این پرنده نظامی، سوخو-۲۴ همچنان یکی از مهم‌ترین دارایی‌های عملیاتی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به شمار می‌رود؛ جنگنده‌ای که نام آن همچنان با قدرت تهاجمی، عملیات‌های دوربرد و آمادگی رزمی نهاجا گره خورده است.

{$sepehr_key_235302}