پیوند تمدن‌ساز | واکاوی نقش همسرانه حضرت خدیجه (س) در پیشبرد مأموریت دشوار نبی مکرم اسلام (ص)

سالروز ازدواج پیامبر اعظم (ص) و حضرت خدیجه (س)، تنها یادآوری یک پیوند خانوادگی و شخصی نیست، بلکه آغاز یک همراهی بزرگ و نقطه‌ای سرنوشت‌ساز در تاریخ اسلام است که در آن، ایمان، حضور، حمایت و تربیت در یک مسیر واحد قرار گرفت.

کد خبر: ۴۳۹۸۸۸

تاریخ : ۰۱ شهريور ۱۴۰۵ - ۱۲:۲۵

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ سالروز ازدواج پیامبر اعظم (ص) و حضرت خدیجه (س)، فرصتی است برای بازخوانی سیره این بانوی مجاهد. این روز، تنها یادآوری یک پیوند خانوادگی و شخصی نیست، بلکه آغاز یک همراهی بزرگ و نقطه‌ای سرنوشت‌ساز در تاریخ اسلام است که در آن، ایمان، حضور، حمایت و تربیت در یک مسیر واحد قرار گرفت.

حضرت خدیجه (س) در شرایطی درکنار رسول خدا (ص) ماند و ایشان را حمایت کرد که تکذیب مشرکان و فشار‌های قریش و دشواری‌های اجتماعی آغاز راه، عرصه را بر مؤمنان تنگ کرده بود. این همراهی و حمایت، گاه با تصدیق دربرابر تکذیب دشمنان، گاه با بذل مال در راه حق و گاه با آرامش‌بخشی خانه و پرورش نسلی مؤمن، معنا پیدا کرد.

با این نگاه، روایت این پیوند، روایتی است از یک الگوی تاریخی برای «حمایت آگاهانه و ماندگار از حقیقت.» درس این بازخوانی برای امروز، آن است که کانون خانواده، اگر بر ایمان بنا شود، می‌تواند مرکز حق‌خواهی و تولید آرامش و امید به آینده باشد.

پیوندی که با تصدیق آغاز شد

پیوند حضرت خدیجه (س) با پیامبر (ص)، سال‌ها پیش از بعثت و برپایه شناخت و شایستگی‌ها شکل گرفت. اما این پیوند، فقط یک وصلت خانوادگی نبود، بلکه بستری بود برای بزرگ‌ترین حمایت تاریخ. وقتی پیامبر اکرم (ص) به رسالت مبعوث شدند، خدیجه (س) اولین کسی بود که این دعوت را تصدیق کرد؛ چنان‌که در کلام نبوی آمده است: «مثل خدیجه پیدا نخواهد شد؛ خدیجه در آن هنگام که مردم مرا تکذیب کردند، مرا تصدیق کرد.» درواقع، آن «اعتماد پیش از بعثت»، در دوران بعثت به «تصدیق آگاهانه» تبدیل شد و این نشان می‌دهد که این پیوند از همان آغاز بر بنیاد ایمان و پذیرش حقیقت استوار بوده است.

ازدواجی که به حضور اجتماعی انجامید

عفیف کندی در گزارشی از مشاهده خود، از صحنه‌ای سخن می‌گوید که در آن محمدبن‌عبدالله (ص)، خدیجه (س) و علی‌بن‌ابیطالب (ع) درکنار کعبه به نماز مشغول بودند. این نقل، تصویری روشن از پیوند میان خانه، ایمان و حضور اجتماعی ارائه می‌دهد؛ یعنی خانواده‌ای که در آن، دینداری از حصار فردی بیرون می‌آید و به صحنه اجتماع، قدم می‌گذارد.

خانه‌ای که سرمایه‌اش در راه دین خرج شد

در مکه، تا زمانی که رسول خدا (ص) حضور داشت، با مال خدیجه (س) از بدهکار و اسیر دست‌گیری می‌شد، غلامان ناتوان آزاد می‌شدند، نیازمندان یاری می‌شدند و فقرای اصحاب، مهمان می‌شدند. پیامبر (ص) درباره این سرمایه فرمودند: «هرگز هیچ ثروتی همانند ثروت خدیجه، سود نبخشید.» این جمله، نشان می‌دهد که خانه خدیجه (س) فقط محل سکونت نبود؛ پایگاه حمایت از دین بود.

همسری که آرامش می‌ساخت

خدیجه (س) علاوه‌بر وقف مال خود، بهترین یار صمیمی پیامبر (ص) در خانه بود و دربرابر فشار‌های روانی قریش، تکیه‌گاه ایشان به‌شمار می‌رفت. از این زاویه، ازدواج خدیجه (س) و پیامبر (ص) نماد خانه‌ای است که در آن، آرامش و صبر و پایداری تولید می‌شود. رهبر شهید انقلاب نیز با اشاره به روز‌های سخت شعب ابیطالب، حضرت خدیجه (س) را «بزرگ‌ترین کمک روحی برای پیامبر (ص)» معرفی کردند.

{$sepehr_key_241761}

مادری که آینده را تربیت کرد

این پیوند مبارک، ثمره‌ای تربیتی نیز داشت؛ حضرت خدیجه (س) با پرورش حضرت زهرا (س) و حضرت علی (ع) که سال‌هایی از عمر خود را در دامان پیامبر (ص) پرورش یافت، برای روز‌های دشوار پیامبر (ص)، یار و مونس و حامی فراهم کرد. او با تربیت حضرت زهرا (س)، خلأ وجودی خود را و با تربیت حضرت علی (ع)، خلأ وجودی ابوطالب را برای پیامبر (ص) جبران کرد. این همان استمرار حمایت از مسیر حق، از راه تربیت نسل است.

درس این پیوند برای روز‌های سخت

سیره خدیجه (س) نشان می‌دهد که او ایمانی قوی داشت و این قوت ایمان را، هم در روزگار آغازین دعوت، هم در روز‌های دشوار و هم در ساختن خانه‌ای که به پشتیبانی از پیامبر (ص) تبدیل شد، نشان داد. رهبر شهید انقلاب درباره رابطه مردم و رهبر جامعه فرمودند: «در روزگار آسایش، همه از رهبری راضی‌اند، اما در سختی‌ها، بسیاری دچار تردید می‌شوند و تنها، ایمان‌های قوی می‌ایستند.»