درس وحدت اسلامی و رسم وحدت ملی

وحدت عامل پیدایش و ماندگاری جمهوری اسلامی است. وحدتی که در عین کثرت سلایق بر بستر فهم مشترک شکل می‌گیرد به تولید قدرتی می‌انجامد که در برابر هر قدرتی می‌تواند قد علم کند و پرچم پیروزی برافرازد.

کد خبر: ۴۴۰۷۴۰

تاریخ : ۰۴ شهريور ۱۴۰۵ - ۱۴:۰۸

نوشته

وحدت عامل پیدایش و ماندگاری جمهوری اسلامی است. وحدتی که در عین کثرت سلایق بر بستر فهم مشترک شکل می‌گیرد به تولید قدرتی می‌انجامد که در برابر هر قدرتی می‌تواند قد علم کند و پرچم پیروزی برافرازد. وحدت را البته باید قرن‌ها قبل هم خواند در عظمت اسلام و مکتب پیامبر اعظم (ص) که از توده‌های پراکنده حجاز، امتی ساخت سخت‌تر از احجار.

همان میراث هروقت از سوی مسلمانان، درس روز و سرمشق رفتار به حساب آمد کتاب موفقیت هایشان هم صفحاتی فراوان خورد. یک فصل این کتاب ارجمند را ما خود ساخته و زیسته‌ایم. با وحدت، بنیاد طاغوت را برانداختیم. با وحدت بنای عظمت ایران انقلابی را پایه گذاشتیم.

با وحدت از گردنه‌های سخت و دالان‌های تنگ به سلامت عبور کردیم. تحریم‌ها را، جنگ‌های چندگانه و هزارگونه شده را، محاصره‌های سخت را پشت سر گذاشتیم. در همه این قدم ها، قوه پیش برنده وحدت حداکثری مردم بود. مردمی که با هر مذهب و دین و نژاد و زبان، «همدل» شدند و همراه تا راه همه بن بست‌ها را بشکنند.

نه فقط شیعه و سنی که زرتشتی و مسیحی و یهودی هم به نام وطن یکپارچه شدند. شهدای والامقام با مذهب‌های گوناگون گواه صادق این باور رشدیافته در قامت ملت رشید ایران بودند. امروزه باید بکوشیم که فعل «بود» را که ناظر به گذشته است به «است» تبدیل کنیم و خوانشی نو از این ظرفیت قدرت ساز داشته باشیم. آنچه امروز می‌تواند نگهدارنده تاریخ و تمدن ایران و سرفرازی انقلاب باشد بازهم همین وحدت است که هزارباره باید بر آن تأکید کرد. به ویژه که در «برهه بسیار حساس کنونی» که دشمن خونین دندان، چشم به منفذ‌ها دارد.

ببیند می‌تازد و از منفذ، معبر می‌سازد و از معبر، اتوبان. اتوبان را هم تا پاره پاره کردن وطن ادامه می‌دهد. تجربه زیسته بشری می‌گوید که تجزیه کشور‌ها نتیجه تجزیه اذهان است. هر ملتی که خود و پندار خود را بزرگ‌تر از میهن خویش بداند و ساحتی کلان‌تر نداشته باشد برای هم افزایی، باید خود را برای تجزیه جغرافیای خویش آماده کند تا تاریخ هم به ننگ نامشان را بنویسد. من این را دور از منطق الهیاتی نمی‌دانم که «تجزیه» عذاب الهی است برای مردمانی که نعمت وحدت را کفران می‌کنند.

خداوندی که با گذر مؤمنان از تفرقه به اتحاد به آن‌ها قدرت بخشید. بخوانیم و پند بگیریم از این آیه قرآن که می‌فرماید: «و همگی به رشته (دین) خدا چنگ زده و به راه‌های متفرق نروید و به یاد آرید این نعمت بزرگ خدا را که شما با هم دشمن بودید، خدا در دل‌های شما الفت و مهربانی انداخت و به لطف و نعمت خدا همه برادر دینی یکدیگر شدید و در پرتگاه آتش بودید، خدا شما را نجات داد.

{$sepehr_key_242736}

بدین گونه خدا آیاتش را برای (راهنمایی) شما بیان می‌کند، باشد که هدایت شوید.» حالا درس بگیریم که اگر به حق هدایت نشویم و میدان را به اختلاف افکنان وابگذاریم، الفت و مهربانی جای خود را به قهر و کین خواهد داد که به پرتگاه آتش منتهی می‌شود.

هفته وحدت را اگر به بازخوانی همین آیه اختصاص دهیم، راه به همدلی خواهیم برد، هم در جغرافیای ایران و هم در گستره تمدن اسلامی. ایران است که با ماندگاری خود استمرار اسلام را امضا می‌گذارد. قوم سلمان‌اند که با مسلمانی خود به اسلام ضریب نفوذی مانا می‌بخشند.

هوشیار باشیم وحدت حداکثری را با حمایت از همه ارکان نظام، عینیت بخشیم. دولت را که دست نظام است در تدبیر معیشت، با نیت یاری دست بگیریم. تخریب دولت، هیچ خانه‌ای را آباد نمی‌کند، مگر اتاق جنگ صهیونیسم جنایتکار را. مباد که رفتار ما هیزمی شود برای تنوری که دشمن از آن نان به سفره می‌برد.