نگاهی به سریال اعتراف می‌کنم؛ وقتی یک اتاق از ده‌ها تعقیب‌وگریز پرتنش‌تر می‌شود

سریال «اعتراف می‌کنم» تلاش کرده قواعد رایج آثار جنایی در شبکه نمایش خانگی را کنار بگذارد و به‌جای تکیه بر اسلحه، تعقیب‌وگریز و موقعیت‌های پرهزینه، تعلیق را از دل گفت‌و‌گو، سکوت و بازی روانی میان بازجو و متهم بیرون بکشد؛ تجربه‌ای که با بازی متفاوت پوریا پورسرخ، یکی از نمونه‌های قابل توجه این روز‌های ژانر معمایی و روان‌شناختی است.

کد خبر: ۴۴۱۶۱۴

تاریخ : ۰۹ شهريور ۱۴۰۵ - ۱۰:۰۵

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ «اعتراف می‌کنم» به تهیه‌کنندگی رضا فتح‌اللهی‌پور و نیما حسنی‌نسب، از همان ابتدا مشخص می‌کند که قرار نیست مخاطب را با جلوه‌های پرزرق‌وبرق سرگرم کند. بخش عمده اتفاقات در چند اتاق می‌گذرد و وزن اصلی روایت بر فیلمنامه، بازی بازیگران و کشف تدریجی حقیقت قرار گرفته است.

ساختار سریال یادآور الگوی موفق «Criminal» نتفلیکس است؛ با این تفاوت که سازندگان تلاش کرده‌اند ایده محوری نبرد روانی در اتاق بازجویی را با شخصیت‌ها و فضای ایرانی ترکیب کنند. این شباهت البته امکان مقایسه را ایجاد می‌کند، اما سریال در بخش‌هایی توانسته هویت مستقل خود را حفظ کند.

یکی از ویژگی‌های مهم «اعتراف می‌کنم»، ساختار اپیزودیک آن است. هر قسمت پرونده‌ای مستقل دارد و با تغییر بازیگران، نویسندگان و حتی کارگردان، فضای تازه‌ای شکل می‌گیرد. سرپرستی نویسندگان بر عهده پویا سعیدی است و همین هماهنگی باعث شده تفاوت اپیزود‌ها به ازهم‌گسیختگی کلی مجموعه منجر نشود.

در این سریال، تعلیق بیشتر از آن‌که در حادثه شکل بگیرد، در جزئیات جریان دارد؛ یک مکث، تغییر لحن، سکوت یا حتی صدای کلیک خودکار می‌تواند بخشی از روایت باشد. طراحی صحنه نیز با استفاده از فضا‌های محدود و طیف رنگی سبز، طوسی، زرشکی، قهوه‌ای و آبی، حال‌وهوای سرد و خفقان‌آور بازجویی را تقویت کرده است.

پوریا پورسرخ در نقش سرگرد همایون شایگان، از کلیشه‌های معمول فاصله گرفته و شخصیتی آرام، کنترل‌شده و دقیق ساخته است. علیرضا ثانی‌فر نیز در نقش سروان احمد سیاح، مکمل مناسبی برای اوست و رابطه این دو به یکی از محور‌های اصلی روایت تبدیل شده است.

در قسمت نخست، مهدی هاشمی در نقش متهم با کنترل احساسات و بازی چهره، تنش قابل توجهی ایجاد می‌کند و بهار کاتوزی نیز در نقش روان‌شناس پروژه، حضوری تأثیرگذار دارد. حضور چهره‌هایی مانند حامد بهداد، لیلا زارع و ستاره پسیانی در اپیزود‌های بعدی نیز ظرفیت ایجاد تنوع بیشتری در مجموعه به وجود آورده است.

البته سریال بدون ایراد نیست؛ برخی دیالوگ‌ها گاهی بیش از اندازه توضیحی می‌شوند و در بعضی بازجویی‌ها، رسیدن به نقطه اوج کمی طولانی به نظر می‌رسد. مقایسه ناگزیر با «Criminal» نیز می‌تواند برخی ضعف‌های اجرایی و ریتم اثر را برجسته‌تر کند.

با این حال، «اعتراف می‌کنم» در شرایطی که بخش قابل توجهی از تولیدات نمایش خانگی میان ملودرام‌های خانوادگی و کمدی‌های تجاری در رفت‌وآمدند، تجربه‌ای متفاوت ارائه می‌دهد؛ سریالی که نشان می‌دهد برای ساخت یک اثر معمایی، همیشه به انفجار، اسلحه و تعقیب‌وگریز نیاز نیست و گاهی یک اتاق، چند بازیگر و فیلمنامه‌ای دقیق می‌تواند مخاطب را تا پایان درگیر نگه دارد.