به بهانه بازی متفاوت محسن قصابیان، بازیگر مشهدی در سریال «کوری» | 30سال دویدن برای رسیدن

محسن قصابیان بازیگری است که مسیری طولانی و راهی پرپیچ‌وخم را پیموده تا به جایگاه امروزش در عرصه بازیگری برسد.

کد خبر: ۴۴۱۷۰۸

تاریخ : ۰۹ شهريور ۱۴۰۵ - ۱۴:۳۴

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ محسن قصابیان بازیگری است که مسیری طولانی و راهی پرپیچ‌وخم را پیموده تا به جایگاه امروزش در عرصه بازیگری برسد. این هنرمند مشهدی که چند روز پیش پنجاه‌و‌هفت‌ساله شد، در سال‌های اوج دوران کاری خود قرار دارد. با بازی در سریال «کوری»، قصابیان بار دیگر نشان داد که چرا یک انتخاب ایده‌آل برای اغلب کارگردان‌های ایرانی است.

گل طلایی

فعالیت هنری محسن قصابیان از اواخر دهه ۶۰ و از صحنه تئاتر آغاز شد. او در‌کنار بازیگری تئاتر، سال‌ها در رادیو نیز فعالیت داشت و تجربه اجرا، کارگردانی و تولید آثار نمایشی صوتی را به کارنامه‌اش افزود. فعالیت‌هایش به نمایش و رادیو محدود نماند و مسیر آکادمی را نیز با تدریس و تألیف، به موازات فعالیت‌های هنری، ادامه داد.

با‌این‌حال، او تا اواخر دهه ۹۰ هیچ‌وقت به‌عنوان یک بازیگر شناخته‌شده، معرف حضور تماشاگران سینما و تلویزیون ایران نبود. قصابیان، از اواسط دهه ۷۰، با حضور در تله‌فیلم‌ها و آثار مختلف تلویزیونی، وارد قاب جعبه جادویی شد و سال‌ها به‌عنوان بازیگری گمنام و میان‌رده، مشغول فعالیت بود.

وقتی در اواسط دهه ۹۰ احتمالا از تنگی معاش، پشت دوربین رفت و فیلم کمدی متوسط و عامه‌پسند «نیوکاسل» را کارگردانی کرد، هیچ‌کس فکر نمی‌کرد کمتر از یک دهه بعد، به یکی از بازیگران سرحال، منعطف و پرکار سینما و شبکه خانگی تبدیل شود؛ حتی شاید در آن روزها، خودش هم داشت با رؤیا‌های بازیگری‌اش وداع می‌کرد.

اما، چند‌سال بعد‌از «نیوکاسل» از راه رسید؛ زمانی‌که سیاوش سرمدی، برای ایفای نقش اصلی فیلم «منصور»، او را انتخاب کرد. این همان نقشی بود که بالاخره ظرفیت‌های منحصر‌به‌فرد قصابیان در بازیگری را به نمایش عمومی گذاشت.

لحظه موعود

قصابیان در «منصور»، نقش یکی از مهم‌ترین فرماندهان نظامی ایران را رنگ‌آمیزی کرد و توانست تسلطش بر اجزای صورت، نگاه و لحن بیان و البته صدای گیرای خود را به رخ بکشد. چهره مصمم و صدای خاص او، به‌خوبی با شخصیت یک فرمانده نظامی صاحب‌اقتدار جور درآمد و نقش تیمسار ستاری را از یک بازسازی رسمی و کلیشه‌ای، به یک اجرای عمیق و همدلی‌برانگیز، متحول کرد.

شاید بتوان «منصور» را حاصل نزدیک به سه دهه صبوری این بازیگر دانست. محسن قصابیان تقریبا سی‌سال تلاش کرد تا بالاخره یک نقش اول آبرومند و پرظرفیت نصیبش شود؛ سه‌دهه‌ای که برای یک انسان معمولی می‌تواند نویدبخش فرارسیدن ایام بازنشستگی باشد، اما برای قصابیان، شروع ماجرا بود. از میان هزاران نفری که روزی عشق بازیگری در سر داشته‌اند، به‌سختی می‌توان کسی را پیدا کرد که حاضر باشد سی‌سال صبر کند، تجربه بیندوزد و همچنان برای لحظه مناسب آماده باقی بماند.

از موضع بالا

بازیگر نقش منصور ستاری، از زمان ایفای جذاب این نقش، غالبا به‌سراغ کاراکتر‌هایی رفته است که در موضع قدرت قرار دارند؛ فارغ از اینکه مثبت باشند یا منفی. چهره مصمم، صدای گیرا و سبک حضور در قاب، قصابیان را به گزینه‌ای مناسب برای ایفای نقش‌های مقتدر تبدیل کرده است.

او در «سالن چهار» به کارگردانی حسین ترک‌جوش و «غوطه‌ور» به کارگردانی جواد حکمی، دو بار بازی در نقش پلیس را در سینما تجربه کرده است. در «منصور»، اجرای نقش یک مقام عالی‌رتبه نظامی را بر عهده گرفته و در سریال تلویزیونی «الگوریتم» نیز در نقش یک سرهنگ پلیس ظاهر شده است.

قصابیان، در «کلاغ» محمدحسین مهدویان، نقش بهروزی، یک ساواکی سخت‌گیر و جدی را مقابل دوربین برد و در «داریوش»، به کارگردانی هادی حجازی‌فر نیز در قامت یک بدمن بازاری ظاهر شد؛ شخصیتی که اگرچه، برخلاف موارد دیگر، نظامی یا امنیتی نبود، اما کاراکتر هژمون درام محسوب می‌شد و همه از او حساب می‌بردند. درخلال ایفای این نقش‌ها، قصابیان توانست اقتدار را، هر بار از مسیری متفاوت، به شخصیت تزریق کند.

{$sepehr_key_243842}

استیصال پدرخوانده

نزدیک به دو ماه است که محسن قصابیان با سریال «کوری»، ساخته سجاد پهلوان‌زاده، به شبکه نمایش خانگی آمده و این‌بار در نقش شمس، صاحب متمول یک شرکت بزرگ دارویی، کاراکتری را مقابل دوربین برده است که هم ثروتمند و صاحب نفوذ است و هم خصایلی مافیایی و سیاه دارد.

شخصیت شمس، در نگاه اول، دقیقا همان تیپی به نظر می‌رسد که قصابیان در سال‌های اخیر به‌خوبی از پس آن برآمده؛ مردی مقتدر که دیگران در‌برابرش محتاط‌اند و به نوعی هم گوش‌به‌فرمانش هستند. اتفاق ویژه «کوری» اما، از جایی آغاز می‌شود که این اقتدار ترک برمی‌دارد. شمس، در قسمت‌های اخیر سریال، در موقعیتی قرار گرفته است که تزلزل در وجودش رخنه کرده و حالا محسن قصابیان باید نقش پدرخوانده‌ای در‌حال فروپاشی یا مردی هم‌زمان مقتدر و مستأصل را بازی کند؛ نقشی که او را وادار کرده است تا شمه تازه‌ای از توانایی‌هایش را به نمایش بگذارد.

او برای نزدیک‌کردن شمس به فهم مخاطب، اخیرا چند بار فریاد‌های اثرگذار زده، یک بار از ته دل گریسته و چند‌مرتبه نیز بغضی سنگین را روی چهره‌اش نشانده است. این لحظات، اتفاقاتی نسبتا تازه در کارنامه قصابیان محسوب می‌شوند؛ بازیگری که غالبا از چهره و صدایش برای نمایش اقتدار استفاده کرده، اما حالا باید همان چهره را به ابزار نمایش شکست و درماندگی تبدیل کند.

ادامه «کوری» احتمالا لحظات بیشتری از این وجه متفاوت بازی محسن قصابیان را پیش چشم مخاطب خواهد گذاشت و جذابیت ماجرا هم دقیقا در همین است که ببینیم او چگونه از پس ایفای نقش مردی برمی‌آید که در‌حال از‌دست‌دادن امپراتوری خود است.