چرا آرسنالِ آرتتا این‌قدر به استعداد‌های انگلیسی علاقه‌مند است؟

بیست سال پیش، آرسنال در مرکز بحثی جنجالی درباره کمبود بازیکنان انگلیسی در فوتبال این کشور قرار داشت. در فوریه ۲۰۰۵، تیم آرسن ونگر به نخستین تیم تاریخ فوتبال انگلیس تبدیل شد که در ترکیب خود حتی یک بازیکن انگلیسی نداشت؛ اتفاقی که انتقاد‌هایی از سوی پل مرسون، هافبک سابق آرسنال، و گوردون تیلور، مدیر اجرایی اتحادیه بازیکنان فوتبال، به دنبال داشت.

کد خبر: ۴۴۱۷۵۲

تاریخ : ۰۹ شهريور ۱۴۰۵ - ۱۸:۰۱

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ بیش از دو دهه بعد، آرسنال بار دیگر قهرمان لیگ برتر شده است، اما رویکرد این باشگاه نسبت به استعداد‌های انگلیسی کاملاً متفاوت است.

آرسنال تحت هدایت میکل آرتتا، به‌طور هدفمند هسته‌ای انگلیسی برای تیم خود ساخته و ترکیب فعلی این باشگاه را به انگلیسی‌ترین تیم آنها در ۲۵ سال گذشته تبدیل کرده است. خرید ۵۵ میلیون پوندی ازری کونسا این روند را تقویت کرده است. کونسا در کنار دکلان رایس، بوکایو ساکا، ابریچی اِزه و نونی مادوئکه، یکی از پنج بازیکن آرسنال است که در جام جهانی ۲۰۲۶ برای انگلیس حضور داشتند که بیشترین تعداد بازیکن از یک باشگاه محسوب می‌شود.

آرسنال همچنین بازیکنانی مانند بن وایت و مایلز لوئیس-اسکلی را در اختیار دارد که سابقه بازی برای تیم ملی انگلیس را دارند. در کنار آنها، استعداد‌های جوانی مانند اتان نوانری، مکس داومن و مارلی سالمون نیز حضور دارند. در هفته نخست لیگ برتر، آرسنال از شش بازیکن انگلیسی استفاده کرد و تنها اورتون تعداد بیشتری بازیکن انگلیسی در ترکیب خود داشت.

این تغییر رویکرد البته هزینه قابل توجهی داشته است. آرسنال برای جذب کونسا، ازه، مادوئکه، رایس و وایت در مجموع بیش از ۳۰۰ میلیون پوند هزینه کرده است؛ رقمی که نشان می‌دهد این باشگاه حاضر است هزینه‌ای را که معمولاً به عنوان «رقم بالاتر بازیکنان انگلیسی» شناخته می‌شود، بپردازد.

بخشی از این تصمیم به قوانین لیگ برتر بازمی‌گردد. تیم‌ها نمی‌توانند بیش از ۱۷ بازیکن غیرپرورش‌یافته در فوتبال انگلیس در فهرست خود داشته باشند. اما علاقه آرتتا به بازیکنان انگلیسی فراتر از رعایت قوانین است. سرمربی آرسنال اهمیت زیادی برای بازیکنانی قائل است که از پیش با شرایط، فشار‌ها و شدت رقابت‌های فوتبال انگلیس آشنا هستند.

مهم‌تر از همه، آرتتا بار‌ها بر اهمیت چیزی تأکید کرده که خودش آن را «ارتباط» می‌نامد. او از زمان حضورش در آرسنال تلاش کرده میان بازیکنان، کادر فنی، باشگاه و هواداران پیوندی قدرتمند ایجاد کند. داشتن هسته‌ای عمدتاً انگلیسی که بیشتر اعضای آن اهل لندن هستند به ایجاد حس آشنایی، رفاقت و اتحاد در تیم کمک کرده است.

{$sepehr_key_243890}

روابط میان بازیکنان انگلیسی آرسنال نمونه روشنی از این رویکرد است. برای مثال، زمانی که آرسنال تابستان گذشته به دنبال جذب یک وینگر جدید بود، رایس و ساکا از توانایی‌های فنی و شخصیت مادوئکه تمجید کردند و توصیه آنها نقش مهمی در انتقال او از چلسی داشت.

کونسا نیز پیش از پیوستن به آرسنال از مادوئکه پیام‌هایی دریافت کرد و از سوی دیگر، ازه در نخستین روز حضور کونسا در تمرینات، پس از پایان جلسه تمرینی در باشگاه ماند تا دوست قدیمی خود را در آغوش بگیرد. هر دو بازیکن هم‌سن هستند و از یک منطقه در لندن می‌آیند.

روابط مشابهی میان بازیکنان جوان‌تر نیز وجود دارد. لوئیس-اسکلی و نوانری از شش‌سالگی دوستان صمیمی بوده‌اند و داومن و سالمون نیز رابطه نزدیکی با یکدیگر دارند.

این ارتباط‌ها فقط به رختکن محدود نمی‌شود. بازیکنان انگلیسی آرسنال، به‌ویژه محصولات آکادمی مانند ساکا و لوئیس-اسکلی، می‌توانند احساس نزدیکی بیشتری میان تیم و هواداران ایجاد کنند. برای بسیاری از هواداران آرسنال، دیدن گروهی از بازیکنان لندنی که پیراهن تیم محبوبشان را بر تن دارند، جذابیت خاصی دارد. محبوبیت بازیکنانی مانند ساکا، رایس و ایزه نیز تا حدی به همین حس همذات‌پنداری بازمی‌گردد.

آرتتا نیز قدرت این گروه را تأیید کرده و آن را بهترین رختکنی دانسته که در دوران مربیگری خود تجربه کرده است. البته بازیکنان انگلیسی تنها دلیل اتحاد در آرسنال نیستند. گروه‌های دوستی قدرتمندی میان بازیکنان اسپانیایی و آمریکای جنوبی نیز وجود دارد و مارتین اودگارد و کای هاورتس نیز رابطه‌ای بسیار نزدیک دارند. با این حال، گروه انگلیسی بزرگ‌ترین گروه است و مهم‌تر اینکه آرسنال به‌طور هدفمند در بازار نقل‌وانتقالات به تقویت آن ادامه می‌دهد.

این نخستین‌بار نیست که آرسنال پس از جنجال سال ۲۰۰۵ تلاش می‌کند تیم خود را بر پایه بازیکنان بریتانیایی بنا کند. در سال ۲۰۱۲، ونگر قرارداد‌های جدیدی با جک ویلشر، الکس آکسلید-چمبرلین، کیران گیبز، آرون رمزی و کارل جنکینسون امضا کرد تا هسته جدیدی برای تیم بسازد. با این حال، پروژه آرتتا از نظر ابعاد، هزینه و موفقیت در سطحی کاملاً متفاوت قرار دارد.

باشگاهی که زمانی به دلیل پشت کردن به فوتبال انگلیس مورد انتقاد قرار می‌گرفت، حالا استعداد‌های انگلیسی را به یکی از ارکان اصلی هویت خود تبدیل کرده است؛ تغییری که به نظر می‌رسد تحت هدایت آرتتا تازه در ابتدای مسیر خود قرار دارد.