یک پیشنهاد جدی به فدراسیون؛ جوانان را تیم امید کنیم!

اگر تیم امید قرار است برای هر تورنمنت، برنامه لیگ را به‌هم بریزد، شاید وقت آن رسیده باشد که به جای تکرار این چرخه، یک تصمیم جدی بگیریم.‌

کد خبر: ۴۴۲۷۱۶

تاریخ : ۱۴ شهريور ۱۴۰۵ - ۰۹:۰۳

نوشته

فوتبال ایران باز هم در برنامه‌ریزی غافلگیرمان کرد؛ البته نه از آن غافلگیری‌هایی که قرار است اتفاق خوبی از دلش بیرون بیاید. هفته هفتم لیگ برتر یک روز تعطیل شد تا تیم ملی امید اردو برود و یک روز بعد دوباره به برنامه برگشت! تصمیمی که بیش از هر چیز نشان می‌دهد در فوتبال ایران هنوز کسی دقیقاً نمی‌داند با تیم امید چه کار باید بکند.

مسئله اصلی حتی هفته هفتم نیست. مسئله این است که یک بار برای همیشه تکلیف‌مان را با تیم ملی امید روشن کنیم. این تیم واقعاً چقدر برای ما اهمیت دارد؟

اگر تیم امید قرار است برای هر تورنمنت، برنامه لیگ را به‌هم بریزد، باشگاه‌ها را برای تحویل بازیکن تحت فشار بگذارد و در نهایت هم با دست خالی برگردد، شاید وقت آن رسیده باشد که به جای تکرار این چرخه، یک تصمیم جدی بگیریم.‌

نمی‌شود هر چهار سال یک‌بار از «اهمیت تیم امید» حرف بزنیم، چند هفته لیگ را جابه‌جا کنیم، بازیکنان باشگاه‌ها را بخواهیم، مربی از کمبود اردو گلایه کند و در پایان، وقتی نتیجه‌ای حاصل نشد، همه تقصیر‌ها را گردن باشگاه‌ها و عدم همکاری آنها بیندازیم.

البته باشگاه‌ها هم بی‌تقصیر نیستند؛ اما مگر آنها اسیر برنامه‌ریزی‌های دقیقه نودی فوتبال ایران نیستند؟ باشگاهی که برای یک فصل هزینه کرده، بازیکن ساخته و برنامه مسابقاتش را تنظیم کرده، نمی‌تواند هر بار با یک تصمیم جدید فدراسیون همه چیز را از نو بچیند. همکاری باشگاه‌ها باید مطالبه شود، اما همکاری را نمی‌شود با بی‌برنامگی به دست آورد.

واقعیت تلخ‌تر این است که سال‌هاست درباره تیم امید حرف می‌زنیم و سال‌هاست در بزنگاه‌های مهم، نتیجه‌ای متناسب با این همه ادعا نمی‌بینیم. پس شاید بهتر باشد یک سؤال ساده، اما جدی بپرسیم: آیا واقعاً این مدل تیم امید ساختن جواب می‌دهد؟

اگر قرار نیست جواب بدهد، چرا اصرار داریم همین مسیر را ادامه دهیم؟ حتی می‌توان یک راه متفاوت را امتحان کرد؛ تیم جوانان را با یک برنامه منسجم‌تر آماده کنیم و در برخی رقابت‌ها همان تیم را به عنوان نماینده ایران اعزام کنیم. دست‌کم تکلیف خودمان، باشگاه‌ها و بازیکنان روشن خواهد بود و هر بار مجبور نیستیم برای یک تیم، لیگ را به هم بریزیم و بعد از شکست، دنبال مقصر بگردیم.

تیم امید یا باید واقعاً «امید» فوتبال ایران باشد یا باید با خودمان صادق باشیم و این عنوان را از یک تیم بی‌برنامه پس بگیریم.

فوتبال ایران دیگر از کمبود تقویم ضربه نمی‌خورد؛ از تصمیم‌های دقیقه نودی ضربه می‌خورد. هفته هفتم فقط یک نمونه بود. امروز لیگ را قربانی برنامه تیم امید می‌کنیم، فردا باشگاه‌ها را مقصر می‌دانیم و پس‌فردا اگر ناگویا هم بدون دستاورد تمام شد، دوباره می‌گوییم «ای کاش اردو بیشتر داشتیم».

نه؛ مشکل اردو نیست. مشکل این است که هنوز نمی‌دانیم تیم امید را برای چه می‌خواهیم.

یک بار برای همیشه تصمیم بگیریم؛ اگر قرار است قهرمان شویم، برایش برنامه‌ریزی کنیم؛ اگر قرار نیست، این همه «امید» را به خورد فوتبال و باشگاه‌ها ندهیم.

{$sepehr_key_244982}