۲۴ بار تماشای پشت سر هم یک فیلم چه تاثیری روی انسان می‌گذارد؟

آخر هفته گذشته، گروهی از نیویورکی‌ها وارد یک سالن اکران خصوصی در محله چلسی این شهر شدند تا فیلم «It Ends» (پایان می‌پذیرد) اثر جدیدی در ژانر وحشت و هیجان‌انگیز از الکساندر اولوم را تماشا کنند. اما این یک اکران معمولی نبود.

کد خبر: ۴۴۳۴۵۶

تاریخ : ۱۶ شهريور ۱۴۰۵ - ۱۵:۴۶

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ سالن با آذوقه‌ای تجهیز شده بود که بیشتر مناسب یک پناهگاه هسته‌ای بود تا سالن سینما. این رویداد که توسط کمپانی «نئون» (توزیع‌کننده فیلم) برگزار شد، گروهی برگزیده از خوره‌های سینما را برای یک مسابقه استقامت دور هم جمع کرد؛ مسابقه‌ای که از آنها می‌خواست فیلم «It Ends» را به مدت ۳۶ ساعت به طور متوالی تماشا کنند.

فولا اولوسانیای ۲۷ ساله در میان شرکت‌کنندگان بود و تجهیزاتی شامل پتو، بطری آب، شکلات انرژی‌زا، قرص مکیدنی گلو، مسکن تیلاینول و یک پنکه دستی به همراه داشت. از او و دیگران خواسته شده بود که بین ساعت ۷ عصر جمعه تا ۷ صبح یکشنبه، هر چند بار که می‌توانند پای این فیلم ۸۹ دقیقه‌ای بنشینند. پاداش آنها ۲۵ سنت به ازای هر دقیقه، با سقف ۵۴۰ دلار برای هر نفر بود

فولا به نشریه «ایندیپندنت» گفت: «تقریباً سعی کردم بدترین سناریوی ممکن از گیر افتادن در سالن سینما برای چند ساعت را پیش‌بینی کنم و وسایل کیف معمولی‌ام را بسط دادم.»

این مسابقه، شرکت‌کنندگان را ملزم می‌کرد که سالن را برای هیچ چیزی به جز رفتن به دستشویی ترک نکنند. به هر نفر ۲۵۰ دلار اعتبار برای بوفه سینما (به استثنای نوشیدنی‌های الکلی) داده شد و اجازه داشتند تنقلات و نوشیدنی‌های خودشان را هم بیاورند.

اگرچه گذراندن آخر هفته در سالن سینما ممکن است برای برخی رویایی به نظر برسد، اما فولا گفت تماشای مکرر یک فیلم عوارض دردناکی به همراه داشته است.

او با یادآوری آن لحظات گفت: «سخت‌ترین بخش شب، سردرد شدیدی بود که گرفتم.» و اضافه کرد که دو نفر از هم‌گروهی‌هایش نیز به همین سرنوشت دچار شدند. «من معمولاً بعد از سینما سردرد نمی‌گیرم، اما شاید از خستگی بود، یا یک سردرد ناشی از همدردی؛ چون پیوند گروهی ما خیلی قوی شده بود.»

کمپانی نئون گروه‌های چهار نفره‌ای را در نیویورک و لس‌آنجلس پس از بررسی درخواست‌های ویدئویی آنلاین برای شرکت در این چالش انتخاب کرد. به کسانی که موفق شدند تمام ۳۶ ساعت را دوام بیاورند، قول یک پاداش ۵۰۰ دلاری علاوه بر ۵۴۰ دلار اولیه داده شده بود.

گروه فولا در نهایت پنج بار فیلم را به طور کامل تماشا کردند و در این رویداد با اولوم (کارگردان) و اعضای عوامل فیلم دیدار کردند.

او گفت: «می‌دانم که می‌توانستم بیشتر ادامه دهم، اما از آن سردرد‌هایی بود که حتی خندیدن را هم دردناک می‌کرد؛ که این خیلی بد بود، چون واقعاً داشتم خوش می‌گذراندم.» وی افزود: «می‌دانستم که تا پایان تماشای سوم داشتم حواسم را از دست می‌دادم، چون هر چیزی که می‌گفتیم به نظرمان بسیار خنده‌دار می‌آمد و من فوق‌العاده خسته بودم.»

{$sepehr_key_245897}

با این حال، خنده‌های از روی بی‌حالی ممکن است کلید دوام آوردن در این ماراتن فیلم بوده باشد. گروهی چهار نفره که تمام ۳۶ ساعت چالش را به پایان رساندند گفتند که شوخ‌طبعی به آنها کمک کرد تا در ساعات پایانی شب در سینمای خصوصی مترو دوام بیاورند.

یکی از برندگان، ورونیکا گیلیگان ۲۴ ساله، به ایندیپندنت گفت: «قبل از ورود به سالن اکران، گروه من توافق کردند که قبل از اتمام ۳۶ ساعت آنجا را ترک نکنیم، و خرسندم که بگویم ما واقعاً تمام این مدت را دوام آوردیم.»

کمپانی نئون به ایندیپندنت تأیید کرد که آنها ۲۴ بار فیلم را تماشا کردند و ۱،۰۴۰ دلار به ازای هر نفر کسب کردند.

یاسمین، یکی از اعضای گروه برنده، در نقد خود برای این فیلم در سایت لترباکس نوشت: «خندیدیم، زندگی کردیم، گریه کردیم.» جِیک، یکی دیگر از برندگان، اضافه کرد: «فکر کنم کل فیلم را حفظ شدم. الآن در ناخودآگاهم حک شده است.»

مانند هر بازبینی خوبی، فولا دریافت که درک او از فیلم با هر بار تماشا تغییر می‌کند، چیزی که به گفته او تا حدی با صحبت کردن درباره آن با دوستانش شکل گرفته بود.

فولا گفت: «قطعاً بعد از هر بار تماشا واکنش یکسانی به فیلم نداشتم.» و افزود که «ارزش شوکه‌کنندگی» این فیلم هیجان‌انگیز «با گذشت زمان از بین رفت، چون می‌توانستم اتفاقات را پیش‌بینی کنم.»

او گفت: «فکر می‌کنم در هر بار تماشا زمان داشتم تا عمیق‌تر به جنبه‌های مختلف فیلم بپردازم، تدوین، فیلمبرداری و شخصیت‌پردازی و به هر کدام واکنش‌های متفاوتی داشتم.»

اگرچه این ممکن است یک شیرین‌کاری تبلیغاتی بوده باشد، اما این مسابقه در نهایت منعکس‌کننده همان تم‌هایی شد که در قلب اولین تجربه کارگردانی اولوم قرار دارد یعنی دوستی و صمیمیتی که می‌تواند از یک تجربه سورئال و مشترک شکل بگیرد.

آکیرا جکسون، بازیگری که نقش یکی از چهار دوست را در «It Ends» بازی می‌کند، گویی درباره همین ماراتن فیلم صحبت می‌کرد وقتی اخیراً به نیویورک تایمز گفت: «کل این فیلم درباره این است که وقتی هیچ چیزی برای کنترل شما وجود ندارد و هیچ جایی برای پنهان شدن نیست، به چه کسی تبدیل می‌شوید.»

ورونیکا گفت: «لحظاتی بود که بی‌انتها بودن اکران‌ها کلافه‌کننده می‌شد، بیشتر زمانی که می‌خواستیم بخوابیم، اما هرگز غیرقابل تحمل نبود. بخش بزرگی از دلیلی که همه ما در وهله اول با انجام این چالش موافقت کردیم این بود که همه دوستان خوبی برای هم هستیم، بنابراین یک جور‌هایی به نظر می‌رسید که برای دو روز دور هم جمع شدن به ما پول می‌دهند.»

فولا نیز خود را متکی به گروه یافت تا از پس این تجربه که روز به روز رویابافانه‌تر می‌شد برآید. او گفت: «من در بار دوم تماشا حواسم پرت بود، چون من و گروهم داشتیم آنچه را که دیده بودیم تحلیل می‌کردیم، نظریه‌پردازی می‌کردیم و کلاً گپ می‌زدیم. در تماشای سوم تا پنجم بود که شروع به حفظ کردن دیالوگ‌های فیلم کردیم و در طول یک سکانس کوتاه با شخصیت‌ها می‌رقصیدیم.»

در نقطه‌ای، «It Ends» کمتر شبیه چیزی بود که آنها به تماشای آن نشسته بودند و بیشتر تبدیل به چیزی شد که دسته‌جمعی با آن زندگی می‌کردند.

ورونیکا گفت: «بعد از ۳۶ ساعت، احساس کردیم خیلی بیشتر با فیلم ارتباط برقرار کرده‌ایم. ما دیالوگ‌های خاصی را نقل قول می‌کردیم و شوخی‌های درونی مرتبط با آن می‌ساختیم.»

او اعتراف کرد: «در پایان، ما کاملاً خسته بودیم. اما اگر باز هم از من بخواهند این کار تکرار کنم در یک چشم بر هم زدن دوباره انجامش می‌دهم.»