رضا امیرخانی: هیچ مرزی میان ایران و افغانستان نمی‌شناسم

نویسنده کتاب «جانستان کابلستان» گفت: از نظر من به عنوان فردی که در فرهنگ زندگی می‌کند و نه در جغرافیا، هیچ مرزی میان ایران و افغانستان نیست و معتقدم در وطن فرهنگی ما مرزی وجود ندارد، به خصوص برای ایرانی که سال‌هاست میزبان خواهران و برادران افغانستانی است.

کد خبر: ۶۱۴۳۱

تاریخ : ۲۴ اسفند ۱۳۹۹ - ۱۲:۲۴

نوشته

به گزارش شهرآرانیوز؛ رضا امیرخانی در مراسم اختتامیه «کارگاه طراحی خدمات ویژه هموطنان افغانستانی عضو کتابخانه‌های عمومی» ضمن تقدیر از برگزارکنندگان این برنامه با اشاره به شرایط ویژه حاکم بر جهان به واسطه شیوع گسترده ویروس کرونا گفت: جلساتی که درباره افغانستان برگزار می‌شود، همواره برای من جلسات خوب و محترمی بوده و این اولین جلسه‌ای است که پس از شیوع کرونا با افتخار و با لذت در آن شرکت کرده‌ام.

نویسنده کتاب «جانستان کابلستان» افزود: از نظر من مهم‌ترین ویژگی کرونا «بدون مرز بودن» آن است، به طوری که اولین باری است که فردی به نام علی در تهران با برادر افغانستانی خود، خواهر نیویورکی خود، پسرخاله سنگالی خود و با همه جهان فامیل شده است. یک موجود کوچک بدون مرز به ما نشان داد که همه ما یک پاره هستیم، اگرچه‌ای کاش خداوند چیز بهتری را مقرر می‌کرد تا ما را به این درک و فهم برساند که مرز‌ها نمی‌توانند از بسیاری از چیز‌ها جلوگیری کنند. کرونا در زمره پدیده‌هایی بود که دوباره به ما یادآور شد مرز‌ها واقعی نیستند و ما در دنیای بدون مرز زندگی می‌کنیم. امروز وقتی دعا می‌کنیم که خداوند شر این ویروس را از سر همه جهان رفع کند، تقسیم‌بندی نمی‌کنیم که خداوند این قوم را نجات دهد و آن قوم را نه و این مذهب را نجات دهد و آن مذهب را نه.

امیرخانی با اشاره به لزوم فراهم کردن بستری مناسب برای زندگی هموطنان افغانستانی در کشور گفت: پس از نوشتن کتاب «جانستان کابلستان» در میان جوانان و نوجوانان افغانستانی افراد فراوانی بودند که به من مراجعه و از کتابم تعریف کردند، از آن‌ها می‌پرسیدم که «آیا روایت من شبیه کشورتان بود؟» و آن‌ها جواب می‌دادند که «نمی‌دانیم شبیه بود یا نه، اما این کتاب پنجره‌ای بود که از آن کشور خودمان را دیدیم».

این نویسنده ادامه داد: اینجا برای اولین بار متوجه شدم که ما نسل بزرگی از نسل سومی‌های افغانستانی را داریم که تا به حال کشورشان را ندیده‌اند، آن‌ها ایران را دیده‌اند و در ایران زندگی کرده‌اند، بدون اینکه بخواهند هویت خود را از دست بدهند و ما موظفیم دنیایی را بسازیم که آن‌ها در این جغرافیا و در این امکان زمانی و تاریخی، احساس غربت نداشته باشند.