بازخوانی منش و اندیشه آیت‌ا... شیخ‌ مجتبی قزوینی به بهانه سالگرد وفاتش

«شیخ استاد را در مقام بیان معارف مستقل و مستغنی وحیانی و تعالیم خالص و به‌دور از التقاط قرآنی و اوصیایی و نشان دادن گوشه‌هایی از عظمت قرآن کریم و اهل‌بیت (ع)، شوقی عجیب و شوری غریب بود.»

کد خبر: ۷۶۲۲۳

تاریخ : ۱۱ مرداد ۱۴۰۰ - ۱۰:۵۷

نوشته

امید حسینی نژاد | شهرآرانیوز - «شیخ استاد را در مقام بیان معارف مستقل و مستغنی وحیانی و تعالیم خالص و به‌دور از التقاط قرآنی و اوصیایی و نشان دادن گوشه‌هایی از عظمت قرآن کریم و اهل‌بیت (ع)، شوقی عجیب و شوری غریب بود.»

این سخن از استاد محمدرضا حکیمی ‎در توصیف استادش، شیخ‌مجتبی قزوینی، است. مردی که سال‌ها در حوزه خراسان شاگردان زیادی را تربیت کرد و بیان گرم او در خاطر شاگردانش، جاودانه مانده است. مرحوم آیت‌ا... شیخ‌مجتبی قزوینی در شهر قزوین دیده به جهان گشود و مقدمات ابتدایی تحصیل را در همان شهر گذراند. او سال‌ها از محضر عارف بزرگ، مرحوم آیت‌ا... سیدموسی زرآبادی، بهره فراوان برد. شیخ‌موسی زرآبادی مرکز پرتوفشانی معنوی و سلوکی و عرفانی به شعاع وسیعی از طلاب و جویندگان معرفت محسوب می‌شد. شیخ مجتبی از سال ۱۳۴۷ قمری در حوزه علمیه مشهد، شروع به تدریس کرد و ۴۰ سال در مرکز علمی مشهد بدین مهم اشتغال داشت و پدرانه و با رفتاری مهربان به حال‌واحوال طلاب رسیدگی می‌کرد. زندگی بسیار ساده‌ای داشت و از نیاز‌های خود چشم می‌پوشید و آنچه می‌توانست به طلبه‌ای تنگدست برساند، می‌رسانید و با تواضع و افتادگی بسیار، با آنان سلوک می‌کرد.

شاگردان زیادی از محضر پرفیض این عالم خوش‌نفس بهره بردند. رهبر معظم انقلاب درباره عضمت استاد خود، مرحوم شیخ‌مجتبی قزوینی، می‌‎گویند: «من خودم از دوران جوانی و طلبگی، به‌مناسبت وجود دو استاد بزرگ در حوزه علمیه مشهد، با نام قزوین و قزوینی آشنا شدم؛ شخصیت برجسته مرحوم حاج‌شیخ‌هاشم قزوینی و شخصیت ممتاز مرحوم حاج‌شیخ‌مجتبی قزوینی، دو ستاره درخشان در حوزه علمیه مشهد که ما از دوران جوانی و نوجوانی نگاهمان به این دو چهره ارزشمند بود. نام قزوینی در ذهن طلبه مشهدی، به برکت وجود این دو شخصیت بزرگوار، یک نام درخشان و همراه با افتخار تلقی شده است.»

شیخ مجتبی قزوینی و نهضت حضرت امام‌خمینی (ره)

آیت‌ا... حاج‌شیخ‌مجتبی قزوینی درعین‌حال که در عوالم روحانی و معنوی غرق بودند، هیچ‌گاه از انجام تکالیف سیاسی و اجتماعی غفلت نمی‌کردند و از همان ابتدای شروع نهضت امام‌خمینی در سال۱۳۴۲ گفتند: «حاج‌آقا روح‌ا... در همه زمینه مرجع است و همه باید به ایشان رجوع کنند.» و پیوسته از ایشان حمایت کامل می‌کردند و حتی تصویر امام‌خمینی (ره) را در منزل خود که محل آمدوشد روحانیان و طلاب بود، در بالای سر خود نصب کرده بودند. این عالم جلیل‌القدر که به تعبیر استاد محمدرضا حکیمی «ورود خراسان در انقلاب، مدیون اوست»، با وجود تفاوت در مشرب فکری و حضور در جریان منتقدان فلسفه، تمام‌قد از امام‌خمینی حمایت می‌کند.

مرحوم آیت‌ا... خزعلی درباره ورود حاج‌شیخ‌مجتبی قزوینی به قم و دیدارش با امام‌خمینی (ره) می‌‎گویند: «هنگامی که حضرت امام در ۱۸ فروردین ۱۳۴۳ از زندان قیطریه آزاد شدند و به قم تشریف آوردند، من نامه‌ای برای ایشان (حاج‌شیخ‌مجتبی قزوینی) نوشتم که مناسب است دیداری با امام داشته باشید. ایشان هم به همراه عده‌ای از طلاب از مشهد مقدس تشریف آوردند. البته خودشان و یکی‌دو نفر دیگر اظهار لطف کردند و به منزل محقر من آمدند و این باعث شادمانی ما شد. دیداری من و ایشان با حضرت امام داشتیم و من احساس کردم که این دو نفر می‌خواهند صحبتی خصوصی داشته باشند که فرد ثالثی نباشد. اجازه خواستم که بیرون بمانم تا آن دو با هم صحبت‌هایی داشته باشند. دیدم بله، مایلند و مقداری با هم بودند. بعدا که به منزل آمدند، دوسه جمله گفتند که خیلی زیباست. دیدم ایشان یک دید دیگری دارد که آن طرف پرده را می‌بیند. جمله اول فرمودند: این مرد (امام‌خمینی)، مرد حق است. جمله دوم: همراهان، همره نیمه راهند و تا آخر ایشان را همراهی نمی‌کنند. جمله سوم: این مرد (امام‌خمینی) یک‌تنه نهضت را ادامه می‌‎دهد تا پیروز شود. این سه جمله عالی آن‌طرف پرده را نشان می‌‎داد. بعد ما هم دیدیم همین‌طور شد. هم پیروزی، هم تنها ماندن امام و هم اینکه حق بودند و روی مسیر حق تا آخر حرکت کردند، همه به واقعیت پیوسته بود.»

این عالم برجسته پس از سال‌ها تلاش و کوشش در راه اسلام در ۲۲ذی‌الحجه ۱۳۸۶قمری پس از تحمل یک بیماری طولانی درگذشت. پیکر ایشان در حرم امام‌رضا (ع) درصحن عتیق به خاک سپرده شد و مزارشان اکنون در طبقه پایین صحن رضوی واقع در دارالاجابه، پذیرای خیل مشتاقان و زائران حضرت رضا (ع) است.