معلم بچه‌های کار گلشهر

احمد آقا از ضرورت حمایت از کودکان کار و کودکان مهاجر می‌گوید: «گلشهر حاشیۀ شهر است و اوضاعش آنچنان که باید بسامان نیست، اگر کسی حواسش به این بچه‌ها نباشد، احتمال اینکه آن‌ها سمت بزهکاری‌های اجتماعی بروند، زیاد است. این مدرسه خوشبختانه نقطۀ امن و مطمئنی برای این بچه‌هاست. همکاران و معلم‌های اینجا هم تنها افغانستانی نیستند. معلم‌های ایرانی هم داریم.»

کد خبر: ۷۶۶

تاریخ : ۰۳ تير ۱۳۹۸ - ۰۸:۴۰

نوشته

عطایی | شهرآرانیوز؛از آن دسته آدم‌هایی است که نه تنها حس بدی به تو منتقل نمی‌کنند بلکه با هم صحبتی‌شان انرژی هم می‌گیری. احمد خاوری، مدیر مدرسه خودگردان امام زمان (عج) در شفیعی ۳۱ است. مدرسه‌ای که به قول همکار خبرنگارمان بیشتر خداگردان است تا خود گردان. مدرسه امام زمان (عج) مامنی است برای کودکان رنجور کار، پناهندگان، مهاجران و افراد جا مانده از تحصیل. وارد مدرسه نشده اگر از نزدیک مدرسه آقای خاوری را می‌دیدید متوجه می‌شدید که تنها چیزی که خشت خشت آن را سرپا نگه داشته است؛ عشق و محبت معلم‌ها و خود آقای خاوری به کودکان است. این مرد در صدایش آرامش دارد و صداقت. از تمام هم سن و سال‌های من بگیر تا کودکان شش یا هفت ساله مهاجر در گلشهر، آقای خاوری و مدرسه‌اش را خوب می‌شناسند.

از لحن صحبت‌هایم کاملا مشخص است که دوستش دارم. بله واقعا احمد آقا دوست‌داشتنی است. چون بار‌ها و بار‌ها شاهد دلسوزی و پیگیری‌اش در مشکلات کودکان و دانش‌آموزان مدرسه بوده‌ام. همین چند روز پیش بود که پیامی برای تمام مخاطبانش ارسال کرد تحت این موضوع که «فردا شب دانش‌آموز خوبمان حسین موسوی در تیم ملی فوتسال زیر ۲۰ سال افغانستان با هنگ کنگ بازی دارند» و التماس دعا داشت. الان هم با شهرداری منطقه ۵ در موضوع برگزاری کلاس‌های رایگان دوام ثامن همکاری می‌کند.

مدرسه در گذشته محل زندگی احمد آقا بود هرچند که همین الان هم شب‌های زیادی را همانجا روی موکت دفترش می‌خوابد. مدرسه را از سال ۱۳۷۴ دایر کرده است. آقای خاوری می‌گوید که کلاس‌هایش از ۷ صبح تا ۱۱ شب دایر است. با این اوصاف حق دارد شب را همانجا بخوابد.

از گذشته خودش می‌گوید: «پدر من جزو مجاهدین بود. او را شناسایی کرده بودند. در واقع منزل ما پاتوق این افراد بود. ما اگر برمی‌گشتیم، جانمان در خطر بود. سرانجام دار و ندارمان را همانجا گذاشتیم و شبانه فرار کردیم. سال ۵۷ بود که وارد خاک ایران شدیم و چند سالی را حتی با اسم مستعار زندگی کردیم. هنوز ترس داشتیم، اما کم‌کم متوجه شدیم که نه، ایران برایمان امن است.»

درباره دانش‌آموزانش می‌گوید: «بچه‌هایی اینجا هستند که به دلایل مختلف نتوانسته‌اند ادامه تحصیل بدهند. خیلی‌هایشان بچه‌های کارند، بچه‌هایی که حتماً باید شیفت صبح یا عصر را برای گذران زندگی کار کنند. شیفت شب هم مربوط به بچه‌های دبیرستانی است که در طول روز سر کار می‌روند. بعضی از آن‌ها با اینکه مدارک معتبر هم دارند، مدارس دولتی به راحتی پذیرششان نمی‌کنند. رویکرد کلی ما پوشش کل بچه‌های بی‌بضاعت است و در کل بچه‌هایی که به هر نحوی به لحاظ مالی یا خانوادگی مشکلی دارند، حالا چه ایرانی باشند و چه افغانستانی. مهم این است که این بچه‌ها از تحصیل محروم نشوند.»

او همچنین در لابه‌لای صحبت‌هایش اسمی هم از آقای غلامی، شهردار مردمی و دلسوز منطقه ۴، می‌آورد که گویا ۳ سال رایگان در اینجا معلمی کرده و بعضا دستش به خیر هم بوده است.