کار برای ائمه(ع) مایه افتخار است

گزارشی از نذری متفاوت در محله اقبال

کد خبر: ۷۹۲۴

تاریخ : ۰۸ آبان ۱۳۹۸ - ۰۸:۰۲

نوشته

لیلا لاریچه - بعضی‌ها برای نذرکردن‌هایشان هم ایده‌های ویژه‌ای در ذهن دارند و کار‌های خاصی انجام می‌دهند. یکی دم حرم می‌ایستد و برای ایام شهادت آقا علی ابن موسی الرضا (ع) نذر می‌کند از زائران عکس بگیرد. فردی دیگر یک قوطی واکس می‌خرد و با یک چرتکه خاک کفش زائرانی را که می‌خواهند به حرم مشرف شوند می‌گیرد و عده‌ای هم کیلومتر‌ها آن‌طرف‌تر در ورودی‌های شهر به خدمت زائران می‌ایستند و هرچه از دستشان برمی‌آید انجام می‌دهند.

خدمت به زائران افتخار است
در این میان عده‌ای با نذر‌های متفاوت حالی خاص به زائران آقا می‌دهند به‌ویژه زائران پیاده کوچک؛ یکی از این کار‌های خاص، کار ویژه‌ای است که یکی از اهالی محله اقبال برای دخترکان زائر پیاده انجام می‌دهد.
لیلی قصابی از خانم‌های خانه‌دار و لیسانسه ادبیات محله اقبال است که بیش از ۱۰ سال از زندگی خود را وقف خدمت به ائمه (ع) کرده است و تمام برکت زندگی‌اش را از همین وقف می‌داند. او که این روز‌ها مشغول آماده‌کردن هدیه‌ای نذری برای زائران کوچک آقا علی ابن موسی الرضا (ع) است، می‌گوید: کار برای ائمه (ع) مایه افتخار است حتی اگر ریختن نمک در غذای نذری باشد.
او که از سال ۸۵ مشارکت در کار‌های خیریه را آغاز کرده است، می‌گوید: از سال ۸۵ که با خیریه سجادیه آشنا شدم فعالیتم را با این خیریه در حوزه‌های مختلف شروع کردم. از برگزاری سخنرانی‌های مذهبی بگیرید تا کارگاه‌های مختلف و اجرای نمایش و تهیه بسته‌های حمایتی برای خانواده‌های نیازمندی که به اینجا مراجعه می‌کنند.  الان دیگر هر موقع که کاری هست می‌آیم خیریه و نه‌تن‌ها به این موضوع افتخار می‌کنم بلکه آرامش هم می‌گیرم و برکت زندگی‌ام را از همین کار‌های خیری می‌دانم که به نام ائمه انجام می‌دهم.
خانم قصابی که به همراه دیگر خانم‌های خیریه چند سالی است برای زائران پیاده ایام شهادت امام رضا (ع) اقلامی را آماده می‌کنند، در ادامه صحبت‌هایش می‌گوید: چند سالی است که در موکب زائران پیاده‌ای که ابتدای هاشمیه برگزار می‌شود خدماتی را انجام می‌دهیم و افتخار می‌کنیم که می‌توانیم قدمی برداریم. یکی از این کار‌های ما دوخت کیف برای زائران پیاده است. سال گذشته حدود ۱۰۰۰ کیف برای خانم‌های زائر پیاده دوختم که با هر تکه‌ای که سر هم می‌کردم، یک یا علی ابن موسی الرضا (ع) می‌گفتم. روی کیف‌ها این کلمه نوشته شده بود و من هر بار که به چشمم می‌خورد آن را تکرار می‌کردم.

به خاطر ذوق کودکان
امسال هم برای زائران کوچک آقا خدمتی انجام دادیم و کیف‌های کوچک رنگی برایشان درست کردیم. من تجربه حضور در پیاده‌روی شهادت امام رضا (ع) را نداشته‌ام، ولی امسال که توفیق شد و در ایام اربعین با پای پیاده به زیارت امام حسین (ع) رفتم، تازه فهمیدم که موکب‌هایی که در مسیر هستند چقدر برای زائران پیاده اهمیت دارند. دخترم نازنین زهرا هر وقت در مسیر هدیه‌ای می‌گرفت خیلی ذوق می‌کرد و کلی خوشحال می‌شد و از بهترین خاطره‌هایش همین هدیه‌هایی شده که در مسیر گرفته است.  به همین دلیل امسال با هدف خوشحال‌کردن دختران کوچکی که پای پیاده به زیارت امام رضا (ع) می‌آیند تصمیم گرفتیم کیف‌هایی کوچک و رنگی آماده کنیم که حدود ۳۰۰۰ کیف آماده و توزیع شد.

فقط «اللهم عجل لولیک الفرج»
خانم قصابی که خودش هم ۳ دختر دارد از تأثیرات کار‌های خیر در زندگی شخصی‌اش و نحوه آشنایی با خیریه این‌طور می‌گوید: کار برای ائمه (ع) به زندگی آدم واقعا برکت می‌دهد. دوره‌ای من هم در زندگی‌ام مشکلات زیادی داشتم و بحران در زندگی‌ام زیاد بود، اما از وقتی که اینجا آمدم همه چیز تغییر کرد. آمدم که دخترم را برای کلاس قرآن ثبت‌نام کنم که با خانم اسعدی، مسئول خیریه، آشنا شدم و از من دعوت کردند که در کار‌های خیریه مشارکت کنم. از آن به بعد ورق زندگی‌ام برگشت و همه چیز تغییر کرد و برکت به زندگی‌ام آمد.  الان باوجود اینکه خودم هم کارگاه خیاطی دارم و در کار تریکودوزی هستم، ولی باز هم بیشتر وقتم را در خیریه می‌گذرانم، چون حال خوب و انرژی مثبتی که اینجاست در هیچ جای دیگر نیست.  وقتی کیف‌ها را درست می‌کردم تنها ذکری که می‌گفتم «اللهم عجل لولیک الفرج» است. فکر می‌کنم دعای دیگری برای مردم جز این دعا باقی نمانده است و حتی در پیاده‌روی اربعین هم می‌شنیدم که مردم مدام همین را تکرار می‌کردند که «اللهم عجل لولیک الفرج».