با سختی‌ها ساخته شدم

گفت‌وگوی شهرآرامحله با بانوی فعال فرهنگی و مدرس دانشگاه

کد خبر: ۹۰۴۰

تاریخ : ۲۳ آبان ۱۳۹۸ - ۰۸:۰۹

نوشته

فهیمه شهری - شهریورماه سال ۱۳۴۱ در تربت حیدریه دختری متولد می‌شود که نظم و علاقه به کسب علم، از بارزترین ویژگی‌هایش است. تشویق‌های مادر، زهرا غفاری را بیش از دیگر هم‌دوره‌ای‌هایش، به کسب علم سوق می‌دهد. ۱۹ سالگی او هم‌زمان می‌شود با دورانی که به دلیل انقلاب، ۲ سال دانشگاه‌ها تعطیل می‌شود بنابراین به اجبار از ادامه تحصیل باز می‌ماند. سال ۶۱ که دانشگاه‌ها باز می‌شود او ازدواج می‌کند و در سال‌های ۶۲، ۶۴ و ۶۶ دو پسر و دخترش متولد می‌شوند. سال ۶۸ به صورت حق‌التدریس وارد آموزش و پرورش می‌شود و ۱۰ سال در تبادکان، کلاس اول ابتدایی را درس می‌داده است. علاقه او به تدریس برای دانش‌آموزان کلاس اولی، تا حدی بوده که در این مدت اگر در روستا‌های نزدیک، کلاس اول را به او نمی‌دادند، تدریس در روستا‌های دورتر را بر عهده می‌گرفته است. سال ۷۳ یکی از بزرگ‌ترین اهدافش را که ادامه تحصیل بود، آغاز می‌کند و در مقطع کاردانی وارد دانشگاه می‌شود. از سال ۷۹ به اداره آموزش و پرورش ناحیه ۳ منتقل می‌شود و هم‌زمان مدیر عامل کانون فرهنگی و اجتماعی بانوان مشهد بوده است.
این شهروند ساکن محله دندانپزشکان، سال ۸۰ وقتی یک روز در حال صحبت کردن برای دانش‌آموزان بود، یکی از مسئولان آموزش و پرورش متوجه توانمندی بالای او می‌شود و از آن پس، مسئولیت امور بانوان آموزش و پرورش ناحیه ۳ بر دوشش گذاشته می‌شود. تعهد، تلاش، کار صادقانه و انرژی خستگی‌ناپذیری که داشته است، باعث می‌شود سال ۸۲ به سمت سرپرست امور بانوان فرمانداری مشهد گمارده شود. او هم‌زمان ادامه تحصیل می‌دهد و سال ۸۴ در مقطع کارشناسی دانش‌آموخته می‌شود. سال ۸۵ نیز تحصیل در مقطع فوق‌لیسانس را آغاز می‌کند. او همواره اولویت اولش خانواده‌اش بود بنابراین، پس از قبولی در مقطع کارشناسی ارشد، از کارش که در آن خوش می‌درخشید، استعفا می‌دهد تا بتواند با فراغ بال به خانواده و درسش برسد. البته این استعفا به معنای اتمام فعالیت‌های اجتماعی زهرا غفاری نیست. او فقط برای اینکه تعهد و مسئولیت کاری نداشته باشد، استعفا می‌دهد و در این مدت، با کانون فرهنگی و اجتماعی شهرداری، بنیاد جانبازان، بنیاد شهید، مرکز پژوهش‌های اجتماعی آستان قدس و ... در ارتباط بود و همچنان حضور فعالش در عرصه‌های اجتماعی را حفظ می‌کند. پایان‌نامه ارشد او درباره «ساسانیان و آداب و رسوم دربار انوشیروان با تکیه بر شاهنامه فردوسی» است و سال ۸۹ کتابی با همین عنوان را تألیف می‌کند. در این پژوهش، او ۳۰۰ کتاب تاریخی را با قسمت تاریخی شاهنامه مقایسه می‌کند و نتایجی که به دست می‌آورد سبب علاقه‌مندی‌اش به شاهنامه و فردوسی می‌شود. او در این باره می‌گوید: ابتدا، شناخت چندانی از این شاعر ملی و حماسی کشورمان نداشتم، اما پس از مطالعه، متوجه شدم فردوسی، در ذکر تاریخ بسیار امانتدار است و زیبا و منصفانه، مسائل تاریخی را بیان کرده است همین موضوع باعث شد که به این شاعر علاقه‌مند شوم و از آن زمان تاکنون، سعی می‌کنم در جلسات مختلف فردوسی‌شناسی حضور داشته باشم.
غفاری که هم‌زمان با ورود پسر اولش به کلاس اول، در کلاس اول تدریس می‌کرد و زمانی‌که پسرش در حال دفاع از پایانه‌نامه پزشکی‌اش بود، او هم پایان‌نامه ارشدش را دفاع کرده، باز هم دست از ادامه تحصیل بر نمی‌دارد و سال ۹۵ تحصیل در مقطع دکترا را آغاز می‌کند. موضوع پایان‌نامه دکترای او «فرهنگ عیاری (جوانمردی) و عیاران در منظومه‌های حماسی» است؛ موضوعی که به تحقیق بسیار نیاز دارد. او دنبال موضوع‌های ساده و دریافت مدرک نیست؛ درس می‌خواند تا علمی جدید بیاموزد و آن را به دیگران هم یاد دهد. غفاری دو کتاب نیمه تمام درباره حج و امام حسین (ع) نیز دارد که به دلیل مشغله‌های زندگی و مسئولیت‌های خانوادگی هنوز نتوانسته است، آن‌ها را تمام کند. او بیان می‌کند:، چون همیشه اولویت اولم خانواده بوده است، طوری برنامه‌ریزی کرده‌ام که در تمام این سال‌ها همواره صبحانه و ناهار را در کنار خانواده باشم. حتی یک روز بچه‌هایم را برای نگهداری به کسی نسپردم و به عنوان یک مادر تمام مسئولیت نگهداری و تربیت آن‌ها را بر عهده گرفتم. با وجود اینکه بسیاری از مسئولیت‌های زندگی با من است، هیچ وقت کم نیاوردم. اعتقاد قلبی عمیقی به آیه «فاِنّ مَعَ العُسْرِ یسْراً (هر آینه از پی دشواری آسانی است)» دارم و هرجا خسته شدم، می‌دانستم، در پس آن، روز‌های آرامش فرا می‌رسد بنابراین با توکل بر خدا، پر انرژی‌تر از قبل به فعالیت‌هایم ادامه دادم. غفاری برخلاف تصور بعضی‌ها که گمان می‌کنند برای پیشرفت باید همه شرایط مهیا باشد، سختی‌های خیلی زیادی را پشت سر گذاشته است که حاضر نیست آن‌ها را بیان کنیم. او با افتخار بیان می‌کند: همیشه به دانشجویانم می‌گویم هر خطی که بر صورت من افتاده به دلیل سختی‌هایی است که پشت سر گذاشته‌ام و افتخار می‌کنم که با همین سختی‌ها ساخته شدم. اکنون هم که به گذشته‌ام نگاه می‌کنم، هیچ حسرتی ندارم جز اینکه کاش از همان اندک زمان‌هایی که استراحت کردم، استفاده بیشتری می‌بردم. افتخار دیگر او این است که از سمت‌ها و روابط اجتماعی گسترده‌ای که داشته، هیچ وقت استفاده شخصی نکرده و به جای پارتی، با توان شخصی‌اش از نردبان موفقیت بالا رفته است.
این استاد دانشگاه با پیروی از سیره پیامبر (ص)، «ز گهواره تا گور دانش بجوی» را شعار خود قرار داده است و هدف تحصیل برای فوق دکترا را در سر دارد. غفاری در این باره بیان می‌کند: همیشه در دانشگاه، دانشجویانم را به ادامه تحصیل تشویق می‌کنم حتی با شوخی به آن‌ها می‌گویم به نظر من وقتی بمیریم یکی از سؤالاتی که از ما می‌پرسند این است که مدرکت چیست؟