پس از مدت‌ها پارسا پیروزفر آفتابی شد و به سرعت ترند شد

با دومین اکران مردمی فیلم «آتابای»، پس از مدت‌ها پارسا پیروزفر را مقابل دوربین‌ها و در جمع سینمایی‌ها دیدیم. حضور او در این جمع باعث شد به سرعت تصاویرش در فضای مجازی ترند شود و هر کس به طریقی از این بازیگر بنویسد و از نقش آفرینی‌های او یادی کند.

کد خبر: ۹۱۳۳۹

تاریخ : ۱۸ آذر ۱۴۰۰ - ۱۱:۵۵

نوشته

الهام حبشی | شهرآرانیوز - با دومین اکران مردمی فیلم «آتابای»، پس از مدت‌ها پارسا پیروزفر را مقابل دوربین‌ها و در جمع سینمایی‌ها دیدیم. حضور او در این جمع باعث شد به سرعت تصاویرش در فضای مجازی ترند شود و هر کس به طریقی از این بازیگر بنویسد و از نقش آفرینی‌های او یادی کند. کاربری گفته است: «چه عجب بعد از مدت‌ها چشم مون به جمال پارسا پیروزفر روشن شد.» و دیگری نوشته است: «او قطعا جزو بی حاشیه‌ترین‌ها و محبوب‌ترین‌های دنیای تصویر است.» برخی کاربران حتی درباره ظاهر او هم اظهارنظر کرده بودند و نوشتند: «هرچی بپوشه بهش می‌آد.» و دیگری نوشته بود: همه بازی هاش یک طرف. بازیش تو مهمان مامان یک طرف.»

پیروزفر که حالا در آستانه پنجاه سالگی قرار دارد، با دوری از حاشیه و زوم کردن روی اصل فعالیت هنری خود، همچنان به درخشندگی اولین سال‌های فعالیت خود، ادامه می‌دهد. «در پناه تو»، «در قلب من»، «سفر سبز» و «در چشم باد» یکایک مجموعه‌های تلویزیونی بودند که بدون استثنا برای مردم خاطره ساز شدند و در خاطرات به یادگار ماندند. در میان سینمایی‌ها هم «مهمان مامان»، «نقاب» و «اشک سرما» و «شیدا» و «اعتراض» هم در بالا نگه داشتن درجه پیروزفر کم تأثیرگذار نبودند. فیلم‌هایی که تأمل شده و وسواس گونه به انتخاب این بازیگر درمی آمدند و در نهایت بازی و اثر خوبی از او به نمایش گذاشته می‌شد.

به نظر می‌رسد پارسا پیروزفر از آن‌هایی نیست که به پیشنهاد هر کارگردان و هر فیلمی؛ بله بگوید یا نان چهره نیکویش را بخورد و خود را قاطی کمدی‌ها و عاشقانه‌های مبتذل و سخیف کند. پیروزفر البته در هنر‌های دیگر هم دستی دارد. او دارای مدرک کارشناسی نقاشی از دانشکده هنر‌های زیبای تهران است. خلق داستان‌های مصور، صداپیشگی، کارگردانی، تدریس، مجسمه سازی و مترجمی همه از فعالیت‌هایی است که او طی این سال‌ها به آن مشغول بوده.

با این حال من و شمای مخاطب زمانی که نام پیروزفر به گوشمان می‌خورد او را در قالب پزشک شهید «در چشم باد» به خاطر می‌آوریم، یا مرد معتادِ «مهمان مامان»، یا جنتلمن کت و شلوار پوش «سفر سبز». پارسا پیروزفر از معدود بازیگرانی است که او را نه به چهره خوب که به حرفه‌ای بودن در پیشه اش می‌شناسیم؛ به بازیگر خوب بودن، به وقار و متانتی که اجازه پرت شدن حواسمان به چهره اش را نمی‌دهد. مردی که شاید شبیه «محسن چاووشی» در دنیای موسیقی، اهل مصاحبه نیست، مدام در فضای مجازی در باب همه چیز اظهار عقیده نمی‌کند و سرش به کار خودش گرم است و حرفه اش و اعتلای آن.