وزن هر تکه ابر معادل وزن ۱۰۰ فیل بالغ است، اما چرا به زمین نمی‌افتند؟

منظره شگفت انگیزی است دیدن آسمانی که در زمینه آبی آن، ابر‌های سپید به آرامی در حال حرکت هستند به ویژه اگر ابر‌های پنبه‌ای کومولوس باشند که مثل یک کپه پنبه غول پیکر در حال سفر طولانی هوایی خود هستند؛ اما تا حالا فکر کرده اید ابر‌ها چطور آن بالا شناور باقی می‌مانند؟

کد خبر: ۹۴۳۶۲

تاریخ : ۱۲ دی ۱۴۰۰ - ۱۱:۴۶

نوشته

به گزاش شهرآرانیوز - منظره شگفت انگیزی است دیدن آسمانی که در زمینه آبی آن، ابر‌های سپید به آرامی در حال حرکت هستند به ویژه اگر ابر‌های پنبه‌ای کومولوس باشند که مثل یک کپه پنبه غول پیکر در حال سفر طولانی هوایی خود هستند؛ اما تا حالا فکر کرده اید ابر‌ها چطور آن بالا شناور باقی می‌مانند؟

تا حالا کسی ندیده است که یک تکه ابر یک دفعه سقوط کند و با صدای بلندی به زمین بخورد. به نظر شما کدام گزینه عجیب‌تر است؛ این که ابر به زمین بخورد یا نخورد؟

همه ما می‌دانیم آب سنگین‌تر از هواست و باز هم بدیهی است ابر از قطرات ریز آب تشکیل شده است. پس چرا نمی‌افتد پایین؟

اگر هنوز هم شک دارید که دیدن یک ابر شناور در آسمان عجیب است، در نظر بگیرید هر قطعه ابر کوچک حدود ۵۵۰ تن وزن دارد، یعنی تقریبا معادل وزن ۱۰۰ رأس فیل بالغ. یعنی اگر شما یک روز صبح از خانه خارج شوید و ببینید ۱۰۰ فیل در هوا در حال شنا هستند، تعجب نمی‌کنید؟

اما اگر چگالی آب بیشتر از هواست و هر تکه ابر هم اندازه یک گله ۱۰۰ تایی فیل جرم دارد و گرانش زمین هم سر جایش باقی است، پس چرا ابر‌ها سقوط نمی‌کنند؟

واقعیت این است که ابر‌ها سقوط می‌کردند اگر همه ذرات تشکیل دهنده آن به هم متصل بودند. ابر‌ها از قطرات بسیار کوچک آب تشکیل شده اند. ابعاد هر یک از این ذرات قطری معادل یک تا ۱۰۰ میکرون دارند. هر توده ابر از ذرات جداگانه‌ای در این ابعاد ساخته شده است به طور میانگین در هر یک سی سی حجم ابر می‌توان چند صد ذره کوچک پیدا کرد.
در واقع بین هر دو ذره فاصله بزرگی حدود یک ملی متر فاصله وجود دارد. این یک میلی متر چیزی حدود ۱۰۰ برابر قطر ذرات است و در عمل می‌بینیم بسیاری از این ذرات در جریان حرکت توده ابر حتی به هم نزدیک هم نمی‌شوند و برخوردی با هم ندارند.

اگرچه جرم کل ابر بسیار عظیم است، اما جرم تک تک ذرات سازنده آن بسیار پایین و ناچیز بوده به طوری که باید اثر جریانات هوایی و مقاومت هوا را روی آن محاسبه کرد.

به طور کلی جریانات هوایی که به دلیل گرمای سطح زمین از پایین به بالا جریان دارد کمک می‌کند تا تک تک این قطرات و در نتیجه کل ابر ساعت‌ها به حرکت در آسمان ادامه دهد.

این ذرات تشکیل دهنده ابر بر جریان هوایی شناور می‌مانند و به این ترتیب کل ابر از سقوط باز می‌ماند، البته می‌توان این توضیح را دقیق‌تر هم کرد. با کوچک شدن قطر ذرات، میزان درگیری آن با محیط اطرافش بیشتر می‌شود.