آقای قلعه‌نویی؛ صعود شجاعت می‌خواست، نه شانس!

به گزارش شهرآرانیوز، جام جهانی ۲۰۲۶ برای ایران به پایان رسید و تیم ملی یک بار دیگر پشت در‌های مرحله حذفی ماند؛ آن هم در شرایطی که شاید هیچ‌گاه مسیر صعود تا این اندازه برای تیم ملی هموار نبود.

پیش از آغاز مسابقات، امیر قلعه‌نویی در اظهارنظری عجیب اعلام کرده بود که جام جهانی ۴۸ تیمی از فرمت ۳۲ تیمی سخت‌تر است. اما اتفاقات همین جام، یکی پس از دیگری، خلاف این ادعا را ثابت کرد.

فرمت جدید جام جهانی، فرصت را برای تیم‌هایی فراهم کرد که شاید در گذشته حتی رؤیای صعود هم نداشتند. تیم‌های کوچک‌تر دیگر مجبور نبودند حتماً جزو دو تیم اول گروه باشند؛ هشت سهمیه تیم‌های سوم، پنجره‌ای تازه برای تاریخ‌سازی آنها باز کرده بود و آنها از این فرصت، بهترین استفاده را کردند.

کیپ‌ورد، تیمی که برای نخستین بار حضور در جام جهانی را تجربه می‌کرد، بدون ترس برابر مدعیان بازی کرد. این تیم اسپانیا را متوقف کرد، از اروگوئه امتیاز گرفت و با یک نمایش منظم و سازمان‌یافته، به عنوان تیم دوم از گروهی صعود کرد که بسیاری آن را یکی از سخت‌ترین گروه‌های مسابقات می‌دانستند.

گناه نابخشودنی قلعه نویی| اکرت و چشمی؛ حق پدیده‌های فوتبال ایران را بلعیدند

کنگو نیز منتظر معجزه نماند. این تیم به جای دنبال کردن جدول و محاسبه نتایج سایر گروه‌ها، وارد زمین شد، پرتغال مدعی را متوقف کرد، ازبکستان را شکست داد و سرنوشت صعودش را با عملکرد خودش نوشت، نه با نتایج دیگران.

آفریقای جنوبی هم پس از شروعی ضعیف، تسلیم نشد. این تیم کره جنوبی، یکی از مدعیان صعود را شکست داد و با چهار امتیاز راهی مرحله حذفی شد. آنها به دنبال، اما و اگر نبودند؛ برای برد بازی کردند و پاداشش را گرفتند.

اما ایران...

تیم ملی ایران از همان ابتدا بیش از آنکه به فکر تحمیل فوتبال خودش باشد، درگیر معادلات شد. از دور دوم مسابقات، بحث جدول بهترین تیم‌های سوم، نتایج سایر گروه‌ها و سناریو‌های صعود، بیشتر از کیفیت بازی خود ایران مطرح بود.

آقای قلعه‌نویی، تیم‌ها با شایستگی صعود می‌کنند، نه با امید بستن به لغزش دیگران

اگر قرار بود ایران صعود کند، باید ابتدا نیوزیلند و سپس بلژیک ۱۰ نفره را شکست می‌داد؛ مسابقه‌ای که از دست رفت. وقتی آن فرصت‌ها از بین رفت، تنها یک راه باقی مانده بود؛ پیروزی برابر مصر.

ایران در آخرین مسابقه چیزی برای از دست دادن نداشت. مساوی، تیم ملی را محتاج نتایج دیگران می‌کرد، اما برد، همه معادلات را از بین می‌برد.

سؤال اینجاست؛ چرا تیمی که به پیروزی نیاز داشت، با ذهنیت حفظ تساوی وارد مهم‌ترین مسابقه خود شد؟

در حالی که تیم‌هایی مانند، اکوادور، بوسنی، سنگال، آفریقای جنوبی، کیپ‌ورد و کنگو در هفته پایانی با تمام وجود برای برد جنگیدند، اما ایران بیش از اندازه مراقب بود که نبازد.

جام جهانی ۴۸ تیمی ثابت کرد که فرصت‌ها بیشتر شده‌اند، اما فقط برای تیم‌هایی که جرأت استفاده از آن را دارند. هیچ‌کدام از تیم‌های شگفتی‌ساز این جام، صعودشان را به نتایج سایر گروه‌ها گره نزدند. آنها به میدان رفتند، ریسک کردند، حمله کردند و سرنوشتشان را خودشان نوشتند.

شاید بزرگ‌ترین اشتباه کادر فنی همین بود؛ اینکه از ابتدا، مساوی را نتیجه قابل قبول می‌دانست. در جامی که همه تیم‌های کوچک برای پیروزی بازی می‌کردند، ایرانِ قلعه‌نویی به دنبال آن بود که نبازد.

جام جهانی ۲۰۲۶ یک درس بزرگ برای فوتبال ایران داشت؛ در فوتبال مدرن، صعود سهم تیم‌هایی است که برای برد بازی می‌کنند، نه تیم‌هایی که منتظر پایان مسابقات دیگران می‌مانند.

شاید حالا وقت آن رسیده باشد که به جای مقصر دانستن فرمت ۴۸ تیمی جام جهانی، از خودمان بپرسیم چرا تیمی با این همه تجربه، باز هم نتوانست از بهترین فرصت تاریخ فوتبال ایران برای صعود استفاده کند.

شاید مشکل هرگز تعداد تیم‌های جام جهانی نبود؛ مشکل، ذهنیتی بود که برد را به شانس و، اما و اگر ترجیح نداد.