به گزارش شهرآرانیوز، روز نوزدهم جام جهانی ۲۰۲۶، تقاطع اشکها، معجزهها و جنون مطلق بود. روزی که غولهای اروپا در گرداب شگفتیسازان غرق شدند و نبردهای بیرحمانه و هیجان انگیز حذفی، قلب میلیونها هوادار را به تپش انداخت. اینجا مستطیل سبز دیگر فقط یک زمین بازی نیست؛ صحنه تراژدی، حماسه و گاهی بیعدالتیهای خاموش است.
چه کسی باور میکرد آلمان، استاد بلامنازع ضربات پنالتی که در تاریخ خود هر ۴ ماراتن پنالتی جام جهانی را برده بود، تسلیم پاراگوئه شود؟ تساوی یک بر یک در پایان ۱۲۰ دقیقه نبرد نفسگیر، کار را به ضربات مرگبار کشاند و آنجا بود که پاراگوئه با نتیجه ۴ بر ۳ پیروز شد.
یولیان ناگلزمن که با ۳۸ سال سن، جوانترین مربی مرحله حذفی در ۴۰ سال اخیر لقب گرفته بود، نتوانست مانع از سومین ناکامی متوالی آلمان در رسیدن به جمع هشت تیم پایانی شود. اورلاندو خیل، سنگربان ۲۶ ساله پاراگوئه با ۶ سیو و مهار ۲ پنالتی، با نمره استثنایی ۹.۷ بهترین بازیکن زمین شد.
اما تلخترین قاب این مسابقه، خداحافظی رسمی مانوئل نویر از فوتبال ملی بود. اسطورهای با ۱۲۴ بازی ملی که در ۱۰ بازی اخیر خود در جام جهانی موفق به ثبت کلینشیت نشد و با رکوردی منفی با جام وداع کرد. در آن سوی میدان، اما سانتیاگو پنا، رئیسجمهور پاراگوئه، پس از این پیروزی تاریخی، یک روز تعطیل رسمی در کشورش اعلام کرد تا خیابانهای آسونسیون غرق در جنون و شادی شود.
مراکش بار دیگر ثابت کرد که قاتل سریالی مدعیان اروپایی است. پس از اسپانیا و پرتغال در جام ۲۰۲۲، این بار نوبت هلند بود که اسیر طلسم شیرهای اطلس شود. بازی با گل کودی خاکپو آغاز شد؛ گلی که با اشکهای بیامان او همراه بود. خاکپو که در حین برگزاری مسابقات، فرزند متولد نشدهاش را از دست داده بود، بغض یک جهان را با اشکهایش شکست. اما مراکش تسلیمشدنی نبود. در دقیقه ۱+۹۰، عیسی دیوپ دقیقاً همانطور که محمد وهبی (سرمربی مراکش) شب قبل در خواب دیده بود، با یک ضربه سر گل تساوی را به ثمر رساند. در ضربات پنالتی، نوبت به یاسین بونو رسید تا با مهار تکدست و خیرهکننده خود که هواداران ایرانی را به یاد احمدرضا عابدزاده انداخت، حکم صعود مراکش را با نتیجه ۳ بر ۲ امضا کند. هلند با رکورد عجیب حذف در ۳ دوره اخیر جام جهانی بدون تحمل حتی یک شکست در جریان بازی، به خانه بازگشت.
ژاپن جانانه جنگید، اما حریف کامبکهای کارلو آنچلوتی نشد. ساموراییها که با گل کایشو سانو پیش افتاده بودند، در نهایت با نتیجه ۲ بر ۱ مغلوب برزیل شدند. داستان سانو به تنهایی یک فیلم سینمایی است؛ بازیکنی که تابستان ۲۰۲۴ به دلیل اتهامات قضایی بازداشت شد و ۱۷ ماه از تیم ملی دور بود، اما با اعتماد هاجیمه موریاسو بازگشت و اولین گل ملیاش را به برزیل زد. ژاپن با وجود ثبت رکورد ۸ گل زده در این جام (برابر با رکورد کره در سال ۲۰۰۲)، با چشمانی اشکبار و با تعظیم در برابر هوادارانش با جام وداع کرد.
اما در سئول، اوضاع از تراژدی به بحران امنیتی تبدیل شده است. هونگ میونگ-بو، سرمربی کره جنوبی که ساعت ۴ صبح به سئول رسید، با خشم هوادارانی مواجه شد که با طبل و ناسزا به استقبالش آمده بودند. فاجعه بارتر اینکه شبکه دولتی KBS تصویر او را مانند مجرمان شطرنجی پخش کرد و به دلیل دریافت تهدیدهای جدی به قتل در فضای مجازی، پلیس کره در فرودگاه اینچئون و محل اقامت او به حالت آمادهباش درآمده است.
جام جهانی در کنار زیباییهایش، حواشی تاریکی هم دارد. در شهر سنخوزه ایالت کالیفرنیا، تیراندازی در منطقه ویژه هواداران جام جهانی (San Pedro Square) به کشته شدن یک نفر و مجروح شدن یک نفر دیگر انجامید و امنیت میزبان را به شدت زیر سوال برد. از سوی دیگر، جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، خبرساز شده است. او برای تماشای نیمی از بازیهای مرحله گروهی (از جمله هر ۳ بازی ایران)، ۵۰ هزار کیلومتر با جت شخصی پرواز کرده است؛ مسافتی معادل ۱.۲۵ بار چرخش کامل به دور کره زمین.
هواداران مکزیک نیز شب گذشته در اطراف هتل تیم ملی اکوادور با بوق و شیپور تجمع کردند تا مانع استراحت رقیب شوند. همه اینها در حالی است که سازمان ملل متحد با انتشار هشداری رسمی اعلام کرده است که مراحل پایانی جام جهانی ۲۰۲۶ در مکزیک و جنوب آمریکا، با خطر موج گرمای شدید و تنش حرارتی مرگبار برای بازیکنان و هواداران همراه خواهد بود. پرونده روز نوزدهم با جشنوارهای از احساسات متناقض بسته شد. میانگین استثنایی ۲.۹۹ گل در هر بازی مرحله گروهی (بالاترین رکورد از جام ۱۹۵۸) نوید روزهای جذابتری را در ادامه جام میدهد. جام جهانی ۲۰۲۶، کم کم تازه چهره واقعی و بیرحم خود را نشان داده است.
حذف تلخ تیم ملی ایران همچنان در صدر اخبار حاشیهای جهان قرار دارد و ابعاد تازهای از دیدار بحثبرانگیز الجزایر و اتریش (تساوی ۳ بر ۳) روشن میشود. رسانهها نام این بازی را «رسوایی خیخون نوین» گذاشتهاند. شبکه تلویزیونی «بیبیسی اسپورت» با یادآوری تبانی آلمان غربی و اتریش در جام جهانی ۱۹۸۲، نوشت که اتریش و الجزایر با علم به اینکه تساوی، ایران را به خانه میفرستد و هر دو را راهی دور بعد میکند، در دقایق پایانی صرفاً «در زمین قدم میزدند». شبکه «NDTV» هند پا را فراتر گذاشت و با استفاده از اصطلاح ایتالیایی «biscotto» (بیسکویت؛ استعاره از تبانی دو تیم به نفع هم)، مدعی شد که فیفا و میزبان، ایران را قربانی رویکردهای غیرورزشی کردهاند. در همین حال، محمد البرادعی، مدیرکل پیشین آژانس بینالمللی انرژی اتمی، در شبکه «ایکس» به حمایت از مهدی طارمی پرداخت و رفتار فیفا در قبال شرایط میزبانی آمریکا را «مایه ننگ» خواند. تیم ملی ایران پس از ۲۴ روز اقامت در مکزیک، سرانجام با پروازی اختصاصی از تیخوانا راهی تهران شد تا حسرت صعود، بار دیگر چهار ساله شود.
| گروهها | |||||||
| بازی | برد | مساوی | باخت | امتیاز | |||
| ۱. | | مکزیک | ۳ | ۳ | ۰ | ۰ | ۹ |
| ۲. | | آفریقای جنوبی | ۳ | ۱ | ۱ | ۱ | ۴ |
| ۳. | | کره جنوبی | ۳ | ۱ | ۰ | ۲ | ۳ |
| ۴. | | جمهوری چک | ۳ | ۰ | ۱ | ۲ | ۱ |