شهرآرانیوز

در آستانه جام‌جهانی۲۰۲۶، تیم‌ملی فوتبال آمریکا به‌عنوان میزبان اصلی این رقابت‌ها در کنار مکزیک و کانادا، در وضعیتی قرار گرفته که بیش از هر زمان دیگری زیر ذره‌بین است. نسلی که قرار بود با تجربه‌اندوزی در فوتبال اروپا بنیانی تازه برای جاه‌طلبی‌های این کشور بسازد، اکنون در وضعیتی پیچیده و پرتنش قدم به جام خودش می‌گذارد؛ جایی که فشار‌ها سنگین‌تر از همیشه است، اما فرصت‌ها نیز به همان اندازه کم‌نظیرند.

پس از ناکامی در رسیدن به جام‌جهانی۲۰۱۸ و ارائه نمایشی شایسته در ۲۰۲۲، فدراسیون فوتبال آمریکا سودای تثبیت جایگاهش بین قدرت‌های نوظهور جهان را داشت. انتصاب مائوریسیو پوچتینو تصمیمی بود برای ایجاد شوک مثبت، اما هنوز هیچ چیز آن‌گونه که برنامه‌ریزی شده بود، پیش نرفته است. پوچتینو تاکنون نزدیک به هفتاد بازیکن مختلف را آزمایش کرده و باز هم به ترکیب ثابت و دل‌خواهش نرسیده است؛ مسئله‌ای که به‌تنهایی به نشانه‌ای از بحران بدل شده است. ایالات متحده از نظر کیفیت فردی، کمبود استعداد ندارد. در جناحین و خط حمله، بازیکنانی، چون تیموتی وه‌آ، مالک تیلمن و تانر تسمن توانایی زیادی در اجرای فوتبال پرتحرک دارند و وستون مک‌کنی نیز با تبدیل‌شدن به وینگری پویا، دست سرمربی برای تغییر شکل‌های تاکتیکی را باز گذاشته است. با این حال، مشکل اصلی تأمین یک بازیکن مناسب برای تشکیل زوج با پولیشیچ است؛ جایی که رقابت بین ریکاردو پپی و فالارین بالوگان هنوز به نتیجه قطعی نرسیده و این درحالی است که حتی به عملکرد پولیشیچ هم در بازه‌هایی نقد وارد بوده است و بسیاری معتقدند این بازیکن بیش از آنکه مهاجم هدف باشد، وینگرتهاجمی به‌شمار می‌رود و جای بازی او در خط میانی است. مسئله نگران‌کننده‌تر، وضعیت روانی و ذهنی تیم و فضای اطراف آن است. شکست‌های سنگین اخیر مقابل پرتغال و بلژیک (با هفت گل خورده و فقط دو گل زده) ادامه عملکرد پرفرازونشیب تیمی است که پارسال نیز برابر سوئیس، ترکیه و حتی کره‌جنوبی شکست خورده بود. رسانه‌های آمریکایی از خمودگی و بی‌روحی سخن می‌گویند؛ توصیفی که نه‌تنها داخل زمین، بلکه در میان هواداران نیز به چشم می‌آید. در بسیاری از بازی‌های خانگی، تعداد طرف‌داران تیم مهمان از آمریکایی‌ها بیشتر است و ستارگان تیم در فضای عظیم ورزشی آمریکا جایگاهی نزدیک به ستارگان چهار ورزش اصلی ندارند. این بی‌تفاوتی تا حدی به‌شکلی نمادین در تبلیغی که پولیشیچ پیش از کوپاآمه‌ریکا برای یک شرکت خودروسازی آلمانی ضبط کرد، دیده می‌شود؛ جایی که راوی می‌گوید: «مردم باور ندارند فوتبال در آمریکا جا افتاده باشد» و پولیشیچ پاسخ می‌دهد: «من باید خلافش را ثابت کنم». اما اکنون، درست چند روز مانده به بزرگ‌ترین رویداد تاریخ فوتبال این کشور، این جمله بیشتر شبیه مسئولیتی سنگین و نیمه‌تمام است.

از نظر فنی، آمریکا بیشتر با آرایش۱-۳-۲-۴ به میدان می‌رود؛ سیستمی که بسته به موقعیت به ۳-۳-۴ یا ۱-۲-۴-۳ تغییر می‌کند. انعطاف تاکتیکی مزیتی مهم است، اما تغییرات مداوم در ترکیب و روند نامطمئن بازی‌ها باعث شده است تیم هنوز شخصیت مشخصی پیدا نکند. آنچه از آمریکا دیده می‌شود، ترکیبی است از توان بالقوه زیاد و ناهماهنگی در اجرا؛ تیمی که می‌تواند درخشان ظاهر شود، اما در همان اندازه می‌تواند فروبپاشد. شاید جالب باشد اگر بدانیم پوچتینو حتی در بازی‌هایی تیمش را با سه دفاع به زمین می‌فرستد و ترکیب ۲-۵-۳ را هم در تیمش چیده، اما هنوز به آن چیزی که بتواند در بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان برسد، نرسیده است.

جمعیت: ۳۴۲,۰۰۰,۰۰۰ نفر

مساحت: ۳,۷۹۶,۷۴۲ کیلومتــــــر مربع

پایتخت: واشنگتن

ارزش تیم: ۳۵۶.۷ میلیون یورو

شانس قهرمانی: ۰.۹%

بهترین عملکرد: سومی