شهرآرانیوز

از روز نخست ژانویه۲۰۲۵ که توماس توخل به‌عنوان سرمربی جدید تیم‌ملی انگلیس کارش را آغاز کرد، وعده‌ای جسورانه به فوتبال‌دوستان این کشور داد و آن هم ساختن تیمی با فلسفه تهاجمی، فوتبال هیجان‌انگیز و ذهنیتی برنده بود. حالا پس از گذشت شانزده ماه، نه‌تنها آن وعده در زمین مسابقه به ثمر نشسته، بلکه انگلیس به‌عنوان نخستین تیم اروپایی موفق شده است بلیت حضور در جام‌جهانی۲۰۲۶ را رزرو کند.

کارنامه‌ای که تیم‌ملی انگلیس در این دوره از مقدماتی جام‌جهانی ثبت کرده، در تاریخ فوتبال اروپا بی‌سابقه است. انگلیس در گروه K مقدماتی با تیم‌های صربستان، آلبانی، لتونی و آندورا هم‌گروه بود و با ثبت هشت پیروزی از هشت مسابقه، آماری خیره‌کننده به‌جای گذاشت. ۲۲ گل زده و ثبت هشت کلین‌شیت همراه با برد جایی برای هیچ انتقادی را باز نگذاشت.

نقطه‌عطف این مسیر، در ریگا رقم خورد؛ جایی که انگلیس با ارائه یک بازی برتر، لتونی را با پنج گل درهم کوبید تا توخل پیش از پایان مسابقات، با اختلاف هفت‌امتیازی نسبت به تیم دوم، مقتدرانه به جام‌جهانی برسد. با وجود این، بازی‌های دوستانه اخیر انگلیس، همچون زنگ خطری برای کادرفنی عمل کرده است؛ شکست ۳ بر ۱ مقابل سنگال، تساوی ۱ بر ۱ برابر اروگوئه و شکست تلخ ۱ بر ۰ مقابل ژاپن در ورزشگاه ومبلی، باعث شد خیلی‌ها این تیم را از جمع مدعیان اصلی قهرمانی خارج کنند؛ به‌خصوص رکورد منفی این تیم که از سال۲۰۰۲ تاکنون موفق نشده است در دیدار‌های رسمی یا دوستانه، تیمی از جمع ۱۰ تیم برتر رنکینگ فیفا را شکست دهد.

از نظر تاکتیکی، توخل در مدت حضورش نشان داده است که مربی منعطفی است و برخلاف بسیاری از همتایانش، به‌جای تحمیل یک سیستم ثابت، ساختار را بر اساس توانایی بازیکنانش تعریف می‌کند. او با استفاده از آرایش ۳-۳-۴، دکلان رایس را به‌عنوان هافبک‌دفاعی اصلی به کار گرفته و با استفاده از دو هافبک‌تهاجمی خلاق، فضای پشت‌سر هری کین را به منطقه مرگ برای حریفان تبدیل کرده است.

یکی از نوآوری‌های تاکتیکی توخل، تغییر شکل بازی به ساختار ۵-۲-۳ در هنگام مالکیت توپ است؛ جایی که مدافعان کناری به خط میانی اضافه می‌شوند تا پنج بازیکن در خط حمله، مدافعان حریف را زیر فشار قرار دهند. جدا از این، فوتبال انگلیس از دیرباز به ضربات ایستگاهی و پرتاب‌های بلند اوت شهره بوده و توخل هم رسما گفته است روی این دو مورد هم نگاه ویژه‌ای دارد. در میان بازیکنان، کین در سومین جام‌جهانی پیاپی، نقش رهبر و تمام‌کننده را ایفا می‌کند.

جود بلینگام در پست شماره۱۰، قلب تپنده و خلاق تیم است و بوکایو ساکا به‌عنوان یک بال کلاسیک در جناح راست، انتخاب بدون جایگزین توخل به شمار می‌رود. در قلب دفاع، زوج مارک گی و جان استونز، استقامت دفاعی تیم را تضمین کرده‌اند و حضور جردن هندرسون با تجربه چهار جام‌جهانی، وزن روانی تیم را افزایش داده است. با این همه ستاره، فهرست نهایی توخل چندان بی‌حاشیه هم نبود.

نام‌هایی مثل ترنت الکساندر آرنولد، فیل فودن، کول پالمر، هری مگوایر، جو گومز، لوک شاو، کیه‌ران تریپیه، کایل واکر، کانر گالاگر، آدام وارتون، آرون رمزدیل، لوئیس هال، لوئیس دانک، فیکایو توموری و جرد بوون در فهرست نهایی دیده نمی‌شود و این یعنی توخل به‌دنبال یک تغییر و انقلاب بزرگ در فهرست تیم‌ملی انگلیس است. انگلیس با رتبه چهارم رنکینگ فیفا و یک سرمربی تاکتیکی به آمریکای شمالی می‌رود. اگر توخل بتواند طلسم ناکامی مقابل تیم‌های بزرگ را بشکند، شاید پس از شصت‌سال، سرانجام جام به خانه بازگردد.

جمعیت: ۵۹,۰۰۰,۰۰۰ نفر

مساحت: ۱۳۲,۹۳۲ کیلومتــــــر مربع

پایتخت: لندن

ارزش تیم: ۱.۹ میلیارد یورو

شانس قهرمانی: ۱۱.۸%

بهترین عملکرد: قهرمانی