| نام تیم: | پاراگوئه |
| نوع تیم: | ملی |
| قاره: | آمریکای جنوبی |
| کشور: | پاراگوئه |
| شهر: | آسونسیون |
| توضیحات: | تیم ملی پاراگوئه پس از سالها دوری از سطح اول فوتبال جهان، حالا با چهرهای تازه و رویکردی واقعگرایانه پا به جامجهانی میگذارد؛ تیمی که بیش از آنکه با شمشیر حمله شناخته شود، با سپر مستحکم دفاعیاش، نام ساخته است. مردان گوستاوو آلفارو در مرحله مقدماتی جامجهانی در منطقه آمریکای جنوبی، مسیری پرنوسان، اما درمجموع موفق را پشتسر گذاشتند؛ ۲۸امتیاز از ۱۸بازی، پس از قدرتهای تثبیتشدهای، چون آرژانتین، اکوادور، کلمبیا، اروگوئه و برزیل، کافی بود تا آلبیروخا بلیت حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان را قطعی کند. کارنامه پاراگوئه در این مسیر شامل هفت برد، هفت تساوی و چهار باخت با فقط چهارده گل زده و ۱۰ گل خورده بود. آنها ضعیفترین خط حمله را در میان تیمهای صعودکننده از آمریکای جنوبی داشتند و حتی نتوانستند به میانگین یک گل در هر بازی برسند. اما در سوی دیگر، خط دفاعی پاراگوئه پس از اکوادور و در کنار آرژانتین، یکی از نفوذناپذیرترین ساختارهای دفاعی این منطقه محسوب میشد؛ توازنی که شاید برای تماشاگران خوره فوتبال هجومی، چندان جذاب نباشد، اما برای تیمی با واقعیتهای فنی و انسانی پاراگوئه، راهی منطقی و حسابشده به نظر میرسد. بااینحال، همهچیز برای این تیم ایدهآل پیش نرفته است. پاراگوئه پس از قطعیشدن صعودش به جامجهانی، در شش دیدار دوستانه محک جدیتری خورد؛ شش مسابقهای که حاصلش دو پیروزی، یک تساوی و سه شکست بود. ناکامی مقابل کرهجنوبی و یونان و همچنین تساوی نهچندانقانعکننده برابر ژاپن، موجی از انتقادها را متوجه گوستاوو آلفارو و شاگردانش کرد. منتقدان معتقدند این تیم در مواجهه با رقبای منظم و تاکتیکی، بیشازحد محافظهکار میشود و در بخش تهاجمی ابزار کافی برای واکنش و بازگشت به بازی را ندارد. با وجود این نقدها، ساختار تاکتیکی پاراگوئه نشان میدهد آلفارو طرح مشخصی برای تیمش دارد. سیستم پایه این تیم ۴-۲-۴ است؛ آرایشی که روی کاغذ هجومی به نظر میرسد، اما در عمل بهلطف فشردگی خطوط و دوندگی مداوم هافبکها، بیشتر چهرهای متعادل و روبهاحتیاط دارد. بسته به شرایط بازی، این چینش به ۳-۳-۴ یا حتی ۱-۳-۲-۴ نیز تغییر میکند تا تعادل بیشتری میان دفاع و حمله ایجاد شود. حضور هافبکهایی مانند دیگو گومز، میگل آلمیرون و خولیو انسیسو در خط میانی، به این تیم امکان میدهد در لحظات مناسب با اضافهشدن از عقب، بار تهاجمی را افزایش دهند و برای مهاجمان، فضا و موقعیت بسازند. در خط حمله، نامهایی همچون آنتونیو سانابریا، گابریل پیتو و کارلوس آرچه مأموریت دارند ضربه نهایی را وارد کنند، اما همانطورکه آمار مرحله مقدماتی نشان میدهد، پاراگوئه هنوز در یافتن نسخه مطمئن برای خط حملهاش به جمعبندی نهایی نرسیده است. مشکل اینجاست که تیم آلفارو برای گلزدن نیاز به کار ترکیبی منظم، انتقال سریع توپ و دقت بالا در ضربات آخر دارد؛ مؤلفههایی که گاهی در فشار بازیهای بزرگ از دست میروند و تیم را بهسمت ارسالهای مستقیم و بازیهای بلند سوق میدهند؛ مسیری که نه با کیفیت فنی مهاجمان این تیم کاملا همخوان است و نه با سبک بازی تدارکدیدهشده از سوی سرمربی. در نقطه مقابل، اما جایی برای تردید وجود ندارد؛ نقطه قوت پاراگوئه خط دفاعی و دروازه این تیم است. روبرتو فرناندز به احتمال زیاد گلر شمارهیک آلبیروخا در جامجهانی خواهد بود؛ دروازهبانی که ثبات، واکنشهای سریع و توانایی مدیریت خط دفاعی، او را به یک تکیهگاه مطمئن تبدیل کرده است. پیشروی او، دیوار دفاعی با حضور فابین بالبوئنا، جونیور آلونسو، گوستاوو گومز و عمر آلدرته شکل میگیرد؛ ترکیبی که هم از نظر فیزیکی قدرتمند است و هم در دوئلهای تنبهتن و نبردهای هوایی کاملا قابلاتکاست. جمعیت: ۶,۵۰۰,۰۰۰ نفر مساحت: ۴۰۶,۷۵۲ کیلومتــــــر مربع پایتخت: آسونسیون ارزش تیم: ۱۳۴.۷ میلیون یورو شانس قهرمانی: ۰.۴% بهترین عملکرد: یکچهارم |
