در روز‌های تلخ پس از شهادت رهبر شهید انقلاب اسلامی، مشهدالرضا(ع) که محل تولد آن شهید و مهد پرورش ایشان بود، غرق در عزا و ماتم رهبر بزرگ جهان اسلام است.

یک بانوی واقف و دارنده نشان مشهد در سال ۱۴۰۴ گفت: حضرت خدیجه (س) را می‌توان بانوی آغازگر وقف در اسلام دانست، زیرا ایشان تمام سرمایه خود را در مسیر گسترش اسلام وقف کردند.

یک کارشناس مذهبی گفت: حضرت خدیجه(سلام الله علیها) بانویی است که به تعبیر روایات، سلام الهی را بی‌واسطه دریافت کرد و به اسوه‌ای ماندگار برای تاریخ اسلام تبدیل شد.

در روزگاری که کار در کارخانه برای زنان امری نادر بود، صد‌ها زن و دختر مشهدی در سالن‌های پرصدا و مرطوب نخ‌ریسی خسروی، چرخ اقتصاد شهر را به حرکت درمی‌آوردند.

دکتر ناهید مشایی، اسلام‌پژوه و استادیار دانشگاه فردوسی مشهد، از ریشه‌های تاریخی، فرهنگی و فلسفی حجاب سخن می‌گوید و بر ضرورت بازنگری در شیوه آموزش و تبیین اقناعی این مفهوم تأکید دارد.

در سال ۱۳۲۴ خانواده پروین اعتصامی از رئیس دیوان عالی کل کشور خواستند به تشکیک درباره دیوان این شاعره بزرگ خاتمه دهد.

در تهران چهره هیچ زنی را نمی‌توان دید مگر آن‌که نصرانی، ارمنی و یا گبر (زرتشتی) باشد، و بقیه زنان در حجاب کامل هستند و روبنده‌ای که روی سر می‌اندازند حتی صورت آنها را هم می‌پوشاند.

زنان جاهلی با مردان به گفت‌وگو می‌نشستند و نگاه آن‌ها به یکدیگر در آن زمان نه ننگ و عار بود و نه حرام. عرب جاهلی اگر کسی به همسرش یا خواهر یا دخترش نظر بد می‌انداخت، او را به جنگ یا مبارزه دعوت می‌کرد و چه‌بسا به‌خاطر یک نگاه مشکوک، بین دو قبیله جنگ بزرگی درمی‌گرفت.

شب‌ها با اینکه حکومت‌نظامی بود می‌رفتم و روی دیوار‌ها شعار می‌نوشتم: مرگ بر شاه! صبح که می‌شد می‌دیدم صاحبخانه آمده روی شعار رنگ زده. من هم کم نمی‌آوردم، دوباره یک شعار جدیدتر می‌نوشتم: ننگ با رنگ پاک نمی‌شود!

در شاهنامه، زنان تنها در سایه پهلوانان نمی‌ایستند؛ گاه خود، محور حرکت روایت‌اند. «بانوگشسب» با شوق دیدار پدر و «اسنپوی» با نقش ظریف اما تعیین‌کننده‌اش در میدان نبرد، چهره‌هایی از زنانی را به تصویر می‌کشند که در متن حماسه حضور دارند؛ زنانی که عشق، خرد و سرنوشت را هم‌زمان در دست می‌گیرند و روایت را به پیش می‌رانند.