شهرزاد سعادت_ بچههای عزیز! نیمه ماه مبارک رمضان مصادف است با میلاد امام حسن مجتبی(ع) است. ۱۴۲۱ سال پیش امام دوم ما مسلمانان، امام حسنمجتبی (ع)، در مدینه به دنیا آمدند. تابهحال فکر کردهاید چرا به او کریم اهلبیت(ع) میگویند؟
معمولا به کسی که برای کمک به نیازمندان از هیچ بخششی دریغ نمیکند، «کریم» یعنی بسیار بخشنده میگویند. امام حسنمجتبی(ع) نوهی پیغمبر اسلام(ص) و پسر امامعلی(ع) و حضرت فاطمه(س) بودند.
تاریخدانان در شرححال زندگانی پرافتخار امام حسن(ع) نوشتهاند که سخاوت ایشان بهقدری بود که هیچ فقیر و نیازمندی از بخشش و کرم ایشان محروم نمیماند. بخششهای بیسابقه و انفاقهای بسیار بزرگ آن حضرت در طول عمرشان بینظیر است.
بیایید به آن زمان برویم:
یک روز امامحسن(ع) از کوچهای میگذشتند که بچههایی همسنوسال شما آنجا بازی میکردند. بچهها وقتی امامحسن(ع) را دیدند، از امام(ع)دعوت کردند همراه آنها لقمهای نان بخورد.
امامحسن(ع) هم دعوت آنها را قبول کرد. بچهها خیلی خوشحال شدند. امامحسن(ع) به آنها گفت: حالا که من دعوت شما را قبول کردم، شما هم دعوت مرا قبول کنید و یک روز به خانهمان بیایید.
بچهها به مهمانی حضرت رفتند. آن روز امامحسن(ع) به همهی بچهها هدیه دادند. بچهها از این هدیه خیلی خوشحال شدند.
اینگونه بود که همهی مردم آن زمان، امامحسن(ع) و کارهایی را که برای کمک به نیازمندان میکردند، میشناختند. آنها میدانستند که ایشان خیلی بخشنده و مهربان هستند، برای همین هم هروقت کسی کمک میخواست، نزد امام(ع) میرفت.
بچههای عزیز! امامحسن(ع) دوست دارد ما هم خوشاخلاق، مهربان و مهماننواز باشیم و با دوستان و همسایههایمان خوب رفتار کنیم.