وقتی یک روز را به اسم کسی نامگذاری میکنیم یعنی آن شخص برای ما خیلی مهم است. ۱۲ اردیبهشت روز معلم هم یکی از این روزهاست که یادمان میاندازد معلمها چقدر مهم هستند.
مرجان اسماعیلی - وقتی یک روز را به اسم کسی نامگذاری میکنیم یعنی آن شخص برای ما خیلی مهم است. ۱۲ اردیبهشت روز معلم هم یکی از این روزهاست که یادمان میاندازد معلمها چقدر مهم هستند.
اگر معلمها نبودند ما هیچوقت خواندن و نوشتن یاد نمیگرفتیم و زندگی سخت میشد، زیرا بیسواد میماندیم. بیایید تصور کنیم اگر معلمها به ما سواد یاد نداده بودند زندگی ما چطوری میشد؟
نوشتن بلد نبودیم و مانند غارنشین ها مجبور بودیم با نقاشی به هم نامه بنویسیم.
نامه از پسرخاله ام هست. گفته هفته دیگه می خواد بیاد اینجا. ببین اینجا گفته چند تا سنگ بزرگ آماده کنم می خواد یک بازی جدید بهم یاد بده!
نمی توانستیم کتاب بخوانیم و چیزی درباره ی جهان نمی دانستیم.
ای بابا خیلی عجیبه! چرا میوه ها همیشه میفتن پایین...! چرا یک بار نمیرن بالا تو آسمون؟ ... داشتم
خواب می دیدم....
ریاضی بلد نبودیم.
۵ تا بشقاب و ۵ تا چنگال آماده کن که کیک رو آماده کنیم برای مهمون ها.
۵ تا؟ عه.... خب ۵ تا یعنی چند تا بشقاب و چنگال؟
نمی توانستیم حساب و کتاب کنیم.
خب پسرم شد ۵۰ هزار تومن.
خب این الان چقدر می شه؟ من که بلد نیستم پول بشمرم....۵۰ هزار تومن کدومه؟
نمی توانستیم کتاب های قصه را بخوانیم.
یعنی کنار این شکل ها چی نوشتن؟
این کتاب از این وریه؟
نه فکر کنم از این وری باید بگیری.
من که نمی تونم بخونم.... چیزی نمی فهمم.
از علم و فناوری و وسایل پیشرفته امروزی هم خبری نبود.
چطوری باید پیامک بنویسم؟ فکر کنم این درسته... نه اینا که همش یک شکل شدن....
علم و دانش پیشرفت نمیکرد و دکتر، دارو و درمان هم وجود نداشت.
وای حالم خیلی بده. این دونه های قرمز چیه رو صورتم؟
نمی دونم پسرم... از این سوپ بخور شاید خوب بشی.
آخه این دیگه چه مریضیه؟ همه دارن می گیرن کسی هم نمی دونه چیه.
بسیاری از مهارتهای زندگی و تربیت فردی و اجتماعی را بلد نبودیم.
ما باید قدر معلم ها را بدانیم و از آن ها به خاطر زحمت هایشان تشکر کنیم. زیرا زندگی در دنیای بدون معلم و بدون سواد خیلی سخت میشد.