پروین سلیحی در ۱۸ سالگی به همراه همسرش شهید دکتر «مرتضی لبافی‌نژاد» توسط ساواکی‌ها دستگیر شده بود. شرایط بازجویی و شکنجه به قدری برای او سخت می‌گذشت که آرزو می‌کرد در سلول انفرادی بماند، اما یک دقیقه هم با ساواکی‌ها رو‌به‌رو نشود.

عالیه الحداد تقوی، معلمی ایرانی‌تبار، در سال‌های حکومت صدام، یک سال و چهار ماه در زندان‌های بعث اسیر بود؛ روز‌هایی آمیخته با تهدید، شکنجه، بی‌خبری و فقدان، که سرنوشت همسر و برادرانش را برای همیشه تغییر داد. پس از شنیدن جمله «شوهرت را در اسید حل کردیم» در زندان بعث، فکر نمی‌کرد روزی در مشهد، به پاس سال‌ها صبر، «الگوی فاطمی» نام بگیرد. روایت او از آن شکنجه‌ها تا امروز، داستان زنی است که از دل جهنم، راهی به زندگی یافت.

در میان انبوه جمعیت زیارت‌کنندگان قطعه ۱۵ بهشت‌رضا(ع)، کسانی هستند که اینجا را نه یک آرامگاه، که خانه دوم خود می‌دانند: مادری که پس از ۳۵ سال، هنوز برای یک خواب دیدار پسر شهیدش دعا می‌کند، همسری که رازهایش را تنها با سنگ مزار در میان می‌گذارد و خواهری که در شادی و غم به دیدار برادر می‌آید. اینجا هر هفته روضه‌ای زنده و نفس‌گیر از عشق و فراق جاری است.

«بی‌بی نصرت» که در جوانی برای مبارزه با رژیم پهلوی اعلامیه پخش میکرد و اسلحه جابه جا میکرد، امروز در مشهد، کار انقلابی را در کمک به نیازمندان و تهیه جهیزیه برای دختران نیازمند می‌داند؛ روایت این مبارز پیشین و خیر امروز، داستان زندگی بانویی است که ادامه مبارزه و انقلابی بودن را در قالب خدمت می‌بیند.

گلوله‌ای گمشده در میان هیاهوی انقلاب، زندگی «حمیده مروتی» بانوی انقلابی را در یک آن پایان داد. پسر پنج‌ساله‌اش، «محمود»، شاهد این صحنه بود. حالا پس از ۴۷ سال، آن کودک داغدیده مفهوم فداکاری مادرش را در خدمت به نسل جدید زنده نگه می‌دارد.

جنگ مفهومی کلان است که هرکس از زاویه مأموریت و نگاه خود به آن می‌نگرد. همراه با فهیمه فرهمندپور به روایتی از جنگ پرداخته‌ایم و جایگاه زن در جنگ را بررسی کردیم.

در خانه‌ای ساده و باصفا در روستای شاهین‌قلعه، مدال‌های ورزشی کنار عکس یک شهید روی میز پذیرایی چیده شده‌اند. صاحب خانه مادری هفتادساله است که هم داغ فرزند دیده، هم بار زندگی را به دوش کشیده و حالا با مدال طلا و برنز از مسابقات ورزشی برگشته است؛ زنی که قهرمانی‌اش فقط روی سکو نیست، در خودِ زندگی است.

جمعیت لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌شد. حدود ۵۰۰ نفر در تقاطع دلاوران_تکاوران جمع شده بودند. من سعی می‌کردم صحبت کنم. مرتب می‌گفتم: شما حق دارید که به گرانی معترض باشید، اما این راهش نیست. هر چه می‌گفتم کسی گوشش بدهکار نبود. یک‌دفعه ۴ سطل زباله که به هم جوش داده بودند را کشیدند وسط خیابان و آتش زدند. بعد حدود ۱۵ نفر اسلحه‌های شکاری شان را بالا گرفتند.

الحق که فرزند خلف پدرش بود. سردار نورعلی شوشتری فقط ۷ ماه در سیستان و بلوچستان بود ولی طوری با جان‌ودل برای وحدت اقوام شیعه و سنی تلاش کرد و زندگی‌اش را وقف خدمت به آنها کرد که مشهور شد به «مسیح بلوچستان.»

روایت‌هایی از زنانی که جنگ ۱۲ روزه را تجربه کردند و در این دوران زیستند.