۱۷ دی ۱۳۵۶، در حالی که خفقان سیاسی بر کشور سنگینی میکرد، زنان محجبه مشهد با قرآن در دست و پلاکاردهایی بیصدا، خیابانهای شهر را پیمودند و سکوت سیاسی را شکستند. این قیام، مقدمهای بر انقلاب اسلامی شد.
در مطبخ، عطر دارچین میپیچید و نفس سماور گرم بود. زنی با دامن چیندار کنار حوض، لالاییای غریب زمزمه میکرد؛ لالاییای که در هیچ کتابی نبود، اما او حس میکرد هزار سال است آن را میداند.
تاریخ مشهد فراز و فرودهای بسیاری به خود دیده؛ از یورش مغولان تا محاصرههای سیاسی و قحطیها. در میانه این توفانها، زنانی بودهاند که کشتی خانواده و شهر را به ساحل رساندند؛ زنانی، چون «فاطمه طوسی» که در دربار ایلخانان، حافظ هویت مشهد و حرم رضوی شد.