فاطمه موذنی، مادربزرگ ۷۰ ساله مشهدی، پنج سال روی تخت بود و به آسمان نگاه می‌کرد. اما حالا یک ماه و نیم است که هر روز قبل از اذان صبح بیدار می‌شود، آرد را آماده می‌کند، خمیر می‌گیرد و به نیت شهدای جنگ رمضان و رهبر شهید، نان و کلوچه می‌پزد. دخترانش می‌گویند این یک معجزه است.

مشهد، حالا ۸۰ شب است که شاهد رستاخیزی از جنس زنان است. همان‌طور که ۱۲۰۰ سال پیش شیرزنان نوغان با پای برهنه و چشمان اشک‌آلود، پیکر مطهر امام رضا (ع) را تشیع کردند، زنان مشهدی در این شب‌ها نیز با چادر و پرچم، به استقبال تاریخ می‌روند؛ نه برای سوگ، که برای حماسه.

در هشت سال دفاع مقدس، زنان مشهدی تنها مادران یا همسران چشم‌به‌راه نبودند؛ آنها سربازان خط مقدم جبهه اقتصادی، درمانی و روحیه‌بخشی بودند و در کنج خانه‌ها، برای رزمندگان جبهه می‌ساختند.

۱۷ دی ۱۳۵۶، در حالی که خفقان سیاسی بر کشور سنگینی می‌کرد، زنان محجبه مشهد با قرآن در دست و پلاکارد‌هایی بی‌صدا، خیابان‌های شهر را پیمودند و سکوت سیاسی را شکستند. این قیام، مقدمه‌ای بر انقلاب اسلامی شد.