مادر به خاطراتی که در ذهنش داشت فکر می‌کرد، آخرین بار که فرزندش را دیده بود به نوروز سال ۶۶ بازمی گشت، زمانی که فرزندش بعد از گذراندن دوره آموزشی غواصی، چهار روز مرخصی گرفته بود تا نزد والدینش بیاید و این آخرین باری بود که مادر، فرزندش را دید، زیرا او هجدهم فروردین همان سال به شهادت رسید و هشت سال مفقودالاثر بود تا اینکه پیکرش را به شهر آوردند و به مادر خبر دادند که برای تشییع پیکر پاک فرزندش به مهدیه شهر برود.

مادر، فرزندش را وقتی از سن و سال کم به جبهه می‌رفت به خدا سپرده بود، وقتی هم فرزندش در سن هجده سالگی در جبهه به شهادت رسید، با اینکه مانند سایر مادران برای دوری از فرزندش گریه می‌کرد، اما در قلبش فرزندش را تحسین می‌کرد که با سن کم، شجاعتش زیاد بود و می‌خواست مقابل دشمنان سرزمینش بایستد و در همین مسیر هم به درجه والای شهادت رسید. / مسیرش جاودان

باید مادر بود تا فهمید مادر شهید علیرضا سنجری وقتی برای شناسایی فرزند شهیدش بر بالین پیکر شهدا در منطقه معراج شهر رفته بود چرا پاهایش بالای سر پیکر فرزند شهیدش شل شد و همان جا نشست. با اینکه مادر هنوز بعد از این همه سال بی تاب فرزندش است، اما ویژگی‌های او همچنان در ذهنش است، از نحوه انتخاب نام برای فرزندش تا نکات اخلاقی خوبی که از او یاد می‌کرد. / روحش سبز

مادر است دیگر،با همه وجود و عشق از ویژگی‌های فرزندش سخن می گوید و با گفتن هر جمله اش، لبخند بر لبانش جاری می شود، اما معلوم است که دلش برای شهیدش تنگ شده است. پسرش وقتی برای چهارمین بار به جبهه رفت دیگر بازنگشت، مادر در مواجه با خبر شهادت با اینکه اشک می‌ریخت اما از صمیم قلب خوشحال بود که فرزندش به آرزویش یعنی شهادت رسیده است./ روحش جاودان

مادر نمی‌خواست فرزندش به جبهه برود، اما دلش را هم نداشت ناراحتی فرزندش را ببیند، برای همین با رفتن او به جبهه موافقت کرد، می‌دانست فرزندش به عنوان یکی از رزمندگان غواص در جبهه، عملیاتی را برای دور کردن دشمن از خاک کشور انجام می‌دهد، اما نمی‌دانست مدتی است پسرش شهید شده و از او بی خبر است. چندی بعد با آوردن پیکر تعدادی از شهدا به منطقه معراج شهر، مادر فرزند شهیدش را از میان بقیه شناخت، او هنوز چهره فرزند شهیدش را که دست و پا نداشت و چشمانش را آرام بسته بود از یاد نمی‌برد. / مسیرش جاودان باد

مادر شهید وقتی دلش آرام شد و تصمیم گرفت دیگر برای فرزندش گریه نکند که از فرمانده اش شنید، فرزندش قبل از شهادت خواب امام حسین (ع) را دیده است. شهید خیرخواه به خواندن نماز شب توجه ویژه‌ای داشت و درست زمانی که در حال اقامه نماز ظهر بود از سوی دشمن مورد تیراندازی قرار گرفت و به شهادت رسید. / راهش سبز

حتما برای مادر شهید خیلی سخت بوده آن لحظه‌ که در کنار پیکر پاک فرزندش می‌فهمد علت شهادت، سه گلوله‌ای بوده که به قلب پسرش اصابت کرده. حتما خیلی سخت بوده نگاه کردن به چشمان همسنگر‌ی‌های فرزندش که نمی‌توانستند خبر شهادت را به زبان بیاورند و بگویند او به خاطر ما رفته است . اما با این سختی‌ها مادر شهید همچنان به فرزندش افتخار می‌کند که برای دفاع از وطن و مردم کشورش به جنگ با دشمن رفته و به درجه والای شهادت رسیده است. / روحش جاودان

تمام ذهن مادر، درگیر روایت زندگی فرزند شهیدش است، به خصوص وقتی می‌خواهد از تصمیم فرزندش برای رفتن به جبهه آن هم در هفده سالگی روایت کند، اشک در چشمانش جمع می‌شود، یاد پیکر پاک او بعد از شهادت می‌افتد که نیمی از صورتش به خاطر ترکشی که باعث شهادتش شده بود، از بین رفته بود، به یاد آوردن چهره اش برای مادری که فرزندانش جگر گوشه اش هستند، بسیار سخت است، مادر است دیگر، نمی‌تواند این موضوع را به آسانی روایت کند. / روحش جاودان

‌نمی‌توان تصور کرد چه به مادر گذشته است هنگامی که به او خبر دادند معلوم نیست فرزندت به شهادت رسیده یا اسیر شده یا مفقودالاثر شده است. پنج ماه گذشت تا بالاخره برای مادر خبر آوردند که فرزندت اسیر نیست، جزو لیست مفقودالاثر‌ها هم نیست و و احتمالا به شهادت رسیده است، اما تنها یادگاری که از فرزند شهید به مادر تحویل دادند، چمدان لباس هایش بود. او همیشه آرزو داشت در یکی از عملیات‌های دوران دفاع مقدس شرکت کند و همین طور هم شد و پس از رسیدن به آرزویش به شهادت رسید. / روحش سبز

باید مادر باشی تا بدانی یک عکس چه‌طور می‌تواند همدم روز و شب‌هایت باشد و چطور آغوشت از یک قاب عکس چوبی با حبه حبه حرف‌هایی که دانه دانه از دیده می‌بارد، پر شود. باید مادر باشی تا بدانی چرا باید چایی‌ات همیشه تازه‌دم باشد و عصر‌ها حیاط کوچک خانه‌ات آب‌پاشی شود تا بوی خاک نمناک هوا را پر کند و، اما دل مادر به زیبایی گل رز باران خورده است. آب روشنایی‌اش را از چشم‌های مادر گرفته. حرف‌هایش بوی یاس می‌دهد و مهربانی‌اش تمامی ندارد./یادش مانا