«ملیحه جنگ شد.» ساعت ۸:۰۵ صبح بیست‌وسوم خرداد ۱۴۰۴ همراه بوی پیازداغ با پس زمینه صدای اخبار از نشیمن خانه، چشمم به این پیامک میخکوب شد.

دنیا از زیر آن چادر سفید گل دار دیدن داشت. چیزی به چشم نمی‌آمد جز آن یک دست سجاده و مهر کربلا و گل‌های سرخ کنار تسبیح فیروزه. جهان خلاصه شده بود به قبله‌ای که نوبت اقامه هیچ نمازی نبود.

امروز، ۲۸ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ و مصادف با «روز ملی ازدواج» است؛ مناسبتی که هر سال بهانه‌ای می‌شود برای تجلیل از سنت حسنه تشکیل خانواده. اما نگاهی به آمار‌های رسمی یک دهه اخیر، از جمله در استان خراسان رضوی، حکایت از آن دارد که جشن این روز، اینک بر بستری از نگرانی‌ها و روند‌های کاهشی برپا می‌شود.

۲۵ اردیبهشت روز حکیم فردوسی است و چه نیکوست از منویات رهبر شهیدمان در سال ۱۳۹۰ در باره پاسداشت مقام فردوسی حکیم یاد کنیم که فرمودند: شاهنامه تنها یک اثر حماسی نیست، بلکه کتابی سرشار از حکمت و معارف دینی است.

جنبش‌های زنانه در هر دوره و فرهنگی، ریشه در اقتضائات خاص همان جامعه دارد؛ نه می‌توان آنها را یکسان دانست و نه از الگوی غربی نسخه پیچید.

تجربه و مواجهه با اوضاع زندگی در محیط‌های حاشیه شهر، به‌ویژه برای دختران و زنان، چالش‌های بیشتری به همراه دارد.

چند وقتی است دلم هوای حرم کرده است. هوای آن گنبد طلایی که انگار تمام نور عالم را در خودش جمع کرده و به زمین می‌تاباند.

در اندیشه رهبر شهید انقلاب اسلامی، نقش خانوادگی زن به‌عنوان همسر و مادر اولین و اصلی‌ترین وظایف اوست.

امسال در آستانه روز دختر، خودم را گذاشتم جای مادران میناب و با دیدن دوباره عکس هوایی آرامستان میناب یک دشت لاله خاکستر شده در ذهنم نقش بست.

از آوار مظلومیت مدرسه شجره طیبه، امروز نسلی از دختران روییده‌اند که «مکتب حضرت معصومه (س)» را نه در کتاب‌های تاریخ، که در خیابان‌های شهر و در حمایت از پرچم ایران زندگی می‌کنند.