امروز فضای مجازی به خودیِ خود می‌تواند سربازی پابه‌جفت برای حفظ خاطره رشادت غیرنظامیان به‌ویژه معلمان و دانش‌آموزان فدایی میهن در این جنگ باشد.

بیایید برایتان قصه بانوان خبرنگار مشهد را بگویم که حالا خادمان یک موکب رسانه‌ای هستند تا روایتگر حماسه حضور مردم مشهد در خیابان باشند.

از دیدگاه و نگاه رهبر شهیدمان تفاوتی میان زنان و مردان در جهاد تبیین وجود ندارد و حتی زن‌ها در این زمینه می‌توانند نقش بسیار موثرتری داشته باشند.

یکی از همین شب‌ها که پرچم در دستم بود، نگاهم از جمعیت فراتر رفت و به زنانِ اطرافم گره خورد. چقدر پرچم‌داریِ زنانِ ما متفاوت است!

امروز قلمم در خط مقدم جبهه حماسه ایستاده است تا «پرچمداران رسانه» را معنا کند و تفسیرش را بنگارد.

امروز که تقویم روز‌ها ورق خورد و ما را به اول فروردین ۱۴۰۵ رساند دلم لرزید. عجب تاریخ تلخی است برای ما بدون شما. تاریخ روز‌های نبود مردی که یک ایران به آن افتخار می‌کرد.

یک معلم مشهدی در آخرین روز‌های سال ۱۴٠۴ در قالب یادداشتی برای دانش آموزان از مهم‌ترین درس امسال نوشت.

این روز‌ها روایت خاطرات سال‌های ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ را به چشم می‌بینیم و زندگی می‌کنیم؛ شهادت پشت شهادت ....

در دکترین جنگ‌های کلاسیک، امنیت در گرو حفظ «خط مقدم» بود و زن در ادبیات این دوران، نماد «چشم‌انتظاری در خانه» و محافظت از حریم پشت جبهه تلقی می‌شد. اما در نبرد مدرن، با حذف مرز‌های فیزیکی و نفوذ آتش به عمق استراتژیک شهرها، «خانه» که تاریخی‌ترین ساحتِ زنانگی تلقی می‌شد، خود به قلبِ هدف تبدیل شده است.

در ایام نوجوانی‌ام، شب‌هایی که فردایش به هر دلیلی مدرسه تعطیل بود، باروبُنه را جمع می‌کردم و به خانه مادرجان می‌رفتم.