به گزارش شهرآرانیوز؛ زهره اسدپور اظهار کرد: سیاهچادربافی یکی از اصیلترین صنایعدستی بومی استان است که بافت آن بهطور غالب در میان عشایر رواج داشته و در گذشته به دلیل کاربرد گسترده سیاهچادر در زندگی اقوام کوچنده، این دستبافته از رونق بیشتری برخوردار بوده است.
وی بیان کرد: اکنون سیاهچادربافی تنها در میان برخی طوایف عشایری که بخشی از سال را در کوچ به سر میبرند، رواج دارد.
پژوهشگر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان جنوبی اضافه کرد: این هنر در گذشته در مناطق عشایری شهرستانهای فردوس، درمیان، نهبندان و سربیشه فعال بوده، اما امروز فقط در روستای سیدال شهرستان نهبندان از رونق خوبی برخوردار است و علاقهمندان به مشاهده فرآیند بافت این هنر اصیل میتوانند به این روستا در دهستان میغان بخش مرکزی نهبندان سفر کنند.
وی درباره مواد اولیه این دستبافته تصریح کرد: عمده ماده مورد نیاز برای بافت سیاهچادر، موی بز است و تمامی مراحل پاکیزهسازی، آمادهسازی و ریسندگی آن توسط مردان و زنان بومی انجام میشود و با سفر به روستای سیدال میتوان مردانی را مشاهده کرد که به ریسیدن موی بز مشغولند و زنانی را دید که بافت سیاهچادر را انجام میدهند.
اسدپور ادامه داد: اهالی این روستا در کنار فعالیتهای دامداری و کشاورزی، سایر اوقات بیکاری خود را به بافت سیاهچادر اختصاص میدهند تا ضمن حفظ اصالتهای منطقه، به درآمدی هرچند اندک نیز دست یابند.
پژوهشگر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی خراسان جنوبی عنوان کرد: سیاهچادر، دستبافتهای داری است که از موی بز سیاه تهیه میشود و بافت آن توسط زنان عشایر انجام میگیرد، عشایر در ییلاق و قشلاق، مکانهای معینی برای اقامت دارند و معمولا زندگی و استراحت آنها در زیر این سیاهچادرها انجام میشود.
اسدپور یادآور شد: روستای سیدال نهبندان قطب تولید سیاهچادر در شرق کشور به شمار میرود و سیاهچادرهای تولیدی این روستا علاوه بر عرضه در تمام استانهای کشور، به کشورهای حاشیه خلیج فارس، افغانستان، پاکستان و عراق نیز صادر میشود.
منبع: ایرنا