از بالای پشت‌بام، معصومه کوچولو منتظر پری بود تا با هم از روی بام‌ها به حرم برسند. مادرش گفته بود نرود، اما غوغای شهر او را بی‌قرار کرده بود.

هنگامی که کاروان امام رضا (ع) وارد نیشابور شد، همه بزرگان شهر انتظار داشتند که ایشان مهمان آنها شود. اما امام دستور دادند افسار شتر را رها کنند تا هرجا که می‌خواهد برود. شتر مقابل خانه محقر پیرزنی زانو زد که بعد‌ها به «بانو پسنده» مشهور شد. ماجرا چه بود؟

منور شایسته‌خو، مدیر مکتب نرجس(س) یک جمله تاریخی را یادآوری می‌کند: «اگر زینب(س) نبود، کربلا در کربلا می‌ماند.» بعد می‌رسد به امروز و توضیح می‌دهد که چطور زنان ایران در جنگ رمضان، همان نقش را در خیابان‌ها تکرار کردند. اما قطب‌نمای این حرکت چیست؟

ترکان خاتون با قدرت بی‌حدوحصرش، چنان در امور کشور دخالت کرد که حمله مغول را به ایران کشاند. اما طنز تلخ تاریخ این بود که خودش به اسارت چنگیز درآمد و برای زنده ماندن، با تکه‌های استخوانی که جلویش می‌انداختند، ارتزاق می‌کرد.