مشهد، حالا ۸۰ شب است که شاهد رستاخیزی از جنس زنان است. همان‌طور که ۱۲۰۰ سال پیش شیرزنان نوغان با پای برهنه و چشمان اشک‌آلود، پیکر مطهر امام رضا (ع) را تشیع کردند، زنان مشهدی در این شب‌ها نیز با چادر و پرچم، به استقبال تاریخ می‌روند؛ نه برای سوگ، که برای حماسه.

در هشت سال دفاع مقدس، زنان مشهدی تنها مادران یا همسران چشم‌به‌راه نبودند؛ آنها سربازان خط مقدم جبهه اقتصادی، درمانی و روحیه‌بخشی بودند و در کنج خانه‌ها، برای رزمندگان جبهه می‌ساختند.

۱۷ دی ۱۳۵۶، در حالی که خفقان سیاسی بر کشور سنگینی می‌کرد، زنان محجبه مشهد با قرآن در دست و پلاکارد‌هایی بی‌صدا، خیابان‌های شهر را پیمودند و سکوت سیاسی را شکستند. این قیام، مقدمه‌ای بر انقلاب اسلامی شد.

هنگامی که مشهد درس‌خواندن دختران را نمی‌پذیرفت، فروغ آذرخشی اولین مدرسه دخترانه را در خانه‌اش تأسیس کرد و از آن پاسداری کرد تا چراغ دانش خاموش نشود.