به گزارش شهرآرانیوز؛ بسیاری تصور میکنند امید با واقعیتبینی ناسازگار است؛ یا باید نگران بود یا امیدوار. اما حقیقت پیچیدهتر است. اولین قدم امید، پذیرش سختیهاست. اگر شرایط را سخت ندانیم، نیازی به امید نداریم!
امید یعنی اینکه با وجود درک کامل چالشهای موجود، همزمان باور داشته باشیم که نتایج مثبت و سازندهای ممکن است رخ دهد.
این باور، مانند یک سپر در برابر تمرکز مطلق بر سناریوهای بدبینانه عمل میکند و انرژی ما را برای حرکت رو به جلو حفظ میکند.
در زمانهای بحرانی، والدین اغلب ناخواسته تبدیل به “آینههای” اضطراب میشوند.
فرزندان، به ویژه در سنین پایینتر، توانایی کمی برای پردازش عدم قطعیتهای بزرگ (مانند اخبار جنگ یا بحرانهای اقتصادی) دارند و به طور غریزی، هیجانات والدین را بازتاب میدهند.
بنابراین، مهمترین وظیفه شما در این دوران، نه رفع کامل مشکل، بلکه تنظیم هیجانات خود است.
وقتی شما به جای ترس، آرامش و امید را نمایش میدهید، در واقع دارید یک «بستر امن» برای پردازش احساسات فرزندتان ایجاد میکنید.
زنده نگه داشتن امید در دل فرزند، با نشان دادن ثبات قدم و آرامش خود شما در برابر طوفان، آغاز میشود.
مهم است که بدانیم امید مؤثر، باید واقعبینانه باشد. امید واهی برای حل فوری یک مشکل بزرگ، اغلب به سرخوردگی منجر میشود. در عوض، باید امیدهای خلاقانهتری پرورش دهیم که بر رشد شخصی و روابطمان متمرکز باشند.
جستوجو برای یک فعالیت سازنده، راهی عالی برای دور کردن ذهن از نگرانیهای بیپایان است.
فعالیتهایی که کنترل و تمرکز کامل را به شما بازمیگردانند، بسیار کمککننده هستند:
پیادهروی یا فعالیت بدنی: بیرون رفتن (حتی یک پیادهروی کوتاه)، احساس گیر افتادن را از بین میبرد و تغییر محیط به بهبود حال روحی کمک میکند.
باغبانی یا سرگرمیهای خلاقانه: فرآیند کاشتن، مراقبت کردن و دیدن رشد یک گیاه، یا درگیر شدن کامل با یک سرگرمی مانند نقاشی یا موسیقی، به ما یادآوری میکند که زندگی در جریان است و ما توانایی ایجاد و پرورش داریم.
هنگامی که نگرانی در محیط حاکم است، فعالیتهای مشترک بهترین ابزار برای انتقال آرامش و امید به فرزندان در هر سنی است.
بازیهای نمایشی و ساختن دنیاهای کوچک (مانند ساختن قلعه با پتو) به آنها فضایی امن میدهد تا احساس کنند بر محیط خود کنترل دارند.
در حین بازی، بر نقشهای مثبت تمرکز کنید؛ مثلاً نقش قهرمانانی که در سختیها به یکدیگر کمک میکنند.
برای نوجوانان:
تمرکز باید بر روی کارهایی باشد که به آنها حس استقلال کنترلشده بدهد.
برنامهریزی مشترک برای یک پروژه کوچک (مثل پخت یک غذای پیچیده یا یادگیری یک مهارت آنلاین مشترک) میتواند امید را تقویت کند.
با این کار، به آنها نشان میدهید که علیرغم آشفتگیهای بیرونی، زندگی خانوادگی هنوز دارای ساختار، هدف و لذت است.
هدف نهایی این است که فعالیت، تبدیل به یک لنگرگاه مشترک در برابر طوفانهای خبری شود.
منبع: عصر ایران