نعیمه ترکمن‌نیا، فعال فرهنگی | شهربانو، در دیدگاه‌های جدید برنامه‌ریزی شهری، مشارکت شهروندان از اهمیت بسیاری برخوردار شده است و در طرح‌ها و برنامه‌های شهری سعی می‌شود این امر، یعنی نگاه از پایین به بالا و مشارکت دادن شهروندان به عنوان ذی‌نفعان، اعمال شود. تا قبل از این، فقط نظرات بالادست یعنی مسئولان، برنامه‌ریزان، شهرسازان و ذی‌نفوذان دخالت مستقیم داشت. کم‌کم با حضور بیشتر زنان در جامعه و بستر شهر و عرصه‌های اجتماعی، اقتصادی و ... تفاوت نیاز‌های آنها در فضا‌های شهری و غفلت برنامه‌ریزان در این خصوص دیده شد؛ بنابراین رویکرد‌ها و دیدگاه‌های نوین شهرسازی و برنامه‌ریزی شهری در جهت طراحی فضا‌های شهری مطابق با نیاز‌های زنان سوق پیدا کرد و اعتقاد بر این شکل گرفت که دستیابی به جامعه پایدار، عادلانه و توسعه‌یافته از این مسیر می‌گذرد.
فاطمه وثوقی، دکتری رشته جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دراین‌باره کتابی با عنوان «شهر دوستدار زنان» نوشته که از سوی انتشارات پاپلی در سال ۱۳۹۸ در ۲۲۰ صفحه به چاپ رسیده است. این اثر پس از تعاریف مفاهیم اصلی این موضوع، به مؤلفه‌ها و شاخص‌های شهر دوستدار زنان پرداخته است. مباحث و فصل‌های این کتاب از این قرار است: ۱- کلیات، ۲- زنان، حقوق بشر و شهروندی، ۳- ابعاد مشارکت زنان، ۴- توانمندسازی زنان، ۵- شاخص‌های توسعه جنسیتی و ۶- شهر دوستدار زنان مناسب همه سنین.
بخشی از کتاب:
علی‌رغم وجود صراحت در قانون اساسی و برنامه‌های توسعه جمهوری اسلامی، بستر قانونی لازم برای شهر دوستدار زنان کافی نیست. پیشنهاد می‌شود از طرف وزارت راه و شهرسازی، لایحه شهر دوستدار زنان و خانواده تنظیم و برای تصویب به مجلس شورای اسلامی ارائه شود. به استناد این قانون، آیین‌نامه‌های مربوطه تنظیم و تصویب شود تا برای شهرداری‌ها کشور لازم‌الاجرا باشد.
تغییر در نگرش‌ها و بینش‌های جامعه نسبت به زنان بایستی در همه افراد آن جامعه، ابعاد و ارکان آن ایجاد شود تا مسیر را تغییر دهد. خودباوری و لزوم نگاه به تغییر ابتدا بایستی در خود زنان اتفاق افتد. تغییر نگرش زنان تغییر پایه‌ها و بنیان های تربیت و رفتار ارکان جامعه است. آنان هستند که نسل های آینده را تربیت می‌کنند. تغییر نگرش در سیاست‌گذاران، مسئولین و کلیه آحاد جامعه جز با تغییر نگرش زنان درمورد خود عملا امکان‌ناپذیر است.
این جامعه مردان نیست که ابتدا بایستی زنان را به رسمیت بشناسد. این خود زنان هستند که بایستی خود را به رسمیت بشناسند.
هرچه بیشتر دختران را به فراگیری علوم پایه و تخصصی تشویق و آنها را در زمینه‌های مختلف رفتاری، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، مدیریتی و ... توانمند سازیم.
شهر‌های ما می‌بایست مبتنی بر حفظ کرامت انسانی زنان، با رعایت عدالت جنسیتی در همه زمینه های فرهنگ، ایمنی، امنیت، فضای شهری، فرصت های برابر، اشتغال و... باشند.