اکرم مسعودی| شهرآرانیوز؛ اول ذیالقعدهست، عطر دلانگیز میلاد حضرت معصومه (سلامالله علیها) در فضای جانمان میپیچد؛ روزی که آیینهاش، تصویر دختران نازنینمان را در دل ما روشنتر میکند. روز دختر، فرصتی است تا عمیقتر در قلب دنیایشان غرق شویم، دنیایی که گاه در ازدحام روزمرگی، شاید از درک ظرافتهایش غافل شده باشیم. پدران و مادران عزیز، گویی خداوند، زیباترین لبخندش را در آفرینش دختران به ودیعه گذاشته است؛ و چه زیباست که با "درک دنیای دخترانه"، این لبخند را در آغوش خود، پررنگتر کنیم.
وقتی از حضرت معصومه (س) سخن میگوییم، در واقع از بانویی سخن میرانیم که در اوج جوانی و در اوج غربت، شکوه نجابت، فهم و کرامت را به نمایش گذاشت. او که با وجود دوری از وطن، همچنان نور هدایت را در دل داشت و پیامرسان ولایت بود، چگونه میتواند الگوی ما در مواجهه با دنیای دختران نباشد؟ درک شرایط، فهم دلتنگیها، و حفظ کرامت در روزگار سخت، همان درسهایی است که از مکتب ایشان میآموزیم. دختران ما نیز گاه در کوچه پسکوچههای زندگی، با چالشها و دلتنگیهایی روبهرو میشوند که نیاز به درک و همراهی ما دارد؛ همراهی از جنس همان درک و وفایی که حضرت معصومه (س) به نمایش گذاشتند.
دنیای دخترانه، اقیانوسی است شگرف؛ موجموج از احساسات لطیف، گاه آرام و گاه طوفانی. در اعماق این اقیانوس، رویاهایی شیرین، آرزوهایی دستنیافتنی، و دغدغههایی نهفته است که شاید از نگاه ما والدین، گاه دور از منطق یا بیاهمیت به نظر برسند. دنیای امروز، دنیای آنها، با دنیای ما در ایام جوانیشان فرق دارد. نگاهشان به دوستیها، به آنچه "مد" مینامند، به آرزوهای شغلی، و حتی به مفهوم عشق، مسیری متفاوت را طی میکند. در این میان، وظیفهی ما، نه قضاوت و مقایسه، بلکه "دیدن" و "شنیدن" است. دیدن دنیایی که آنها در آن نفس میکشند، با تمام رنگها و سایههایش؛ و شنیدن حرفهایی که در سکوت نگاهشان نهفته است. گاه حرفی که بر زبان نمیآید، فریاد بلندی است که فقط با حضور قلبی ما شنیده میشود.
ایجاد پلی مستحکم میان دنیای ما و دنیای دخترانمان، نه با دستوردادن و نه با انتظارداشتن، بلکه با عشق و درک کردن ساخته میشود. این پل، با گامهایی ساده بنا میشود:
-وقتی دخترمان صحبت میکند، اجازه دهیم تا آخر حرفش را بزند. تمام حواسمان به او باشد. نه به صفحه گوشی، نه به تلفن زنگخورده، و نه به فکرهای پراکندهی دیگر. بگذاریم احساس کند کلامش، ارزشمند است. گاهی حتی وقتی حرفی نمیزند، همین حضور آرام و پرمهر ما، کافی است تا احساس کند دیده میشود.
-خودمان را جای او بگذاریم. درک کنیم که در سن او، دنیای رنگها، حسها و آرزوها چقدر متفاوت و گاه شکننده است. به جای "چرا اینقدر زود دلت میگیرد؟ "، بگوییم "میفهمم که این اتفاق ناراحتت کرده". اجازه دهیم احساساتش را بروز دهد، نه اینکه سرکوب کند.
-دختران، موجوداتی ظریف، اما پر از توانایی و استعدادند. بگذاریم در چارچوب عشق و راهنمایی ما، بالهایشان را بگشایند. به آنها فرصت تجربه بدهیم، حتی اگر گاهی با شکستهای کوچک همراه باشد. اعتماد به نفس آنها، در همین تجربهها شکوفا میشود.
-فضایی امن و صمیمی بسازیم تا دخترمان بتواند با خیال راحت، هر آنچه در دل دارد، از رؤیاهای بزرگ گرفته تا نگرانیهای کوچک، با ما در میان بگذارد. خودمان نیز از تجربیاتمان، از اشتباهاتمان، و از عشقی که در دل داریم، با او بگوییم. این صداقت، پیوند ما را عمیقتر میکند.
- بهترین درس، عملی است که از ما میبیند. وقتی خودمان در زندگی اهل مقاومت، تلاش، مهربانی و درک هستیم، این ارزشها در وجود دخترمان نیز ریشه میدواند.
-در نهایت، به یاد بیاوریم که دختران ما، نه تنها شکوفههای امید خانواده، بلکه گلهای سرسبد جامعهی فردای ما هستند. با درک دنیای دخترانه، با عشق ورزیدن به ظرافتهای وجودشان، و با هدایتشان در مسیر شکوفایی، نه تنها به وظیفهی خود عمل کردهایم، بلکه در ساختن فردایی روشنتر، سهیم شدهایم. روز دختر، روز تکریم این وجودهای نورانی است؛ روزی برای ادای دینی کوچک به کسانی که حضورشان، هستی ما را سرشار از عشق و معنا میکند. بیایید با لبخندی، و آغوشی از جنس مهر، دنیای دخترانه را دریابیم و به آنها کمک کنیم تا در پناه عشق ما، به زیباترین شکوفههای زندگی تبدیل شوند.