به گزارش شهرآرانیوز؛ یادش بخیر؛ حیاط‌های باصفا، حوض‌های فیروزه‌ای، سماور‌های همیشه جوشان و فرش‌هایی که دورتادور پهن می‌شد. حالا، اما سبک زندگی عوض شده و خانه‌های حیاط‌دار جایشان را به آپارتمان‌های نقلی و دیوار‌های مشترک داده‌اند.
با این حال، چراغ پرنور «روضههای خانگی» هیچ‌گاه نباید در هیاهوی زندگی شهری خاموش شود. این مجالس کوچک، شاهراه ورود برکت، گره‌گشایی و آرامش به زندگی ما هستند. اما سوال مهم این است که چطور می‌توانیم در این چاردیواری‌های مدرن بساط دلدادگی را برپا کنیم، بی‌آنکه آرامش همسایه‌ها و اهل خانه خط بخورد.
قبل از هر نکته باید یادآوری کنیم که چرا اصرار داریم روضه خانگی را حفظ کنیم. روضههای خانگی در مقایسه با مجالس بزرگ، صمیمیت بی‌نظیری دارند و برکات فراوانی به همراه می‌آورند.
اشک ریختن و توسل در محیط خانه، انرژی‌های منفی را شسته و آرامش عمیقی به در و دیوار خانه می‌بخشد.
کودکانی که در خانه خودشان چشمشان به پرچم مشکی و استکان‌های چای روضه می‌افتد، عشق به اهل‌بیت (ع) در تار و پود وجودشان ریشه می‌دواند.
روضه بهانه‌ای لطیف برای دور هم جمع شدن، باخبر شدن از حال یکدیگر و رفع کدورت‌هاست.
برای اینکه مجلسی پربرکت داشته باشید و همزمان حق‌الناس و حقوق همسایگان را به بهترین شکل رعایت کنید، در نظر گرفتن چند قانون ساده، اما طلایی بسیار راهگشا خواهد بود.
مهم‌ترین چالش در آپارتمان، انتقال صداست. برای یک جمع ۱۰ الی ۲۰ نفره در سالن پذیرایی، واقعاً نیازی به سیستم‌های صوتی قوی، اکو و بلندگو نیست. از سخنران و مداح بخواهید با صدای طبیعی (اصطلاحاً صدای لخت) یا نهایتاً با یک میکروفون یقه‌ای بسیار ضعیف برنامه را اجرا کنند. سوز و گداز روضه به بلند بودن صدا نیست، به خلوص آن است.
مختصر و مفید بودن، رمز ماندگاری روضههای آپارتمانی است. کل مراسم از شروع قرائت قرآن یا زیارت عاشورا تا پایان روضه و پذیرایی را در حدود یک ساعت تا یک ساعت و نیم جمع‌بندی کنید. بهترین زمان برای برگزاری روضه در آپارتمان، عصر‌های روز تعطیل یا ساعات اولیه شب (قبل از ساعت ۹ شب) است تا مزاحم زمان استراحت همسایگان نشود.
یکی از زیباترین کار‌های قبل از روضه، تعامل با همسایه‌هاست. چند روز قبل، با خوش‌رویی به مدیر ساختمان یا همسایه‌های دیوار به دیوار اطلاع دهید. اگر امکانش هست با یک کارت دعوت دست‌نویس یا پیامکی محبت‌آمیز آنها را هم دعوت کنید. اگر نتوانستند شرکت کنند، حتماً بعد از مراسم، اولین سینی چای یا ظرف نذری را با یک لبخند و عذرخواهی بابت رفت‌وآمد‌ها برای آنها ببرید. این کار دل‌ها را نرم و همراه می‌کند.
روضه خانگی نباید تبدیل به مهمانی‌های پرخرج و خسته‌کننده شود، چرا که هم اهل خانه (به ویژه خانم خانه) را خسته می‌کند و هم استمرار آن را غیرممکن می‌سازد. یک چای خوش‌رنگ، چند عدد خرما، قند یا یک شیرینی ساده کافی است و این سادگی، روح روضه را صمیمی‌تر می‌کند.
برای اینکه فضای بیشتری داشته باشید، مبلمان اضافه را موقتاً به اتاق خواب منتقل کنید و دورتادور پذیرایی پشتی و کوسن بچینید. فرش کردن کامل خانه حس صمیمیت را بالا می‌برد. همچنین سعی کنید محل نشستن مداح یا سخنران، چسبیده به دیوار مشترک با همسایه نباشد تا صدای کمتری منتقل شود.
دویدن و پریدن بچه‌ها در آپارتمان، باعث انتقال صدای کوبه‌ای به طبقه پایین می‌شود. یک اتاق یا گوشه‌ای از خانه را به بچه‌ها اختصاص دهید و چند دفتر نقاشی، مداد رنگی، یا اسباب‌بازی‌های بی‌صدا (مثل پازل یا خمیر بازی) آنجا بگذارید. سپس یک نفر از جوان‌تر‌ها را مسئول سرگرم کردن آنها کنید تا هم به بچه‌ها خوش بگذرد و هم سکوت مجلس و آرامش همسایه پایینی حفظ شود.
برگزاری روضه در آپارتمان‌های امروزی هنری است که ترکیب عشق به اهل‌بیت و احترام به حقوق دیگران را می‌طلبد. نیازی نیست منتظر خانه‌ای بزرگ یا شرایطی ایده‌آل باشید. با یک پرچم کوچک «یا حسین» بر دیوار پذیرایی، چند استکان چای و رعایت همین نکات ساده، می‌توانید آپارتمان نقلی خود را به قطعه‌ای از بهشت و پناهگاهی برای آرامش خانواده تبدیل کنید.
منبع: فارس
