به گزارش شهرآرانیوز؛ بیست و پنج روز تا آغاز بازی‌های آسیایی ناگویا باقی مانده و دوومیدانی ایران آخرین مراحل آماده‌سازی خود را برای حضور در این میدان بزرگ پشت سر می‌گذارد. جایی که دختران دوومیدانی با نشانه‌هایی از پیشرفت و رکورد‌های تازه به استقبال رقابت‌ها می‌روند. شکسته شدن دو رکورد ملی توسط زهرا زارعی، عملکرد خوب ریحانه مبینی و بهبود رکورد‌های فاطمه محیطی‌زاده امید‌ها را برای مدال‌آوری افزایش داده، اما یک سؤال همچنان باقی است؛ آیا این پیشرفت‌ها برای رسیدن به سکوی ناگویا کافی خواهد بود؟
اخیرا اردوی بلاروس برای تیم ملی دوومیدانی بیشتر با هدف تمرین، ارزیابی و محک زدن ملی‌پوشان پیش از بازی‌های آسیایی برگزار شد، اما عملکرد دختران ایران در این مسابقات نشان داد این اردو می‌تواند فراتر از یک برنامه تدارکاتی معمولی باشد.
زهرا زارعی مهم‌ترین چهره این جمع بود. او در ۴۰۰ متر با ثبت زمان ۵۱.۰۵ ثانیه رکورد ایران را ارتقا داد؛ رکوردی که پیش از این نیز متعلق به خودش بود. زارعی سپس در ۲۰۰ متر زمان ۲۳.۰۰ ثانیه را ثبت کرد و رکورد ملی این ماده را نیز شکست. او پیش از این در اردیبهشت رکورد ۴۰۰ متر ایران را پس از ۱۴ سال از مریم طوسی گرفته بود و حالا در فاصله کوتاهی دوباره رکورد خود را بهبود بخشیده است.
این روند برای دوومیدانی زنان ایران اتفاق مهمی است؛ چرا که زارعی حالا نه فقط یک رکورددار ملی بلکه یکی از معدود چهره‌هایی است که می‌توان درباره شانس مدال او در ناگویا با جدیت صحبت کرد.
در کنار زارعی ریحانه مبینی نیز در پرش طول عملکرد قابل توجهی داشت و با پرشی حدود ۶.۴۳ متر در جمع مدعیان این ماده قرار گرفت. او پیش از این نیز در مسابقات جایزه بزرگ بندرترکمن با ثبت ۶.۳۵ متر قهرمان شده بود.
فاطمه محیطی‌زاده نیز دیگر امید دوومیدانی زنان ایران است. ورزشکاری که در هفتگانه تجربه موفقی در رقابت‌های بین‌المللی دارد. او در بلاروس رکورد شخصی خود را در ۱۰۰ متر مانع بهبود بخشید و در پرش ارتفاع نیز به رکورد ۱.۷۰ متر رسید.
دوومیدانی رشته‌ای است که فاصله میان رکورد شخصی یک ورزشکار و سکوی آسیایی را نمی‌توان تنها با چند مسابقه تدارکاتی سنجید. در ناگویا ملی‌پوشان ایران با ورزشکارانی روبه‌رو خواهند شد که در سطح اول آسیا و جهان رقابت می‌کنند و کوچک‌ترین افت یا اختلاف در رکورد می‌تواند به معنای از دست رفتن مدال باشد.
گزارش‌های اخیر درباره وضعیت دوومیدانی ایران نیز نشان می‌دهد که در بسیاری از مواد فاصله رکورد‌های ملی‌پوشان با سه نفر برتر آسیا همچنان قابل توجه است. همین مسئله باعث شده امید به مدال در کنار خوش‌بینی با احتیاط همراه باشد.
اما شرایط در بخش زنان کمی متفاوت به نظر می‌رسد. زارعی در فاصله چند ماه دو بار رکورد ملی ۴۰۰ متر را جابه‌جا کرده و رکورد ۲۰۰ متر را نیز شکسته است. مبینی در پرش طول روند رو به رشدی داشته و محیطی‌زاده نیز در هفتگانه همچنان یکی از گزینه‌های اصلی ایران برای رقابت در سطح آسیاست.
طبق برنامه اعلام‌شده ملی‌پوشان دوومیدانی ایران در روز‌های پایانی شهریور راهی ژاپن خواهند شد و تا آغاز رقابت‌ها فرصت چندانی باقی نمانده است. اردوی تدارکاتی ناگویا نیز از مدتی قبل آغاز شده و فدراسیون جمعی از ورزشکاران منتخب را برای رسیدن به ترکیب نهایی زیر نظر دارد.
در چنین شرایطی دیگر فرصت آزمون و خطای بزرگ وجود ندارد. هر رکوردی که در تمرین و مسابقه ثبت می‌شود باید یک سؤال را پاسخ دهد که آیا این ورزشکار به سطحی رسیده که بتواند در ناگویا برای مدال بجنگد؟
بدون تردید بررسی عملکرد ملی‌پوشان در اردوی بلاروس یک پیام دوگانه برای دوومیدانی زنان ایران داشت امید ایجاد شد، اما خیال مدال هنوز راحت نیست. رکوردشکنی‌های زارعی، پرش‌های مبینی و پیشرفت محیطی‌زاده نشان می‌دهد که حداقل بخشی از تیم در مسیر رشد قرار گرفته است. از طرف دیگر فاصله با سطح مدال آسیا هنوز باید با اعداد و رکورد‌های بهتر سنجیده شود. حالا تنها ۲۵ روز باقی مانده است تا این نشانه‌های امیدوارکننده در میدان ناگویا به یک نتیجه واقعی و شاید یک مدال برای دوومیدانی زنان ایران تبدیل شود.
منبع: مهر