به گزارش شهرآرانیوز؛ ازیک‌طرف می‌گوییم نگاه نکن، از طرف دیگر لباسی می‌پوشیم که نگاه را دعوت می‌کند! پوشش دیروز تا امروز را ببینید؛ به کدام سمت در حرکتیم؟
انتظار داریم جامعه به ما احترام بگذارد، اما خودمان اولین کسانی هستیم که حریم ظاهری‌مان را کم‌رنگ می‌کنیم.
بدون شک، جامعه امروز ما دستخوش تغییرات گسترده‌ای در سبک زندگی و الگو‌های رفتاری شده است. یکی از آشکارترین این تغییرات، تحول در نوع پوشش و رعایت حریم‌های شرعی و عرفی در میان اقشار مختلف جامعه است. این تغییرات که در سال‌های اخیر شتاب بیشتری گرفته، نه‌تنها نمودی بصری در فضای شهری دارد، بلکه به‌عنوان یک پدیده اجتماعی، نیازمند واکاوی و تأمل است.
شاید بتوان گفت مرز‌های پوشش در فضا‌های عمومی، به‌تدریج در حال جابه‌جایی است. آنچه که تا چند سال پیش به‌عنوان پوشش حداقلی یا نامتعارف شناخته می‌شد، امروز در برخی موارد به الگویی رایج تبدیل شده است. از کوتاه‌شدن شلوارها، دامن‌ها و آستین‌ها گرفته تا تغییر در نوع پوشش آقایان، همگی نشان از یک جریان تدریجی، اما گسترده دارد که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن گذشت.
پرسش اساسی اینجاست که این تغییرات چه تأثیری بر نهاد مقدس خانواده خواهد گذاشت؟ خانواده به‌عنوان اولین و بنیادی‌ترین رکن جامعه، بر پایه احترام، اعتماد و تعهد متقابل بنا شده است. آیا تضعیف حریم‌های ظاهری در سطح جامعه، نمی‌تواند به‌تدریج به تضعیف حریم‌های عاطفی و اخلاقی درون خانواده منجر شود؟
وقتی پوشش که جلوه‌ای از حیا و شخصیت فردی است، دستخوش تغییر شود، گویی خط‌قرمز‌های فرهنگی کم‌رنگ‌تر می‌شوند. این مسئله می‌تواند به‌مرورزمان، نگاه‌ها را در جامعه سطحی‌تر کرده و از عمق روابط انسانی و خانوادگی کم کند. گاهی این پوشش‌ها، فارغ از جنبه شرعی، بازتابی از یک نگاه مصرف‌گرایانه و ابزاری به انسان است که با کرامت انسانی و جایگاه والای زن و مرد در فرهنگ اسلامی ما همخوانی چندانی ندارد.
این تغییرات، قطعاً یک‌شبه رخ نداده است. عوامل متعددی نظیر هجوم بی‌وقفه محتوای مجازی، تغییر ذائقه‌ها، کم‌توجهی به آموزش‌های غیرمستقیم فرهنگی، و گاهی نیز کم‌رنگ‌شدن نقش خانواده‌ها در تبیین مبانی پوشش، دست‌به‌دست هم داده تا این فضا شکل بگیرد.
به نظر می‌رسد جامعه امروز بیش از آنکه به سخت‌افزار (قوانین و نظارت‌های بیرونی) نیاز داشته باشد، به بازنگری نرم‌افزاری احتیاج دارد؛ بازنگری در نگرش‌ها، باور‌های عمیق و الگو‌های تربیتی. چراکه حجاب، ریشه در لایه‌های فکری و عاطفی افراد دارد؛ اگر بانویی ازته‌دل باور داشته باشد که حجاب برای حفظ کرامت و شخصیت اوست، خودش نگهدار آن خواهد بود، اما اگر تنها به‌خاطر قانون یا فشار بیرونی پوشش داشته باشد، به‌محض کم‌رنگ شدن نظارت‌ها، آن را کنار می‌گذارد. تجربه نشان داده که تغییر پایدار در رفتار اجتماعی، وقتی از درون باور‌ها نشئت بگیرد، ماندگارتر از وقتی است که صرفاً با ابزار‌های بیرونی تحمیل شود.
جامعه ما به‌مثابه یک پیکره واحد است و خانواده‌ها، سلول‌های حیاتی آن. هرگونه سستی در پوشش، شاید در نگاه اول یک مسئله فردی به نظر آید، اما به‌تدریج به بافت اجتماعی نفوذ کرده و آرامش و اعتماد را که سرمایه اصلی یک خانواده است، به مخاطره می‌اندازد. نباید فراموش کرد که حفظ حدود الهی و عرف جامعه، در نهایت به نفع خود خانواده‌ها و تحکیم بنیان‌های عاطفی آنهاست.
با نگاهی مشفقانه و همراهی همگانی، جامعه‌ای بانشاط، متعهد و صمیمی برای نسل امروزوفردا بسازیم.
منبع: فارس
