مادر با یادآوری خاطرات فرزند شهیدش، علاقه‌مندی او به جبهه و دفاع از مردم کشورش مقابل دشمن را از فعالیت‌های فرزندش در مسجد محله و پیوستن او به پایگاه بسیج مسجد محله شان می‌داند، مکانی که سرآغازی برای مرحله جدیدی از زندگی فرزند شهید مادر محسوب می‌شد، اما مادر می‌دانست که فرزندش حتی با یک بار زخمی شدن در جبهه نیز از دفاع از مردم کشورش عقب نمی‌کشد تا جایی که به درجه رفیع شهادت نائل می‌شود.

مادر از علاقه فرزندش به حضور مستمر در مسجد جهت اقامه نماز و انجام کار‌هایی برای کمک به متولیان مسجد محله سخن می‌گفت و این موضوع را عامل مهم حضور فرزندش در بسیج و بعد‌ها اعزام به جبهه می‌دانست، او خوب می‌دانست فرزندش راهی را انتخاب کرده بود که صلاح مردم کشورش بود و در این مسیر به درجه شهادت نائل شد.

مادر از احترامی که فرزند شهیدش نسبت به او و پدرش می‌گذاشت سخن می‌گفت، زیرا فرزندش هر زمان قرار بود به جبهه برود، از خواهرانش می‌خواست مراقب پدر و مادر باشند. مادر هر زمان که دلتنگ دوری از فرزند شهیدش می‌شود با خود می‌گوید: او دوست داشت برای دفاع از مردم کشور و خاک وطن خود به جبهه برود و به آرزویش که شهادت بود نیز نائل شد.

مادر دلتنگ دوری از فرزند شهیدش است، اما همین که می‌داند او راه درست را برای زندگی‌اش انتخاب کرد، به انتخاب او احترام می‌گذارد. فرزندش فقط یک بار به مرخصی آمد و بعد از بازگشتش به جبهه، خبر شهادت او را به مادر اطلاع دادند. / روحش جاودان

مادر وقتی خاطرات فرزند شهیدش را در ذهن خود مرور می‌کند، او را امانتی از جانب پروردگار می‌داند و همین موضوع برایش علتی شد تا به فرزندش اجازه دهد به جبهه برود، زیرا معتقد بود پروردگار هر طور که صلاح بداند از فرزندش حفاظت می‌کند، حتی وقتی خبر شهادت را برای مادر آوردند، او بازهم به فرزندش می‌بالید که برای دفاع از وطن و مردم کشورش به جبهه رفته بود.

مادر می‌دانست که فرزند شهیدش به خاطر علاقه‌ای که دفاع از وطن داشت به جبهه رفته بود، اما نمی‌دانست او، چون سنش برای رفتن به جبهه کم بود با شناسنامه برادر بزرگ‌ترش به جبهه رفت، مادر این موضوع را چند ماه بعد متوجه شد، اما نتوانست از فرزندش توضیح بخواهد، چون چهار ماه پس از حضور فرزندش در جبهه، خبر شهادت او را به مادر اطلاع دادند. / روحش جاودان

وقتی مادر شهید خاطراتش را مرور می‌کند به علاقمندی فرزندش می‌رسد، آنجایی که فرزندش به خاطر سن کم تصمیم گرفت با پدرش به ثبت احوال برود و سن خود را شناسامه دو سال بالاتر ببرد تا بتواند به جبهه برود، او سه سال پس از رفتن به جبهه به درجه والای شهادت رسید، اما ۱۰ سال مفقود بود و پس از این مدت، مادر از طریق همرزمانش متوجه شهادت فرزندش شد/ روحش جاودان

مادر شهید سن دقیق فرزندش در هنگام شهادت را هنوز با گذشت سال‌ها می‌دانست، او یادش است که فرزندش در پانزده سالگی به جبهه رفت و در هفده سالگی اش به شهادت رسید. مادر شهید، جبهه رفتن فرزندش و دفاع از مردم کشور مقابل دشمن را تکلیف اسلام می‌دانست و همین علت باعث شده بود اجازه دهد فرزندش به جبهه برود/ روحش جاودان

مادر است دیگر، دلتنگ دوری از فرزند شهیدش است، او از علاقه فرزندش به دفاع از کشور در مقابل دشمن می‌گوید که همین علاقه باعث شد فرزندش در پانزده سالگی به جبهه برود، مادر قبل از شهادت، خواب نحوه شهادت فرزندش را دیده بود، به گفته او، فرزندش بار دومی که به جبهه رفت در جزیره مجنون به شهادت رسید/ روحش جاودان

مادر شهید وقتی داستان شهادت فرزندش را از زبان آزاده‌هایی که همرزم او بودند روایت می‌کند، فرزندش را غواص خط شکنی معرفی می‌کند که در عملیات کربلایی ۴ شرکت کرده بود، پیکر او پس از شهادت حدود ۱۵ سال پیدا نشد تا اینکه در سال ۱۳۷۶ پیکر فرزندش شهیدش به کشور باز می‌گردد و مادر و پدر او برای آخرین وداع به معراج می‌روند. / روحش جاودان