به گزارش شهرآرانیوز، کارکنان حوزه سلامت، قلب تپنده نظام سلامت هر کشور هستند و بخش عمده این نیرو‌ها را زنان تشکیل می‌دهند؛ به‌طوری‌که حدود ۷۰ درصد کارکنان سلامت زن هستند. در شرایطی که تقاضا برای نیروی کار سلامت در جهان رو به افزایش است، پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰ حدود ۴۰ میلیون فرصت شغلی جدید در بخش سلامت و خدمات اجتماعی ایجاد شود. اما بسیاری از کشور‌های کم‌درآمد و متوسط برای دستیابی به پوشش سلامت همگانی با کمبود حدود ۱۸ میلیون نیروی متخصص مواجه خواهند بود.
سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۱۹ برای پاسخ به این نیاز، یک برنامه راهبردی پنج‌ساله با اهداف «سه‌میلیاردی» ارائه کرد: افزایش پوشش سلامت برای یک میلیارد نفر، محافظت بیشتر از یک میلیارد نفر در شرایط اضطراری و ارتقای سلامت و رفاه یک میلیارد نفر دیگر. تحقق این اهداف بدون دسترسی به نیروی کار ماهر، پرانرژی و توانمند امکان‌پذیر نیست. این فاصله میان عرضه و تقاضا هم‌زمان فرصتی برای ایجاد تحول در رفع نابرابری‌های جنسیتی در حوزه سلامت نیز به همراه دارد.
گزارشی که با همکاری سازمان جهانی بهداشت و «ائتلاف زنان در سلامت جهانی» تهیه شده است، نشان می‌دهد زنان در این حوزه غالباً در مشاغل کم‌درآمدتر، با جایگاه پایین‌تر و حتی بدون دریافت دستمزد متمرکز شده‌اند و با فشار‌های اجتماعی و شغلی گسترده روبه‌رو هستند. مقاله «کارکنان حوزه سلامت؛ بررسی ۱۴۰ کشور» نیز با تحلیل داده‌های جهانی، تصویر روشنی از مشارکت زنان، نابرابری شغلی و شکاف درآمدی ارائه می‌دهد.
در حال حاضر ۲۴ میلیون نفر از مجموع ۲۸٫۵ میلیون پرستار و ماما در جهان زن هستند، اما در مقابل، بخش قابل‌توجهی از پزشکان عمومی، متخصصان و مدیران ارشد حوزه سلامت را مردان تشکیل می‌دهند. هرچند سهم زنان در مشاغل پردرآمد رو به افزایش است، اما این روند کند بوده و نمی‌توان آن را قطعی و پایدار دانست.
ادامه این نابرابری‌ها تنها مانع پیشرفت فردی زنان نیست؛ بلکه نظام سلامت را از استعداد، تجربه و قدرت تصمیم‌سازی آنان محروم می‌کند. از سوی دیگر، شکاف درآمدی میان زنان و مردان در حوزه سلامت به‌طور متوسط ۲۸ درصد است؛ شکافی که در طول سال‌ها گسترش یافته و می‌تواند به فقر زنان در سال‌های بعد از بازنشستگی منجر شود. این در حالی است که افزایش مشارکت اقتصادی زنان می‌تواند حدود ۱۶۰ میلیارد دلار به تولید ناخالص جهان اضافه کند.
نظام‌های سلامت زمانی قوی‌تر می‌شوند که زنانی که بیشترین نقش را در ارائه خدمات دارند، صدایی مؤثر در طراحی، تصمیم‌گیری و مدیریت نیز داشته باشند.
