به گزارش شهرآرانیوز؛ در تقویم رسمی ایالات متحده آمریکا، روز ۲۶ نوامبر به‌عنوان «روز ملی بزرگداشت میراث بومیان آمریکا» نام‌گذاری شده است. همچنین با روی کار آمدن جو بایدن، رئیس‌جمهور این کشور، روز‌های ۱۱ اکتبر و ۸ سپتامبر به‌ترتیب «روز مردم بومی آمریکا» و «روز پرداخت حقوق برابر به زنان بومی» نام گرفته‌اند. همه این مناسبت‌ها در ظاهر نشانه توجه به اقلیت‌های بومی‌اند، اما در واقع ریشه در مسئله‌ای عمیق‌تر دارند: فقر پایدار و نابرابری ساختاری که قرن‌هاست گریبان این مردم، به‌ویژه زنان بومی را، گرفته است.
با وجود شعار‌های برابری در آمریکا، شکاف درآمدی میان زنان و مردان همچنان پابرجاست. زنان آمریکایی به‌طور میانگین ۱۸ درصد کمتر از مردان دستمزد می‌گیرند؛ اما این فاصله هرچه به سمت اقلیت‌های نژادی می‌رویم، عمیق‌تر می‌شود. بومیان آمریکا که روزی تنها ساکنان این سرزمین بودند، اکنون کمتر از دو درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند، و زنان بومی آمریکایی، در مقایسه با مردان و زنان سفیدپوست، درآمد بسیار پایین‌تری دارند.
به‌طور متوسط، دستمزد زنان بومی آمریکا ۴۰ درصد کمتر از مردان سفیدپوست و ۲۴ درصد کمتر از زنان سفیدپوست است. به زبان ساده، اگر مردی سفیدپوست برای کاری یک دلار دریافت کند، زن سفیدپوست برای همان کار ۷۹ سنت و زن بومی تنها ۶۰ سنت دریافت می‌کند.
افزایش سطح تحصیلات نیز نتوانسته این نابرابری را کاهش دهد. زنان بومی با وجود گرایش روزافزون به تحصیلات عالی و اشتغال در جایگاه‌های تخصصی، همچنان دستمزدی پایین‌تر دریافت می‌کنند. برای نمونه، میانگین درآمد سالانه یک زن بومی دارای مدرک کارشناسی حدود ۴۳ هزار و ۹۱۶ دلار است؛ رقمی که تقریباً برابر با درآمد سالانه مرد سفیدپوستی با مدرک دیپلم دبیرستان است.
به‌بیان دیگر، اگر شکاف درآمدی را در مقیاس کلان در نظر بگیریم، هر زن بومی آمریکایی در طول عمر کاری خود حدود یک میلیون دلار کمتر از یک مرد سفیدپوست درآمد دارد. (این رقم برای زنان سفیدپوست حدود ۵۰۰ هزار دلار است.).
اما شکاف درآمدی تنها بخشی از واقعیت تلخ زندگی زنان بومی است. تاریخ طولانی سرکوب، تبعید و نسل‌کشی، اثرات عمیقی بر وضعیت اجتماعی و اقتصادی این مردم بر جای گذاشته است. نرخ فقر، بیکاری و مشکلات جسمی و روانی در میان بومیان آمریکا به‌مراتب بالاتر از دیگر گروه‌های جمعیتی است، و زنان و دختران بومی بیش از دیگران در معرض خشونت، فقر و بی‌پناهی قرار دارند.
هرچند در سال‌های اخیر برخی از جوامع بومی با تکیه بر طرح‌های نوآورانه اقتصادی توانسته‌اند بخشی از آسیب‌ها را جبران کنند، اما همه‌گیری ویروس کرونا بار دیگر نابرابری‌های عمیق را آشکار کرد. کرونا بیش از همه به معیشت زنان رنگین‌پوست، از جمله زنان بومی، آسیب زد و امنیت اقتصادی بسیاری از خانواده‌ها را از میان برد.
اگر سیاست‌گذاران آمریکایی به موانعی، چون تبعیض شغلی، دستمزد‌های نابرابر و نبود حمایت از نیروی کار زن توجه نکنند، بخش بزرگی از سرمایه انسانی و نیروی کار این کشور از دست خواهد رفت؛ خسارتی که نه‌تنها اقتصادی، بلکه اخلاقی و تاریخی است.