ریحانه بنازاده| شهرآرانیوز، بوی چرم، چوب و چسب در فضای کارگاه پیچیده است. قفسه‌ها پر از کیف‌های زنانه‌ای است که هرکدام شکل و هویتی متفاوت دارند. چند بانوی دیگر نیز مشغول کارند. اینجا کارگاه کوچک مرضیه تجویدی است؛ بانوی کارآفرینی که مسیرش را با ایده‌ای ساده و پشتکاری جدی آغاز کرده است.
خودش را این‌گونه معرفی می‌کند: «لیسانس روان‌شناسی دارم و مدیرعامل شرکت نگارپوشان رضوان با نام برند لورسان هستم.»
فعالیتش را از سال ۱۴۰۰ آغاز کرده و عضو پارک علم و فناوری خراسان رضوی است.
در حالی که روکش پلاستیکی قفسه‌ها را کنار می‌زند، نقش و نگار کیف‌ها چشم را خیره می‌کند؛ انگار رنگ‌ها جان تازه‌ای روی چرم و چوب گرفته‌اند. درباره ایده شروع کار می‌گوید: «یکی از دوستان خانوادگی‌مان کارگاه چوب داشت و همیشه کار‌های هنری زیبایی تولید می‌کرد. هر بار که آنجا می‌رفتم، ذوق‌زده می‌شدم. همان‌جا بود که به این فکر افتادم کاری مخصوص اضافه کردن هویت ایرانی به استایل بانوان انجام بدهم.»
او در همان سال، کار را با کمک همسر و دخترش آغاز می‌کند و امروز حدود ۲۰ نفر به‌طور مستقیم و غیرمستقیم با او همکاری دارند.
نور خورشید از پنجره کوچک زیرزمین عبور کرده و روی ابزار‌ها افتاده است. تجویدی درباره تولید کیف‌ها می‌گوید: «دوره‌های نگارگری و چوب را در فنی‌وحرفه‌ای گذرانده بودم و مدرک صنایع‌دستی داشتم. ترکیب چوب و چرم با نقش‌های نگارگری باعث شد در تولید کیف مسیر متفاوتی داشته باشیم.»
همین خلاقیت باعث می‌شود در نخستین سال فعالیت، مقام دوم کشوری جشنواره مد و لباس فجر را در بخش کیف به دست بیاورد و در برج میلاد از او تقدیر شود.
اولین فروش‌ها از طریق اینستاگرام و با کمک دوستان و آشنایان انجام می‌شود. خودش می‌گوید: «کار‌های اولیه کیفیت متوسطی داشتند، اما متفاوت بودند و همین باعث فروش شد.»
با توسعه کار، محصولات این برند به گالری‌ها و مزون‌های شهر‌های مختلف راه پیدا می‌کند و اکنون در مراکز صنایع‌دستی اصفهان و شیراز نیز مشتریان ثابتی دارد.
صدای چرخ خیاطی فضا را پر کرده است. تجویدی درباره مواد اولیه توضیح می‌دهد: «چوب‌ها MDF نیستند؛ از راش، روس و چوب طبیعی استفاده می‌کنیم. چرم‌ها کاملاً طبیعی‌اند و نگارگری با رنگ‌های اکریلیک انجام می‌شود.»
او تأکید می‌کند انتخاب طرح‌های اصیل ایرانی، مهم‌ترین بخش کارشان است؛ طرح‌هایی که ماندگاری بصری و هویتی دارند.
یکی از دغدغه‌های اصلی این کارآفرین، تأمین مواد اولیه است: «یراق‌آلات وارداتی‌اند و به قیمت دلار وابسته. رنگ چرم هم وارداتی است و هر ماه قیمت‌ها تغییر می‌کند. ما نمی‌توانیم مدام قیمت نهایی را بالا ببریم و ناچار با سود کمتر کار می‌کنیم.»
با وجود ثبت در حوزه صنایع‌دستی، تجویدی از نبود حمایت گلایه دارد: «برای نمایشگاه‌ها باید خودم هزینه غرفه را بدهم، در حالی که در بعضی استان‌ها هنرمندان با حمایت اداره‌ها شرکت می‌کنند.»
در مقابل، از حمایت‌های پارک علم و فناوری رضایت دارد و آن را پشتوانه‌ای جدی برای ادامه مسیر می‌داند.
او معتقد است هنر اصیل ایرانی باید در زندگی روزمره مردم دیده شود: «چه بهتر که سازمان‌ها به‌جای هدایای وارداتی، محصولات هنرمندان ایرانی را برای هدیه انتخاب کنند. این هم حمایت است، هم فرهنگ‌سازی.»
علاوه بر کیف‌های زنانه، تولید پک‌های هدیه مردانه نیز در دستور کار قرار گرفته است. تجویدی می‌گوید: «تقریباً هر ماه یک یا دو طرح جدید اضافه می‌کنیم و به‌زودی امکان شخصی‌سازی با حک نام یا تاریخ هم فراهم می‌شود.»
او درباره تبلیغات می‌گوید: «هزینه تبلیغات بلاگر‌ها بسیار بالاست و از توان ما خارج است. سعی کرده‌ایم با کیفیت بالا و رضایت مشتری، تبلیغ دهان‌به‌دهان ایجاد کنیم.»
محصولات این برند به کشور‌هایی مثل عمان و استرالیا ارسال شده، اما تجویدی از پیچیدگی مسیر صادرات گلایه دارد: «تولیدکننده به‌تنهایی نمی‌تواند صادرات را پیش ببرد؛ این مسیر نیاز به حمایت و راهبری دارد.»
او تجربه‌اش را این‌گونه جمع‌بندی می‌کند: «سال‌ها منتظر فرصت مناسب بودم. همه‌چیز از جایی شروع شد که تصمیم گرفتم منتظر نمانم و اقدام کنم.»
زهرا عربی که پشت چرخ خیاطی نشسته، می‌گوید: «کار چرم و چوب سخت است، اما وقتی نتیجه کارت دیده می‌شود، لذت‌بخش است.»
فهیمه حقیقت، یکی دیگر از کارکنان، هم تأکید می‌کند: «با وجود سختی کار، حس خوبی دارد که بخشی از یک کار هنری باشی.»