به گزارش شهرآرانیوز؛ مجتبی حورایی با تاکید بر نقش مادر در شرایط دوری پدر از خانواده، اظهار کرد: در چنین شرایطی مادر باید همزمان نقش پدر و مادر را برای فرزندان ایفا کند. مادر باید نقش خود را به صورت تمام و کمال ایفا کرده و همزمان کاری کند که فرزندان، نبود پدر را احساس نکنند. باتوجه به روحیات لطیف و ظریف زن، این حجم از وظایف برای مادر میتواند موجب خستگی، بیتابی و کم شدن تابآوری در مادر شود.
وی با بیان اینکه پدر علاوه بر نیازهای فیزیولوژیک فرزندان مانند آب و غذا، باید پاسخگوی نیازهای عاطفی آنها نیز باشد، تصریح کرد: این نیاز شامل امنیت، حمایتگری، محبت، نوازش کلامی و دستی توسط پدر میشود. زمانی که این نیازها توسط پدر برطرف نمیشوند، فشارهای روانی و عاطفی زیادی به کودکان تحمیل میگردد.
این روانشناس اضافه کرد: به طور کلی واکنش کودکان و نوجوانان به این دوری متفاوت است. این واکنش به نوع تربیت فرزندان بستگی دارد. برخی فرزندان در نبود پدر، احساس مسئولیت کرده و تلاش میکنند تا نقش پدر را در خانه پر کنند. اما برخی فرزندان در نبود پدر با مادر پرخاش کرده و اوضاع خانه را به هم میریزند.
حورایی درباره تاثیر دوری بر رابطه عاطفی زوجین، اظهار کرد: طبیعتاً دوری و فاصله، بر رابطه عاطفی زوجین اثرگذار است و میتواند موجب بروز فشارهایی بر دو طرف شود. صحبت تلفنی با یکدیگر بار روانی حاکم بر زوجین را کاهش میدهد، اما هیچگاه قادر به جایگزینی با صحبت حضوری نمیشود.
وی ادامه داد: گاهی اوقات به دنبال این دوری، فرزندان برای برطرف کردن نیاز عاطفی خود وارد روابط غلط و نادرستی میشوند. آنها تلاش میکنند تا رابطه عاطفی جدید را جایگزین نبود پدر کنند. برای جلوگیری از این عواقب، مادر وظیفه دارد از پدر یک قهرمان بسازد که در شرایط اقتصادی حاضر برای تامین نیازهای معیشتی خانواده تن به دوری از خانه داده است. در واقع مادر باید کاری کند که فرزندان پدر را مقصر وضعیت موجود ندانند.
منبع: ایسنا
