به گزارش شهرآرانیوز؛ فیلم «خیابان جمهوری» با جسارت سراغ یکی از موضوعهای کمتر دیدهشده در سینمای ایران رفته است: دنیای زنانی که در سایه نبود یا بدسرپرستی همسر، بار سنگین زندگی را بهتنهایی به دوش میکشند.
این اثر اگرچه در پرداخت ریتمیک و ساختار روایی با ضعفهایی روبهروست، اما نفسِ انتخاب چنین موضوعی و تلاش برای بازنمایی بخشی از دغدغههای زنان سرپرست خانوار ــ از تنهایی گرفته تا چالشهای بارداری ــ حرکتی قابلتقدیر و نقطه قوت اصلی فیلم محسوب میشود.
«خیابان جمهوری» روایتی است از زندگی زنی که در غیاب همسرش، با بارداری و شرایط دشوار اقتصادی روبهرو میشود. فیلم با تمرکز بر دنیای درونی این شخصیت، تلاش میکند تا بخشی از مسائل پیچیده زنان سرپرست خانوار را به تصویر بکشد؛ زنانی که گاه در فقدان همسر و گاه در بدسرپرستی او، ناگزیرند هم نقش مادری را ایفا کنند و هم بار معیشت خانواده را بهتنهایی حمل نمایند.
بیتردید بزرگترین دستاورد «خیابان جمهوری»، پرداختن به قشری است که اغلب در سینما و رسانهها کمتر صدایشان شنیده میشود. فیلم موفق میشود حس تنهایی، ترس از آینده، نگرانی برای حفظ شرافت در شرایط سخت و دغدغههای عاطفی یک زن تنها را باورپذیر تصویر کند. صحنههایی که شخصیت اصلی در دوراهی سقط یا حفظ جنین قرار میگیرد، یا لحظاتی که باید درد خود را پنهان کند تا آسیبی به موقعیت شغلی و اجتماعیاش وارد نشود، از بخشهای قوی و تأملبرانگیز اثر هستند.
اگرچه فیلم از نظر محتوایی قابلدفاع و حتی ضروری به نظر میرسد، اما در اجرای روایی با چالشهایی مواجه است. ریتم کند پیشبرد داستان، بهویژه در میانه فیلم، ممکن است برای بخشی از مخاطبان خستهکننده باشد. همچنین، استفاده از پایان باز ــ هرچند میتواند انتخابی هنری باشد ــ در اینجا به نظر میرسد با صبر و تحملی که از مخاطب طلب شده، همخوانی کامل ندارد و میتواند احساس بیپاسخ ماندن را در او برجای بگذارد.
فیلم اگرچه مستقیم به آمار و گستره این پدیده اجتماعی نمیپردازد، اما هوشمندانه نمایی از زندگی این قشر را ارائه میدهد. دغدغههای مالی، نگرانی از قضاوت جامعه، تلاش برای حفظ عزتنفس در شرایط دشوار و ترس از تنها ماندن، همگی بخشی از واقعیتهایی است که بسیاری از زنان سرپرست خانوار در سکوت با آن دست به گریباناند. در این زمینه، «خیابان جمهوری» قدمی هرچند کوچک، اما ارزشمند در جهت آشکارسازی این صداهای خاموش برداشته است.
«خیابان جمهوری» فیلمی است با نیتی قابلاحترام و موضوعی انسانی که میخواهد از دل داستانی شخصی، به مسئلهای اجتماعی بپردازد. اگرچه ضعف در ریتم و پایانبندی ممکن است برای برخی از مخاطبان چالشبرانگیز باشد، اما نفسِ پرداختن به زندگی زنان تنها و چالشهای پیش روی آنان، این اثر را به تجربهای دیدنی ــ بهویژه برای علاقهمندان به سینمای اجتماعی و دغدغه محور ــ تبدیل میکند. این فیلم میتواند دریچهای برای گفتوگوهای عمیقتر درباره موقعیت زنان سرپرست خانوار (به عنوان بزرگترین قشر بدون تریبون ایران) در جامعه امروز ایران باشد.
منبع: فارس