به گزارش شهرآرانیوز؛ محمدمهدی سیدناصری با اشاره به اینکه پژوهشهای روانشناسی بحران نشان میدهد که تابآوری کودکان نه ویژگی ذاتی، بلکه نتیجه تعامل میان حمایت خانوادگی، ثبات محیطی، و دسترسی به شبکههای حمایتی است، اظهار کرد: وجود یک بزرگسال قابل اعتماد، مهمترین عامل محافظت روانی محسوب میشود. این حضور امن، به کودک امکان میدهد اضطراب خود را تنظیم کرده و احساس کنترل بر جهان پیرامونش را بازسازی کند.
وی با اشاره به چند روش برای حفاظت از دهن کودکان در شرایط بحرانی، ادامه داد: تداوم تجربههای عادی زندگی ــ بازی، یادگیری، ارتباط با همسالان ــ به حفظ حس پیوستگی زندگی کمک میکند. بازی برای کودک صرفاً سرگرمی نیست؛ زبان طبیعی پردازش ترسها و بازسازی نظم روانی است.
این پژوهشگر حقوق بینالملل کودکان اضافه کرد: حفظ سلامت روان کودکان در شرایط بحران نیازمند رویکردی چندلایه است که خانواده، جامعه و سیاستهای حمایتی را دربر گیرد. در سطح خانواده، شیوه تعامل والدین نقشی تعیینکننده دارد.
سیدناصری افزود: تنظیم هیجانی والدین اهمیت بنیادین دارد. کودک اضطراب را از طریق رفتار، لحن صدا و واکنشهای غیرکلامی بزرگسالان دریافت میکند. والدین لازم نیست ترس خود را انکار کنند، اما باید آن را بهگونهای مدیریت کنند که احساس فروپاشی منتقل نشود.
وی با اشاره به اینکه گفتوگوی صادقانه و متناسب با سن کودک ضروری است. پنهانکاری مطلق میتواند اضطراب را افزایش دهد، زیرا کودک از نشانههای محیطی متوجه ناامنی میشود اما توضیحی دریافت نمیکند. توضیح باید ساده، کوتاه و اطمینانبخش باشد: تأکید بر اینکه بزرگسالان برای حفظ امنیت تلاش میکنند، یادآور شد: حفظ روالهای روزمره حتی در حداقل ممکن، به بازسازی حس ثبات کمک میکند. ساعت خواب منظم، وعدههای غذایی مشخص، زمان بازی و مطالعه، پیام روشنی از تداوم زندگی به کودک منتقل میکند.
منبع: ایرنا
