«دلم پر میزند که زودتر برگردم تهران»، این جمله خانم دلیریان بود که به همراه پدر و مادرش برای درمان و زیارت چند روزی مهمان مشهدالرضا(ع) شدهاند. دلشان طاقت نیاورد توی منزلی که برای چند روز اجاره کرده بودند بمانند. مثل یکی از همین شبها که مردم مشهد پرچم را در دست میگیرند و به کوچه و خیابان میآیند آنها هم پرچم وطن را روی دوششان انداختند و با همان ویلچر، برای ایران سرود سربلندی میخواندند.
