اکرم مسعودی، استاد حوزه| شهرآرانیوز؛ چشمانت را ببند. بگذار تو را به سفری کوتاه در زمان ببرم، سفری که شاید مرهمی باشد بر دل نگرانی‌های امروزمان، در سال ۱۴۰۵.
سال دهم بعثت، میان بغض و سکوت: پیامبر (ص) در سخت‌ترین روزهایش بود. یاران وفادارش، یکی پس از دیگری، از میانش رفتند. مکه در خفقان بود و دشمنان، پیروزی خود را قطعی می‌دانستند. چه کسی فکرش را می‌کرد که از دل این تاریکی، نوری بتابد؟ اما پیامبر (ص) ایستاد و پشتش به خدا گرم بود.
سوم هجری قمری: احد، شکستی تلخ بود. یاران رشید، به شهادت رسیدند و مسلمین، زخمی و پراکنده. دشمن، با غرور، پیروزی را جشن می‌گرفت. اما مگر پیامبر (ص) و یارانش، جز با بلند شدن از زمین خورده، راهی دیگر می‌شناختند؟ و همان‌جا بود که ذکر مردانگی پیچید، ذکری که از صلابت، نیرویی دیگر می‌ساخت.
سال هفتم هجرت، فتحی عظیم: دژی استوار، اما در برابر اراده‌ی پولادین، فرو ریخت. دشمن آن روز کینه در دل گرفت، کینه‌ای که تا امروز هم ادامه دارد. اما پیروزی، حتی در دل سختی‌ها، ممکن بود.
دهم هجرت، آشتی مقتدرانه: شهر، فتح شد. دشمن، تسلیم شد، نه با شمشیر، بلکه با عظمت اتحاد. بت‌ها شکسته شدند و در قلب مرکز ایمان، صدای همبستگی طنین‌انداز شد. این یعنی پیروزی، پیروزی‌ای که جز با اتحاد حاصل نمی‌شد.
سی و یک شهریور سال ۵۹، زلزله‌ای که از جنوب برخاست: دشمن، با تمام ادعای بزرگیش، به سرزمینمان حمله کرد. خیال کوتاه کردن راه را در سر می‌پروراند. اما خبر نداشت که مردم این سرزمین، با هر زبان و عقیده‌ای، در بحران، چون کوه، پشت به پشت هم می‌ایستند. مقاومت مردان این خاک، نقشه‌ی دشمن را بر آب کرد؛ و حالا، در سال ۱۴۰۵... می‌دانم، دلمان پر است از نگرانی. از اتفاقاتی که افتاده، از زخم‌هایی که خورده‌ایم. از رفتن عزیزانی که ستون این سرزمین بودند. حتی از بی‌رحمی‌هایی که به مظلوم‌ترین‌ها شده. اما...
بایست! نمی‌خواهم دلمان بلرزد. نمی‌خواهم نگرانی، امیدمان را کمرنگ کند. این مردم، این ملت، داستانشان همین است که در دل سختی، بلند شده‌اند. همان ملتی که در سال ۵۹، با وجود همه دلخوری‌ها، در برابر دشمن ایستادند؛ همان ملتی که امروز، در سال ۱۴۰۵، با شعار "اقتصاد مقاومتی در سایه امنیت ملی و وحدت ملی"، راه خود را به سوی آینده روشن می‌کند. دشمن، این قدرت برخاستن ما را دست‌کم گرفته. آنها نمی‌دانند که ذکر استقامت و اتحاد، در تاریک‌ترین شب‌ها، چراغ راه ما بوده و خواهد بود.
نمی‌دانند که ما... ما از بچگی زمین خوردن را آموخته‌ایم، اما همیشه با نام مولایمان علی علیه السلام برخاستیم، با اتکا به همبستگی خودمان، دوباره بلند شده‌ایم و ادامه داده‌ایم. این همان نیرویی است که در اقتصاد مقاومتی، خود را نشان می‌دهد؛ همین توانایی‌مان در ساختن و شکوفا شدن، حتی وقتی دنیا بخواهد جلوی راهمان را بگیرد. این یعنی تکیه بر داشته‌های خودمان؛ یعنی حمایت از تولید داخلی؛ یعنی مدیریت مصرف؛ یعنی کاهش وابستگی؛ یعنی وحدتی که در مواجهه با جنگ اقتصادی دشمن، چون سپری محکم عمل می‌کند.
پس به یاد داشته باشیم: این قدرت برخاستن، همین همدلی و استقامت، همان چیزی است که در سال ۱۴۰۵، اقتصاد مقاومتی را برایمان معنا می‌کند. وقتی ما با اتحاد و همبستگی، تولید را رونق می‌دهیم، از منابع‌مان درست استفاده می‌کنیم، و در برابر فشار‌های اقتصادی دشمن، مقاوم می‌ایستیم، در واقع داریم امنیت ملی خود را بیمه می‌کنیم. این همان راهی است که از صدر اسلام تا امروز، ملت ما پیموده است.
یا علی... بیا برویم، اما این یاد را در دلمان نگه داریم. ما ملتی هستیم که از دل شکست‌ها، پیروزی ساختیم و در سایه تهدیدها، امن‌ترین آشیان را بنا کردیم. شعار امسال، همین است. همین ایستادگی، همین اتحاد، و همین قدرت اقتصادی که از دل مقاومت ملت برمی‌آید و مسیر ۱۴۰۵ را هموار می‌سازد.
