حمیده صفائی|شهربانو، شب‌های تجمع و راهپیمایی فرصتی است تا مردم، سهمی هرچند کوچک، در‌جریان مقاومت و ایستادگی ایران داشته باشند. درست مثل یگانه قربانی، دختر هجده‌ساله‌ای که ترجیح داده است هنر خوش‌نویسی‌اش را به میدان بیاورد. او با خط خوش و ذوق هنری‌اش، شعار‌هایی روی پلاکارد‌ها می‌نویسد که در خیابان‌ها و در دست مردم محله ایثارگران دیده می‌شود؛ نوشته‌هایی که به گفته خودش قرار است امید و پیام را به مردم منتقل کند.
با شروع جنگ تحمیلی آمریکایی‌صهیونیستی و شهادت رهبر عزیزمان، احساس مسئولیتی نسبت‌به کشورم و خون حضرت آقا پیدا کردم. با خودم گفتم من هم باید از جایی شروع کنم. رزمندگان ما دست به اسلحه و با موشک از کشور دفاع می‌کنند؛ سلاح من هم به‌عنوان خوش‌نویس، قلمم است. این قلم باید به درد دین و کشورم بخورد. برای همین این کار را شروع کردم.
از اواسط دبیرستان با کلاس‌هایی که مدرسه می‌گذاشت، شروع کردم. علاقه‌ام سبب شد آموزش‌های پیشرفته‌تری ببینم. به‌صورت حرفه‌ای کار نمی‌کنم، اما دستی بر هنر خطاطی دارم.
در این مدت این‌قدر شعار نوشتم که دقیق به خاطر ندارم، اما همین‌قدر یادم است که اولین شعار درباره حضرت آقا بود. همیشه سعی دارم با نوشتن این شعار‌ها امید را به جامعه انتقال دهم.
حامی اصلی پدرم بود و پیشنهاد اولیه را او داد. مادرم برایم مقوا می‌خرد و آنها را برش می‌دهد تا من شعار‌ها را بنویسم. پلاکارد‌ها که آماده می‌شود، پدرم آنها را برای راهپیمایی‌ها می‌برد.
از اینکه می‌توانم برای وطن و مردم کاری انجام دهم، احساس غرور می‌کنم.
«کینه دارد ز محبان علی قوم یهود/ یک‌تنه خیبرشان را به فنا داده علی (ع)».
فکر می‌کنم ریشه‌اش در اعتقادی است که پدر و مادرم با آن مرا بزرگ کردند. آنها به من یاد دادند که مسئولیت‌پذیر باشم و اگر توانایی‌ای دارم، در راه دین و میهنم از آن استفاده کنم.
باید بتواند پیام را به مردم منتقل کند. در دفاع از ارزش‌های ما باشد. این جنگ، جنگ بین حق و باطل است، وقتی از اسلام می‌گوییم، باید درباره تمام مسلمانان دنیا باشد.
بین هنرجویان و دوستان، یکدیگر را ترغیب می‌کنیم اگر کاری از دستشان برمی‌آید، انجام دهند.
پلاکارد‌ها حرف دل مردم هستند. هنوز هم وقتی عکس‌های دوران انقلاب و هشت سال دفاع مقدس را می‌بینیم با دیدن نوشته‌ها متوجه حرف مردم در آن زمان می‌شویم. در این دوران هم با عکس‌هایی که از پلاکارد‌ها گرفته و در فضای مجازی منتشر می‌شود، حرف مردم و صدای آنها به گوش همه می‌رسد. این یعنی هر نوشته ساده می‌تواند رسانه‌ای باشد برای رساندن پیام حق و صدای مردم به جهان.