به گزارش شهربانو، در هر دقیقه ۴۴ بارداری ناموفق در جهان رخ میدهد. این آمار در پژوهش جامعی در همین زمینه ارائه شده است که بهتازگی در هفتهنامه پزشکی لانست (The Lancet) منتشر شد. آنچه حائز اهمیت است این است که پژوهشگران دریافتهاند علیرغم وجود چنین آمار تکاندهندهای، هنوز هیچ رویکرد منسجمی از منظر مراقبتهای بهداشتی و سلامت روان برای کمک به افرادی که چنین تجربهای را پشت سر میگذارند وجود ندارد. با این حال، در این گزارش برای افراد بیشماری که چنین تجربهای را پشت سر میگذارند، اخبار امیدبخشی داریم.
این پژوهشگران پس از جمعآوری داده از پژوهشهای متعددی که در این زمینه انجام شد، به گردآوری فهرستی از عوامل پرخطر جامعهشناختی، محیطی و مرتبط با سبک زندگی افراد پرداختند که میتواند بر بارداری اثرگذار باشند. بنا بر یافتههای این پژوهش، شاخص توده بدنی (BMI) خیلی بالا یا خیلی پایین، سن کمتر از ۲۰ سال یا بیش از ۳۵ سال، استرس، مصرف دخانیات، مصرف الکل و بودن در معرض آلایندهها چند نمونه از عواملی هستند که میتوانند بر موفقیت یا ناموفق بودن یک بارداری اثر بگذارند.
متأسفانه در بیشتر موارد، راهی برای پیشگیری از وقوع سقط غیرعمد جنین وجود ندارد، اما این پژوهش نشان میدهد راههایی برای پیشگیری زودهنگام از رسیدن یک بارداری به این مرحله وجود دارد. پروژستوژنها، درمان ضدانعقادی و استفاده از مکملهای تغذیهای از ابزارهایی هستند که طبق بررسیهای این پژوهشگران میتوانند در دوام یافتن برخی بارداریها کارآمد باشند. البته این گزینهها باید از طریق کارکنان حوزه درمان در اختیار مادران قرار گیرند. اما در این گزارش آمده است: برخی زوجها از بیتفاوتی و همدل نبودن برخی کارکنان این حوزه در فرایند مراقبتهای بالینی بارداری ابراز نگرانی کردهاند.
این پژوهش نشان میدهد که خطر سقط جنین در هر مادر، پس از اولین تجربه بارداری ناموفق و پس از هر مورد سقط، تا ۱۰ درصد افزایش مییابد. به این ترتیب، خطر وقوع بارداری ناموفق در زنانی که سه بارداری ناموفق یا بیش از آن را تجربه کردهاند ۴۲ درصد تخمین زده شده است.
در این پژوهش، همچنین فهرستی از اقدامات لازم برای بهبود دوره درمان این زنان ارائه شده است که به ترتیب زیر است:
باید برنامهای منظم و با حضور پزشک متخصص به عنوان ناظر برای مدیریت دورههای مراقبتی لازم برای زنان بازمانده از یک بارداری ناموفق وجود داشته باشد.
وجود زبانی مشترک و اصطلاحات یکپارچه درباره مقوله بارداریهای ناموفق و فازهای مختلف آن میتواند گفتوگو دراینباره را برای پزشکان و همچنین با بیماران آسانتر کند و بهبود بخشد.
اگر راهی عملی برای نجات یک بارداری وجود داشته باشد، گزینههای دسترسی به آن درمان باید در اختیار بیمار قرار گیرد.
سطح مراقبتهای دریافتی پس از هر بارداری ناموفق باید ارتقا یابد. همچنین، دامنه مراقبتها در این موارد باید تا انجام آزمایشها و معاینات لازم برای یافتن دلایل ریشهای تعدد بارداریهای ناموفق، گسترش یابد.
هر فرد پس از تجربه بارداری ناموفق باید به خدمات روانکاوی و پایش سلامت روانی دسترسی داشته باشد.
زنان باید بدانند پس از بارداری ناموفق چه گزینههایی برایشان وجود خواهد داشت. گزارش دیگری که در همین نسخه از لانست چاپ شده است میگوید: توصیه ما این است که شواهد کافی باید در دسترس زنان قرار گیرد و حمایتهای لازم برای انتخاب رویکردی که پاسخگوی نیازها و خواستههای این زنان باشد از آنها صورت گیرد.
ریچل بنجامین (Rachael Benjamin)، متخصص ارشد مددکاری اجتماعی بالینی (LCSW) و مدیر بخش Tribeca Maternity مؤسسه رواندرمانی ترایبکا (Tribeca Therapy)، میگوید: من فکر میکنم داشتن دسترسی به خدمات روانکاوی برای زنان پس از تجربه بارداری ناموفق بسیار عالی است، زیرا دستکم از این طریق به این زنان میگوییم شما اجازه داشتن چنین احساساتی را دارید. او همچنین میافزاید پزشکان جراح زنان و زایمان نیز باید فهرستی از مراکز خدمات سلامت روانی را در اختیار داشته باشند: من فکر میکنم صحبت نکردن درباره این موضوع به انداز کافی، این افراد را بیشتر در معرض تنش و استرس قرار میدهد.
یافتههای این پژوهش نیز نظرات بنجامین را تأیید میکنند: بررسیهای ما در بخش پیشینه پژوهش در این زمینه نشان میدهند اضطراب، افسردگی و خودکشی ارتباط مستقیم و معناداری با مقوله بارداری ناموفق دارند.
جوامع سرتاسر کره زمین، از بابت بارداریهای ناموفق، چه به لحاظ روانی و عاطفی چه به لحاظ اقتصادی، متحمل هزینههایی گزاف میشوند. بارداری ناموفق همچنین میتواند از عوامل پیشبینیکننده بسیاری از مشکلات پزشکی باشد که بدون بهرهمندی از مراقبتهای سلامتی لازم و درخور، ممکن است هرگز تشخیص داده نشود. فراهم آوردن امکان دریافت این مراقبتها از سوی دولتها و سازمانهای مربوط برای زنانی که چنین تجربههایی را پشت سر میگذارند میتواند این بار را از روی دوش جوامع و افراد بردارد.
علاوه بر اینها، وجود یک پایگاه داده یکپارچه برای دسترسی به اطلاعات موجود در زمینه بارداریهای ناموفق، کانالی برای دریافت مراقبتهای مداوم، و هنجارسازی و عادیسازی سوگواری در این موارد میتواند به این زنان، خانوادهها و اطرافیانشان برای پذیرش و کنار آمدن با این غم بزرگ کمک زیادی کند.
